ตอนที่ 10
ทำไมต้องมานั่งเฝ้า...
และแล้ววันที่ได้เที่ยวทะเลกับเพื่อน เอ่อ... มีปีศาจมาร่วมด้วยก็จบลง...
เหอะ... ถามว่าสนุกมั้ย?
ซันวนเวียนแผ่รังสีอยู่รอบตัวฉันแบบนี้จะสนุกได้ไงล่ะ ั้แ่ขึ้นเรือเพื่อไปอีกเกาะ เขาก็มานั่งตรงข้ามจ้องฉันเขม็งเพื่ออะไรของเขาก็ไม่รู้ จะทางไหนซันก็เดินตามทุกที่ แผ่รังสีรอบข้างจนคนผ่านสะดุ้งเป็ว่าเล่น แต่ที่รู้ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ฉันเลยนอกจากฝนกับปลา สองคนนั้นเริ่มชินกับซันแล้วนิดหน่อยถึงจะไม่พูดคุยกันเลยก็เถอะนะ...
นี่ั้แ่เขาตามมาด้วยกระทั่งจะกลับอยู่แล้วเขาก็ไม่คุยอะไรกับฉันสักคำ...
ใบ้กินแล้วใช่ไหม...
ฉันยืนจ้องซันเขม็งที่ขณะนี้เ้าตัวนั่งชิลอยู่ม้านั่งริมทางเดิน แสงแดดยามเย็นกระทบเข้าแว่นตาจนไม่สามารถอ่านออกได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
"ไอ พร้อมรึยัง จะกลับกันแล้วนะ" ฝนเรียกตอนนี้เธออยู่หน้ารถที่เตรียมมาแล้ว ส่วนปลาชะโงกหน้าออกมาจากรถอีกฝั่ง
"อื้อ..." ฉันพยักหน้ารับคำ ก่อนจะหันกลับไปมองซันอีกครั้งก็พบว่า...
เอ๊อะ! ซันมายืนอยู่ตรงหน้าฉันั้แ่เมื่อไหร่...
แถมสายตาที่อ่านไม่ออกนั้นก็จ้องมาอีกแล้ว โอ้ยยยย ไอจะบ้า หยุดจ้องด้วยสายตาแบบนั้นเถอะ มันรู้สึกหวิวๆ ในใจยังไงไม่รู้อ่ะ
"กลับ..." ซันพูดแค่นั้นก่อนจะหิ้วฉันไปอีกแล้วววว เดี๋ยวสิๆ ๆ รถอยู่ทางนั้นนนนน
"เดี๋ยวก่อนสิๆ ระ..รถ.."
"เห้ย!! จะพาไอไปหนายยยย" ฝนร้องโหยหวน พลางวิ่งตามมา
"ไม่ขึ้น..." ซันหันไปมองที่รถ แล้วก็หิ้วฉันเดินลิ่วๆ ไปตามทางเดิน
นี่เขาไม่ขึ้นรถกลับ แล้วถามฉันรึยังว่าฉันจะเดินกลับกับเขาไหม!?
"ซัน เดี๋ยวสิปล่อยฉันก่อนนนนน" ฉันดิ้นสุดแรงเกิดหาร่างสูงปล่อยฉันไม่...
ฮือ... สู้แรงซันไม่ได้ง่ะ!
"เห้ย ไอ้ปีศาจจจจจ" ฝนวิ่งตามะโโหวกเหวกใส่อย่างใจกล้า "นายจะพาไอไปไหนยะ! "
ซันหยุดกึกแล้วหันไปมองฝนเขม็งเลย... อย่าไปมองเพื่อนฉันอย่างนั้นนะซันนนน T^T
"กลับบ้าน..." และเสียงอันน่าสะพรึงกลัวของซันก็ตามมาทำเอาทั้งฉันและฝนต่างสะดุ้งในทันที
"แล้วซันไม่กลับกับรถ? " ฉันแกะมือซันออกได้แล้วก็ถามเขาอย่างไม่เข้าใจ
ก็ไม่เข้าใจไง ทำไมไม่ขึ้นรถแล้วเขาจะกลับยังไง เดินกลับเหรอ?
"อืม..." ซันตอบรับในลำคอเบาๆ
"มีรถให้กลับไม่กลับ จะบ้า! " ฝนกุมขมับพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
จากที่นี่ไปถึงบ้านก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ นี่เขาจะไม่กลับกับรถจริงเหรอ...
