ตอนที่ 1 หนังสือเล่มเก่า
แนะนำตัวละคร
หลิวเจียตี้ : สี่สิบเก้ายังแจ๋ว เ็า บ้าระห่ำ เืร้อน สมกับเป็มาเฟียตัวพ่อระดับแนวหน้าแห่งวงการสีเทา ใจถึงพึ่งได้ ฆ่าได้หยามไม่ได้ ศักดิ์ศรีต้องมาก่อน กับเื่ของหัวใจเขาคนนี้ก็ทุ่มสุดตัว รักแรง หึงแรง เปย์หนัก "คนที่ดีขนาดนี้ เป็ของนายนะ"
ฮั่นหวู่ไต่ หรือ ที่รู้จักมักคุ้นในชื่อ อาไท้ : หนึ่งในหน่วยปฏิบัติการเสือถอดเล็บ ทฤษฎีหนึ่งร้อยแปดวันทำให้เขาต้องกระเสือกกระสน เป็เด็กเวรไร้เดียงสาที่เหมือนจะไม่ค่อยทันคน คิดน้อยใสซื่อจนน่าเอ็นดู แต่พื้นหลังของเขาคนนี้แฝงไปด้วยปมซ่อนเงื่อน "ให้มันจบที่เราเถอะ!"
หวังเหยาเซิ่ง : ตำรวจรุ่นใหม่ไฟแรง ขวัญใจประชาชน เพียงเพราะ้าพิสูจน์ตัวเอง ดันรับคดีที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง หมวดตัวเล็กๆ แบบเขาจะมีกลเม็ดอะไรไปต่อสู้กับเ้าพ่ออิทธิพลมืดกันแน่? "นายคงไม่เคยได้ยิน คำว่า พยัคฆ์ชนพยัคฆ์สินะ "
มิถุนายน 2022 วันที่อากาศร้อนจัด ท้องฟ้าส้มแสดเหมือนทะเลเพลิง อุณหภูมิที่สูงถึงสี่สิบองศา ทำต้นไม้ถอดใบเหลือแต่กิ่งก้าน ลมยามบ่ายหอบไอร้อนตีหน้าเป็จังหวะ โกดังร้างปันเซี่ยคือสุสานคนเป็ ละแวกใกล้เคียงชินชากับเสียงรัวปืน ไม่สะทกสะท้านอีกต่อไป คนหมู่มากต่างรู้ดีว่า สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยไอสังหารไม่ว่าใครได้เข้าไป จุดจบคือตายสถานเดียว...
"ปั่ง!" ท่ามกลางไอร้อนระอุและกลิ่นความตาย เจียตี้ไม่สลดกับซากอริที่หมอบจมกองเือยู่ตรงหน้า
ชายวัยกลางคนทรงดีสวมสูทผูกไท นั่งไขว้ขาบนโซฟาหรูที่เต็มไปด้วยเขม่าซิการ์ มือซ้ายคืบบุหรี่มวนใหญ่ค้างเติ้ง เขารวมลมสูดมันมิดปอดพ่นควันโขมงประดับมาด
เขาปรายตามองเห็นแต่ซากชิ้นส่วนมนุษย์น่าสะอิดสะเอียน เ้าพ่อมาเฟียอย่างเขาทำเื่พวกนี้ซะจนชินตา เจียตี้ถอนหายใจแรงแสดงออกถึงความเบื่อหน่าย มีแค่เด็กหนุ่มเท่านั้นที่พอจะทำให้ใจกระชุ่มกระชวย
"คืนนี้ดื่มกินให้เต็มที่ ฉลองให้แก่ความยิ่งใหญ่ของฮุ้ยเหยี่ยน สำนักัไร้พ่าย!" น้ำเสียงของหัวหน้าใหญ่ยังสุขุมนุ่มลึกเหมือนเคย
*ซิการ์ (Cicar) คือ บุหรี่ที่มีขนาดใหญ่กว่าบุหรี่ทั่วไป มีกลิ่นและรสชาติเข้มข้นพิเศษ ผลิตจากใบยางอบแห้งหรือใบยางคั่ว นิยมใช้ในวงผู้ดีมีฐานะ*
