ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หลี่ฝูคังจ้องมองไปที่หลี่หมิ่นหานถามย้อนไปว่า “เจ้าว่าอย่างไร”

       หลี่หมิ่นหานพูดเบาๆ “พี่ใหญ่ต้องบอกท่านแม่แน่”

       “ต้องบอกพี่ใหญ่อยู่แล้วเจ้าค่ะ” หลี่หรูอี้นึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์กระจ่างใสแต่กลับชอบแสดงท่าทีเคร่งขรึมของหลี่เจี้ยนอัน นางยิ้มบางๆ พูดว่า “พรุ่งนี้พี่ใหญ่ต้องอยู่บ้านเฝ้าท่านแม่ ส่วนพวกเราก็ไปซื้อลาที่ตลาด”

       หลี่เจี้ยนอันเดินเข้ามาถามว่า “พวกเจ้ากำลังพูดคุยอะไรกัน?”

       หลี่หรูอี้ชิงบอกก่อนที่หลี่ฝูคังจะพูด “พี่ใหญ่เจ้าคะพรุ่งนี้พวกเราไม่ไปขายของแล้ว พวกเราสี่คนจะไปซื้อลาที่ตลาดแต่เช้าหากหาซื้อไม่ได้ก็จะไปที่อำเภอ ท่านมีนิสัยหนักแน่นมั่นคงแล้วยังเป็นบุตรชายคนโตจะต้องอยู่เฝ้าท่านแม่กับน้องชายที่กำลังจะคลอดนะเจ้าคะ ดีหรือไม่เจ้าค่ะ”

       หลี่เจี้ยนอันดวงตาเป็นประกาย กล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “ซื้อลา!”

       หลี่อิงฮว๋าส่งสายตาเป็นสัญญาณให้หลี่หมิ่นหานหลี่หมิ่นหานจึงเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมา

       สายตาของหลี่หรูอี้เต็มไปด้วยความจริงใจและมั่นใจ “พี่ใหญ่เจ้าคะ ตอนนี้ท่านแม่ตั้งท้องเจ็ดเดือนแล้ว…เรื่องการซื้อลาไม่ได้สำคัญเท่ากับน้องชายและท่านแม่ที่กำลังใกล้จะคลอดหากมีท่านอยู่เฝ้า ท่านแม่ก็จะสบายใจ พวกเราก็จะไม่ต้องห่วงเวลาที่ออกไปข้างนอก”

       ดวงตาของหลี่เจี้ยนอันสงบนิ่งและกล่าวตอบไปอย่างไม่ลังเลด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ได้ข้าฟังเจ้า”

       หลี่หมิ่นหานกล่าวอย่างยินดี “พี่ใหญ่ท่านดีจริงๆ”

       หลี่อิงฮว๋าแอบยกนิ้วโป้งให้หลี่หรูอี้

       หลี่หรูอี้กระซิบว่า “พี่ใหญ่อย่าเพิ่งบอกเรื่องซื้อลากับท่านแม่นะเจ้าคะข้ากลัวท่านแม่ไม่เห็นด้วย”

       “ได้” หลี่เจี้ยนอันรับปากอย่างหนักแน่นจากนั้นจึงช่วยน้องๆ จัดการเครื่องในหมู

       เมื่อมีคนมากย่อมมีกำลังมาก ทำให้จัดการเครื่องในหมูไปได้อย่างรวดเร็ว

       อาหารกลางวันของวันนี้ หลี่หรูอี้ทำผัดไตหมู หัวใจ และตับตุ๋นพะโล้ทั้งยังมีแกงน้ำเต้าฝอย ส่วนอาหารหลักคือ หมั่นโถวนึ่ง ที่ทำจากแป้งดำสี่ส่วนผสมกับแป้งขาวหกส่วน

       พี่น้องทั้งห้ามีความลับร่วมกันขณะกินข้าวจึงเอาแต่ยักคิ้วขยิบตาใช้เท้าแตะกันไปมาใต้โต๊ะ จ้าวซื่อคิดว่าลูกๆดีใจเรื่องเงินสามสิบตำลึงเงิน จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