แล้วลากฉันไปกับเขาทำไม ไม่เข้าใจเล้ยยยยยยย... ไออยากะเิตัวตายตรงนี้!!
"แล้วซันก็ลาก.. เอ๊ย.. พาฉันกลับไปด้วย"
"อืม..." จบเลย ตอบแบบนี้จบเลย
แล้วฉันก็กุมขมับเป็เพื่อนฝนอีกคน พึ่งรู้ว่าเื่บางเื่สามารถทำให้คนเป็บ้าไม่ก็อยากจะหายไปตอนนี้ได้คงจะจริงนะ
"ถ้างั้นฝนกับปลากลับก่อนเลยนะ ฉันกับซันจะกลับกันเอง..." พอฉันพูดแบบนั้นฝนถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงแล้วหันไปมองซันสลับกับฉันเขม็ง
"แบบนี้ก็ได้เหรอ..." ฝนทำหน้าเหวอๆ แต่จะทำไงได้เล่า...
"อื้อ ไม่ต้องห่วงนะ" ฉันบอกฝนอย่างยิ้มๆ "ถ้าถึงบ้านแล้วฉันจะติดต่อไปนะ"
"เฮ้อ.. ก็ได้ๆ กลับดีๆล่ะ" ฝนถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่รถจะขับตามมา ฝนเปิดประตูรถเข้าไปแล้วโบกมือลาน้อยๆ
"ไว้จะติดต่อไปนะ" ฉันโบกมือให้ฝนกับปลาที่ทำหน้างงๆ ก่อนที่รถจะขับออกไปจนลับสายตา...
ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ซันกับฉันแค่สองคนบนทางเดินยามเย็นนี่...
......
บนรถ
"ฝน ตกลงยังไงเนี้ย" ปลาขมวดคิ้วยุ่ง เมื่อเห็นฝนขึ้นรถมาคนเดียวแล้วทิ้งสองคนนั้นไว้ที่ทะเล
"ปีศาจอยากเดินกลับ..." ฝนถอนหายใจน้อยๆ พลางทำหน้าเครียด "แต่ดันลากไอลูกรักของฉันกลับไปด้วย..."
"ขนาดนั้น..." ปลากรุ่นคิดน้อยๆ
"ไอเลยต้องกลับกับปีศาจด้วย..."
"น่าจะมีอะไรแน่ๆ อ่ะ..." พอปลาพูดแบบนั้นก็ตรงกับที่ฝนสงสัยได้ไม่น้อย
"ฉันถึงถามไอไปเมื่อเช้าไง" ฝนทำหน้ามู่แล้วเอนหลังพิงเบาะอย่างเซ็งๆ "วันนี้เราเห็นหลักฐานคาตาแล้วล่ะ"
"หลักฐาน..." ปลายังจะงงไปอีก นี่หล่อนสังเกตบ้างไหมเนี้ย
"หลักฐานก็ตัวปีศาจไง ตามไอมาถึงที่นี่ แถมยังลากกลับบ้านด้วยอีก"
"นั่นสินะ คิดแบบนั้นก็ไม่แปลก" ปลายิ้มมุมปากน้อยพลางพยักหน้าเห็นด้วย
"ส่วนไอ บื้อขนาดนั้นคงไม่รู้ตัวหรอก"
"ไปบอกมั้ยละ..."
"ไม่ย่ะ! "
เื่อะไรเธอจะบอกให้ไอฟังกัน ไอซื่อบื้อออกขนาดนั้นถึงบอกไปเธอก็ไม่รู้เื่อยู่ดีน่ะแหละ
......
เดดแอร์...
ฝนกับปลากลับไปนู่นละ ส่วนทางนี้ยังอยู่ที่เดิม... ซันยืนพิงใต้ร่มไม้ข้างทางเดินอย่างชิลๆ
"จะกลับมั้ยบ้านอ่ะ..." ฉันพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีแต่ฉันกับซันสองคน อึดอัดอ่ะ...
"......" ซันไม่ตอบไม่พอยังหันหน้าหนีไปมองวิวทะเลอีก
นี่ตกลงจะเอายังไงกันแน่เนี้ย จะกลับหรือไม่กลับ!! ไอปวดหัว ไอจะบ้า...
"พรุ่งนี้..." อยู่ๆ ซันก่ะจะพูดก็พูดขึ้นมาเฉยเลยแฮะ "กินข้าวที่หลังห้องสมุด..."