ณ โรงแรมเดอะซันซิตี้ไชน่าทาวน์
ลีมูซีนคันหรูจอดนุ่มนวลเทียบลานน้ำพรุ เ้าพ่อร่างใหญ่ทรงแบดบอยทิ้งขาขวาก้าวลงประตูอย่างสง่า ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา ลูกน้องร้อยคนต่อแถวเรียงหน้ารอรับนายใหญ่เปล่งเสียงเคารพนาย "สวัสดีครับนายท่าน"
หนุ่มน้อยบริกรโดดเด่นจนสะดุดตา ถึงขั้นทำให้เขาเมินพี่น้องที่ยืนรอรับ เจียตี้เบนทิศทางไม่เดินเข้างานโดยตรง แต่กลับเดินตามไปคว้าลำแขนเด็กหนุ่มพาร์ทไทม์ที่มีหน้าที่แค่คอยเปิดประตูรถให้แขก
"สนใจงานดูแลผมไหม?" คำพูดสั้นๆ แค่นี้ทำเขากลัวจนหัวหด อย่าว่าแต่ตอบตกลง แค่สบตายังไม่กล้า ทั้งสองยังไม่ทันได้ทำความรู้จักกันด้วยซ้ำ พวกลูกสมุนชั้นล่างเข้าล้อมตัวเด็กหนุ่ม เล่นใหญ่เกินเบอร์จนเจียตี้ต้องเบือนหน้าหนี
"ช่างเถอะ ถือว่าไร้วาสนาก็แล้วกัน!" แน่นอนว่าระดับเ้าพ่อมาเฟีย วางมาดเสียดฟ้าไม่ง้อคนให้เสียทรง เดินสะบัดชายสูทเข้างาน
"ห๊ะ เฮ้อ รอดตัวไป... เกือบตุยแล้วไหมล่ะอาไท้เอ๊ย!" เขารีบวิ่งดุ๊กๆไปหลบหลังพุ่มไม้ สูดหายใจถี่ๆท่องบทสวดสามจบ ระงับอาการประหม่าที่สั่นเหมือนเ้าเข้าทรง
"อะอ่าวเจียตี้ นึกว่านายจะไม่มาซะแล้ว" ฮั่วจวิ้นฉี เพื่อนสนิทที่คบหากันั้แ่วัยเด็ก โผล่หัวรอแสดงความยินดีกับเขาั้แ่งานเลี้ยงยังไม่เริ่ม
"ว่างนักรึไง" คำพูดของเขาเ็าตามสไตล์พ่อคนคูล
"ไม่เอาน่า นานๆทีจะได้เจอกัน ช่วยไว้หน้าฉันหน่อยสิ" จวิ้นฉีขี้เล่น ใจเย็นเป็กันเอง นิสัยต่างกันสุดขั้วก็ยังเป็เพื่อนกันได้จนถึงทุกวันนี้
"ถ้าโรงพยาบาลไม่มีคนไข้ ฉันจะส่งคนเจ็บไปให้รักษาเล่นๆสักสองสามคน" ความที่มีเพื่อนเป็หมอ นักฆ่าแบบเขาก็แค่กลัวเพื่อนจะเหงา
"คนไข้ที่นายส่งมาแต่ละคน ไม่อาการโคม่า ก็เสียชีวิตคารถเข็น แบบนี้ไม่ส่งมาซะยังจะดีกว่า" จวิ้นฉีหัวเราะก๊าก ก่อนจะยื่นแก้วไวน์ชนกัน หาเื่คุยเจ๊าะแจ๊ะตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน
"เจียตี้... อย่าหาว่าอย่างงั้นอย่างนี้เลยนะ ปีหน้านายก็จะห้าสิบปีอยู่แล้ว ไม่คิดจะวางแผนมีครอบครัวเลยหรอ... คนเราน่ะนะควรจะรู้จักหาดีเข้าตัว อยู่แบบนี้ไปจนตายไม่ได้หรอกนะ ไหนๆแก๊งเล็กๆที่เป็อริก็กวาดเรียบหมดแล้ว นายไม่จำเป็ต้องแข็งแกร่งตลอดก็ได้ ในฐานะเพื่อนฉันอยากให้นายใช้ชีวิตบั้นปลายในแบบที่ตัวเอง้าจริงๆ " จวิ้นฉีตั้งใจจะพูดเื่นี้หลายครั้ง แต่ไม่มีโอกาสได้เปิดประเด็น
