เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบสาม Partner in Crime 7

ผมควรจะสังหรณ์ได้ตั้งแต่แรกแล้วตั้งแต่ที่คานาเอะเอาหนามดำๆมาแทงผม

ว่านี่อาจจะไม่ใช่ฮาเร็ม “ของผม”แต่เป็นฮาเร็ม “ของเธอ” ผมแค่เป็นตัวประกอบฉาก

และแม้ว่าผมจะพยายามทำตนเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกผงาดเหนือฟ้าแค่ไหน

เมื่ออยู่ในแวดวงของพวกเธอจะโดนดึงให้เรื่องราวไปสู่เรื่องความสัมพันธ์มากกว่าที่จะคิดท่าไม้ตายท่าใหม่ได้

ไม่รู้เป็นเพราอะไรในแนวยุริยุคใหม่ชอบทำให้ผู้หญิงนิสัยไซโคทุกที

จำได้ว่าคนเขียนบทคนหนึ่งกล่าวว่า

“เขาไม่ต้องการเขียนผู้หญิงให้ไร้เดียงสาเป็นเทพธิดาดูไร้ความรู้สึก แต่ต้องการเขียนคนที่มีชีวิตจริงๆ”

ก่อนที่นักเขียนบทคนนั้นจะย้ายบริษัทไปทำเกมส์เกี่ยวกับการทำสงครามในตะวันออกกลางทหารรับจ้างและอื่นๆอีกมากมาย

หรือเวลาที่มีบทสัมภาษณ์ที่ถามว่า

ตัวละครหญิงตัวไหนในเรื่องรักกันบ้าง?

คนเขียนบทตอบว่า

ไม่มีตัวละครไหนรักผู้หญิงด้วยกันและนั่นคือสิ่งเดียวที่ผมจะตอบกับเรื่องนี้

นับเป็นการแสดงความติสท์ของคนเขียนอย่างหนึ่งที่อย่างไรก็ตามไม่สามารถหยุดผู้ชมในการจับคู่จิ้นคู่ชิปหรือดราม่าซีดีต่างๆได้

แบบเดียวกับเรื่องของนิตยสารแฟชั่นการแต่งตัวของเด็กผู้ชายกลายเป็นนิตยสารสายยาโอยไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ

เช่นเดียวกับย่านเครื่องใช้ไฟฟ้าอากิบาฮาระกลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าโอตาคุไปนั่นเอง

เกมส์ที่ตอนแรกที่หากดูภายนอกเหมือนกับพยายามจะขายตัวละครไวฟุให้คนเล่นอวยกันเติมเงินกาชะและขายสินค้ากันอย่างสนุกสนาน

เป็นบทพิสูจน์ว่าเนื้อเรื่องไม่สำคัญเท่าไรหากเราสามารถขายตัวละครและขายสินค้าได้

ตามแบบแนวคิดเรื่องโจโจ้ที่มีตัวละครแนะนำฆาตกรที่คิดเป็นนักแสดงประมาณว่า

ความสามารถในการแสดงมันก็งั้นๆล่ะสิ่งที่สำคัญคือตัวตนของเราที่ทำให้คนดูรู้สึกได้ทันที

ว่าความจริงอาจจะเพราะโดนตัวละครที่โดดเด่นกลบไปแต่เนื้อเรื่องภายในนั้นเนื้อหาหนักหน่วงเอามากๆ

อาจจะเพราะคนแดนอาทิตย์อุทัยมักจะชอบเริ่มเรื่องจากการชกกับนักเลงแถวบ้านและไปสิ้นสุดที่จ้าวปีศาจและพระเจ้าที่ควบคุมจักรวาล

การที่เด็กสาวธรรมดา(เหรอ?)ที่เราเห็นจะกลายเป็นร่างอวตารของเทพเจ้าแห่งความมืดที่ควบคุมจักรวาลก่อนมีแสงสว่าง(เรื่องมันยาวต่อเนื่องหลายสิบล้านปี-ผู้เขียน)ก็เป็นเรื่องธรรมดา

อะไรก็เกิดขึ้นได้ในจักรวาลนี้

ที่ผมกล่าวว่าจะอยู่เหนือสวรรค์ผงาดฟ้าผมไม่ได้กล่าวล้อเล่น

เพราะมันอาจจะเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของผม

ดังนั้นจากแผนการเดิมของผมนั้นผมคิดว่าตอนนี้ผมควรจะอยู่ในถ้ำบนภูเขาต่อสู้กับลิงยักษ์หรือจุดไฟเผาตนเองในวัดเพื่อฝึกวิชาต่อสู้

แต่ผมกลับเจอใบหน้าที่เลียน้ำลายอย่างยั่วยวนของคานาเอะกับร่างกายของโทโมกะที่เธอเลียไปที่คอและงับใบหู

ทำให้ผมสงสัยว่าผมมาอยู่ในสถานการณ์นี้ได้อย่างไรเหมือนกัน

โลกของแนวโชวโจวนี่น่ากลัวจริงๆ

เราคิดว่าจะได้ฝึกวิชาต่อสู้แต่กลับต้องมาทำอีเวนท์เพิ่มค่าความสัมพันธ์