"หะ...." อะไร?? หมายถึงกินข้าวกลางวันที่พุ่มไม้หลังห้องสมุดเหรอ "แล้วดาดฟ้าล่ะ..."
"่นี้ไม่ต้องขึ้นไป" ซันพูดเสียงต่ำพลางมองดุๆ บ่งบอกว่าฉันไม่ควรถามมากกว่านี้...
แต่บางทีมันก็ทำให้ฉันอยากรู้นะ...
"อื้อ..." ฉันพยักหน้าเบาๆ
"พรุ่งนี้ฝึก..." พอพูดเื่ฝึกก็เปลี่ยนเป็เสียงเหี้ยมเชียวนะ แต่ว่า...
"พรุ่งนี้ฉันทำงานพิเศษ..." ฉันพูดพลางทำหน้านิ่งๆ ซันหันควั่บมาจ้องฉันเขม็งแบบไม่พอใจสุดๆ เลยไง...
"งั้นกลับ..." ซันออกตัวเดินลิ่วทันทีเหมือนไม่พอใจฉันสุดๆ เลยล่ะ...
เดี๋ยวๆ ๆ ๆ นี่จะเดินทิ้งฉันไว้คนเดียวรึไงเนี้ย...
"รอด้วยสิซันนนนน T^T" ฉันวิ่งเต่าะแต่ะให้ทันตามซัน นี่เขาจะเดินเร็วไปไหมนะ...
เดินตามเขาไม่นานนักก็มาถึงรถประจำทางที่มารับพอดี ฉันนั่งบนเบาะอย่างงงๆ แม้จะแอบเหลือบมองซันที่มายืนกันฉันนิดๆ นี่ฉันไม่ทำเขาโมโหตอนไหน ทำไมถึงดูฟึดฟัดแบบนี้นะ...
ตลอดที่เดินทางจนถึงที่บ้าน ซันไม่พูดอะไรกับฉันสักคำ นี่เขาเป็อะไรอ่ะ... ก็จะถามเขาอยู่หรอกนะ แต่รังสีอำมหิตที่น่ากว่าเกินที่จะถามนั่น ทำให้ฉันไม่กล้าพูดอะไรได้สักนิดเลย พอเขามาส่งฉันถึงที่บ้านไม่รอฟังคำขอบคุณจากฉัน เ้าตัวก็เดินลิ่วๆ หายลับไปกับตา...
งง งง งง!!!
......
หลายวันต่อมา
ทุกอย่างผ่านไปเหมือนปกติ มีแค่่แรกเท่านั้นที่ไอต้องรับมือกับคำถามเพื่อนๆ ในห้องว่าเธอถูกปีศาจทำอะไรเธอรึเปล่าั้แ่ถูกปีศาจหิ้วกลับบ้านอย่างวันนั้น ไอได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วตอบเพียงว่า 'เป็ญาติกัน'
ซันได้ยินถึงกับหึในลำคอ เธอไปเป็ญาติเขาตอนไหนกัน แต่เขาเองก็ไม่คิดที่จะพูดอะไรหรอก เพราะถึงยังไงก็ไม่มีคนกล้ามาถามเขาอยู่แล้ว...
ส่วนการฝึกของไอเรียกได้เต็มปากว่า 'ห่วย' ...
นี่ถ้าเป็ใครที่ไหนไม่รู้ซันคงเขย่าคอไปแล้ว เขาแค่คิดว่าถ้าฝึกแค่พื้นฐานก็น่าจะโอเคที่ไหนได้ ยัยนั่นมันห่วย! เขาประเมินเธอสูงเกินไป คิดว่าจะฉลาดกว่านี้ แต่มีดีแค่ปากใจกล้าในความอยากรู้แค่นั้นเอง!
่นี้ซันเองก็เริ่มรู้สึกถึงพฤติกรรมบางอย่างของตัวเอง
เขามักจะมองไออยู่บ่อยๆ สังเกตเธอจนรู้นิสัยยันสีหน้าท่าทาง ก็ไม่รู้ว่าจะมองทำไมนักหนา แต่รู้สึกสนุกดี แม้จะขัดใจเมื่อที่ทำมันไม่ใช่ตัวเอง...
พอวันไหนเธอทำงานพิเศษ ซันก็ต้องมานั่งเฝ้า...