"ไม่ต้องรอให้ถึงปีหน้าหรอก ฉันเตรียมปลดเกษียณตัวเองไว้นานแล้ว... ยังไงก็ฝากนายประกาศหาเด็กๆมาให้เลี้ยงดูสักคนหน่อยแล้วกัน" เจียตี้จินตนาการถึงเนื้อหนังเด็กหนุ่มเอ๊าะๆก็เกิดอาการฟินม้วนจนเก็บอาการไม่อยู่
"เฮ้ โฮ้ว! ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง นายมีหงอี้อยู่แล้ว ทำไมต้องอยากเลี้ยงเด็กล่ะ? หรือว่านายอยากมีลูก? " จวิ้นฉีหน้ามึน รู้ทั้งรู้ว่าเขาหมายถึงอยากมีเมียเด็ก ยังกล้าหยอกแรงเบอร์นั้น
"สำนักใหญ่อย่างเซี๊ยะิ่ยกเขาขึ้นมาเป็หัวหน้าแก๊งสายฟ้าแล๊บ ถ้าไม่มีเื่ผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง นายก็รู้ว่าคนอย่างหงอี้ไม่มีทางกลับมาง้อฉันหรอก "
"ั้แ่กลับมาคบกันครั้งนี้ มันทำให้ฉันแน่ใจจริงๆว่า หนังสือเล่มเก่ายังไงตอนจบมันก็เหมือนเดิม ฉันทำใจรอไว้นานแล้ว รอเวลาว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็เท่านั้น... แทนที่จะจมอยู่กับเื่เฮงซวยพันนั้น ซื้อเด็กสักคนมาเลี้ยงดูจะไม่ดีกว่าเหรอ" ถือเป็การวิเคราะห์ที่ชาญฉลาด คำพูดไม่กี่ประโยคทำให้จวิ้นฉีเบาใจไปมาก
"เอาเถอะ ถ้านายคิดแบบนั้นได้จริงๆมันก็ดี เอาเป็ว่าฉันจะคัดเด็กที่พรีเมียมที่สุดให้นายเองเพื่อน เชื่อมือคนหน้าตาดีคนนี้เถอะ " พูดจบก็ยกแก้วชนกันรัวๆ เมาหัวราน้ำเอาให้หลับกันไปข้าง
อื๊ด! กำลังพูดคุยสนุกได้ที่ โทรศัพท์มือถือส่วนตัวสั่นแรง ก่อนที่เขาจะกดรับสาย สังเกตว่าเป็เบอร์แปลกโทรเข้ามา
"ฮัลโหล? "
"ฮัลโหล นายท่านต้องรีบมาที่จัตุรัสซินเทียนจวิน ถนนเก่าสายสิบสอง ร้านเหล่าเถียนวั่ง ตอนนี้ผมเจอคุณหงอี้กำลัง... ตุ๊ด ตุ๊ด!" เสียงปลายสายยังพูดไม่ทันจบประโยค เจียตี้ชิงตัดสาย คว้าเฟอร์รารี่คันโปรดของจวิ้นฉีไปแบบหน้าด้านๆ
"อะ เฮ้! แล้วฉันจะกลับยังไง อย่าขับรถฉันไปชนใครเข้าล่ะ!" ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จวิ้นฉีแทบสำลักเหล้า
"อนุญาตให้นายเอาลีมูซีนพร้อมคนขับรถไปใช้หนึ่งเดือนเต็ม!" เจียตี้เต็มที่กับทุกความสัมพันธ์ ให้เพื่อนได้แบบไม่กั๊กของ
"แบบนี้สิ ถึงคุ้มค่าหน่อย" จวิ้นฉีหัวเราะคิกคักไม่ขอยุ่งกับธุระกงการของวิถีมาเฟีย
3K