ทำไมต้องมานั่งเฝ้า!? เขาก็อยากรู้เหมือนกัน อยู่กับยัยนั่นบ่อยเกินไปพอไม่มีอยู่ในสายตาก็รู้สึกแปลกประหลาดอยู่ในใจ
ถ้าเปรียบเทียบวันที่ต้องฝึกกับซันกับวันที่ทำงานพิเศษบอกได้เลยว่าทำงานพิเศษจะเยอะกว่า และกลับกลายเป็ว่าเธอต้องมาฝึกกับซันแค่สองสามวันต่อหนึ่งอาทิตย์
และนี่ทำให้ซันถึงกับหงุดหงิดถึงที่สุด นี่เธออยากเป็เหยื่อมากนักรึไง!
ซันเคยบอกเื่ที่เธอทำงานพิเศษแล้วครั้งหนึ่งว่าให้ลดมันบ้าง แต่คำตอบที่ได้มามันน่าเขย่าคอนัก 'แฮะๆ ก็มันช่วยไม่ได้นี่นะ ฉันลาไม่ได้หรอกหัวหน้าจะดุเอา...'
พอไปถึงที่ร้านเขาถึงได้รู้คำตอบ...
ที่เ้าของร้านให้ลาไม่ได้ก็เพราะลูกค้าที่นี่ชอบเธอ และส่วนใหญ่เป็ผู้ชาย!!
เขาแทบอยากจะพังร้านกาแฟบ้านี่เลยเดียว...
และวันนี้ไอก็ทำงานพิเศษอีกแล้ว...
เขาก็มานั่งเฝ้าไออยู่ในร้านที่เดิม สายตาก็จ้องเขม็งไปที่พวกผู้ชายหลายคนที่มองตาเยิ้มใส่ไอรัวๆ ในตอนที่เธอส่งยิ้มให้ลูกค้า...
ชิบ!! เขาทำอะไรไม่ได้ ได้แต่สบถอยู่ในใจอย่างนั้น
แล้วร่างเล็กก็เดินเต่าะแต่ะมาทางโต๊ะที่ซันนั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่
"ซัน วันนี้กินรัยอ่ะ" ไอถามด้วยใบหน้าปกติตอนที่อยู่กับเขา ไหนล่ะ! รอยยิ้มที่โปรยให้ลูกค้าเมื่อกี้ ทำไมไม่ทำกับเขาบ้าง!
"เหมือนเดิม..." เขามาที่นี่ไม่ได้มากินสักหน่อย สั่งไปอย่างนั้นแหละ
"อื้อ" ไอพยักหน้าน้อยๆ "เอาเค้กไหม"
พูดแล้วทำตาประกายใส่หมายความว่าไง เขาไม่กินแน่นอน!
"ไม่..." ซันจ้องเขม็งอย่างไม่พอใจ ก็เขาไม่กินของหวานนี่...
"อื้อ งั้นรอสักครู่นะคะ" ไอยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินเริงร่าหายไปแถวเคาน์เตอร์ร้าน
ซันนั่งเหม่อมองวิวที่อยู่นอกร้านที่มีแต่คนพลุกพล่าน เขาไม่ชอบเลยจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะยัยตัวแสบที่ทำให้เขากระวนกระวายอยู่ในใจ เขาคงไม่มาอยู่ที่นี่หรอก
พอไอเอาของมาเสิร์ฟให้เธอก็วุ่นทำงานให้ลูกค้าคนอื่นต่อ เธอไม่รู้ตัวสักนิดว่าซันมองเธออยู่ตลอดเวลา แม้จะแผ่รังสีอำมหิตใส่เธออยู่บ่อยครั้งแต่เธอหารู้ตัวไม่...
ทั้งโง่ ทั้งบื้อ...
ซันคิดอย่างนั้น แต่ตาก็ดันไปเหลือบเห็นอีกโต๊ะหนึ่งซึ่งมีแต่พวกผู้ชายเหมือนจะเอื้อมมือไปแตะสะโพกไอที่รับออเดอร์อยู่โต๊ะข้างๆ ...
"ว้าย..." ไอร้องเสียงหลง แล้วหันไปมองต้นเหตุอย่างใ จังหวะนั้นซันก็ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วพุ่งไปกระชากคอคนทำทันที
กล้าดียังไงวะ!
โครม!!
ซันกระชากคอคนทำออกมาจากโต๊ะ คนถูกกระชากกะทันหันล้มเพราะตั้งตัวไม่ทันแล้วร้องโอดโอย และกลายเป็จุดสนใจให้กับคนในร้าน บ้างก็แตกฮือ
"ซัน ไม่ๆ ๆ " ไอรีบเข้ามาขวางแล้วส่ายหน้าพั่บๆ เชิงบอกไม่ให้เขาลงมือกับไอ้เวรนั่นมากกว่านี้
แล้วมันทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นเป็เท่าตัว...
ไอสะดุ้งเฮือกเมื่อซันเริ่มปล่อยรังสีอำมหิตใส่จนน่าขนลุก แต่ก็ยังดึงดันที่จะไม่ให้เขามีเื่กันที่นี่...
"ปล่อยสิวะ" คนล้มที่พึ่งหายเจ็บปัดมือซันออกทันที แล้วเริ่มไม่พอใจคนที่ยืนเหนือร่างเขา
"เมื่อกี้มึงจับอะไร..." ซันพูดเสียงเหี้ยมพลางจ้องอีกฝ่ายราวกับจะฆ่าให้ได้
"เห้ย หยุด! นี่ร้านฉันนะเว้ย" ณิศาแหวกลูกค้าที่มุงดูอยู่ห่างๆ เข้ามาห้ามปราม "ไอ นี่มันอะไรกันเนี้ย"
"ขอโทษค่ะพี่ณิ แต่คนนี้เขาจับก้นหนูอ่ะ" ไอมองพี่ณิศาหน้าสลด แล้วหันไปมองหน้าคนทำที่นั่งกับพื้น
เขาถึงกับร้อนรนทันทีแล้วลุกขึ้น "เปล่านะเว้ย! น้องมั่วแล้ว! "
"แต่กูเห็น..." เสียงเหี้ยมๆ ของซันดังขึ้นมา เขาแทบจะอัดไอ้เวรนี่เละคาตีนอยู่แล้วถ้าไม่ติดที่ว่าร่างเล็กกันเขาเอาไว้
จะสะบัดทิ้งก็กระไรอยู่ เกรงว่ายัยตัวแสบนี่จะล้มเพราะแรงตัวเขานี่แหละ คงแย่ไม่น้อยเลย...
"เอ้า มีพยาน เอาไงล่ะ" ณิศาเหล่ตาใส่คนที่ร้อนรนทันที สายตาเธอเริ่มไม่พอใจที่มีลูกค้าใจกล้าหน้าด้านมาแต้ะอั๋งพนักงานร้านตัวเองแบบนี้ "จะคุยกันที่หลังร้านดีๆ หรือว่าจะให้สามีฉันจัดการถึงที่!! "
คนทำที่โดนเ้าของร้านพูดขนาดนั้นถึงกับใ เขาพอจะรู้อยู่บ้างว่าสามีเ้าของร้านนี้โหดมาก เขาเหลียวหน้าไปมองเพื่อนร่วมโต๊ะทันที พวกเขานั้นไม่กล้าแม้จะกระดิกตัวเพราะรังสีอำมหิตของซัน
สุดท้ายเขาก็ยอมจำนน เข้าไปคุยกับเ้าของร้านที่หลังร้าน เหตุการณ์เริ่มกลับเข้าสู่ปกติ แม้บางคนจะมีอาการขวัญเสีย
ไอที่ขอสลับหน้าที่กับเบลใน่พัก แล้วลากแขนซันเข้าหลังร้านด้วยเช่นกัน แม้ซันจะไม่พูดอะไรแต่ก็ยอมให้ไอหิ้วแขนเขาไปง่ายๆ
......
เซนที่แอบดูเหตุการณ์อยู่อีกฟากจากหลังร้านอย่างเงียบๆ แสยะยิ้มน้อยๆ กับความแปลกตาของใครคนหนึ่ง
"เกะกะทางเดิน ถอยไป" ทัพแหวกเพื่อนออกจากทางเดิน ท่าทางดูหงุดหงิดไม่น้อย
"เมียมึงเรียก? " เซนขมวดคิ้วเมื่อเห็นทัพออกมาจากห้องทำงานตัวเองได้แบบนี้..
"เออ..." ทัพเดินตึงตังตามทางเดิน โดยมีเซนเดินตามเขาไปด้วย "มึงตามกูเพื่อ..."
"หึ เดี๋ยวก็รู้..." เซนยิ้มมุมปากน้อยๆ พลางควักบุหรี่จากกล่องขึ้นจุดสูบอย่างเฉยเมย
(to be continue.....)
Minetji : เกือบพังร้านแล้วไง ร้านเจ๊นะเว้ยยยย (พี่ณิศาไม่ได้พูด)
ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3
ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^
439