       หลี่อิงฮว๋ากินเสร็จก็ไม่นอนกลางวันแล้ว เขาออกไปหาผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านเพื่อขอความรู้ว่าจะเลือกซื้อลาอย่างไร

       ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านหลี่บางคนเคยเลี้ยงลาเมื่อตอนหนุ่มๆ แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ผ่านมานานหลายปีแล้วความทรงจำจึงค่อนข้างรางเลือน กลัวว่าตนจะพูดผิดจนทำให้เกิดความสับสนจึงบอกให้หลี่อิงฮว๋าไปถามคนที่เลี้ยงลาในหมู่บ้านหลิว

       หลี่อิงฮว๋ากลับบ้านมาหยิบไข่ไก่สองฟองแล้วเดินทางไปยังหมู่บ้านหลิวจากนั้นจึงไปที่บ้านหลิวต้าฝูผู้เลี้ยงลา

       ปีนี้หลิวต้าฝูอายุห้าสิบห้าปีแล้วเดินขากะเผลกเนื่องจากเคยติดตามเยี่ยนหวังเฒ่าไปออกรบขณะไปสู้รบที่ชายแดนกับเยี่ยนหวังเฒ่า เขาได้รับบาดเจ็บจากสงครามทำให้ขาขวาพิการจนเดินกะเผลก เยี่ยนหวังเฒ่าจึงมอบเงินให้เขากลับมาที่บ้านเกิด 

       “เจ้าหนูนี่ หากมาเร็วกว่านี้สักหนึ่งเดือนคงดีข้าจะได้ขายลาของบ้านข้าให้เจ้า”

       หลี่อิงฮว๋าเดินตามหลิวต้าฝูที่ดูอบอุ่นเป็นมิตรไปยังคอกลาเห็นบ้านหลิวมีลาตัวเมียหนึ่งตัว ตัวผู้หนึ่งตัว และลูกลาหนึ่งตัวจากนั้นก็ฟังหลิวต้าฝูสอนวิธีการดูลา “ท่านปู่ขอรับไข่ไก่สองฟองนี้ข้าให้ท่านเอาไว้กินขอรับ” 

       “เจ้าหนูนี่รีบเอาไข่ไก่กลับไปเถิด” จะเป็นจะตายหลิวต้าฝูก็ไม่ยอมรับนำไข่ไก่สองฟองยัดใส่มือหลี่อิงฮว๋าคืนกลับไป แล้วยังพูดอีกว่า “ชาวบ้านในชนบทอย่างพวกเรากว่าจะหาเงินได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยพรุ่งนี้ข้าไม่มีธุระอะไร หากครอบครัวเจ้าเชื่อใจข้าข้าจะพาพวกเจ้าไปเลือกลาที่ตลาด”

       “ท่านปู่ ท่านไม่ยอมรับไข่ไก่ ครอบครัวข้าคงรู้สึกไม่ดีหากจะรบกวนท่านอีก” หลังจากหลี่อิงฮว๋ากล่าวขอบคุณแล้ว ก็นำไข่ไก่สองฟองกลับมาที่บ้านบอกทุกคนเรื่องหลิวต้าฝู 

       จ้าวซื่อกล่าวอย่างทอดถอนใจ “บนโลกนี้มีคนดีมากมายจริงๆ”

       หลี่หมิ่นหานมองไปยังหลี่หรูอี้ด้วยสายตานับถือ “น้องห้า เจ้าตรวจโรคให้คนไข้โดยไม่คิดเงิน เจ้าก็เป็นคนดีเช่นกัน”

       หลี่หรูอี้หน้าแดง กล่าวอย่างถ่อมตัวว่า “แต่ภายหลังพวกเขาก็ส่งของขวัญมาให้ข้าก็รับไว้นะเจ้าคะ”

       หลี่หมิ่นหานพูดเสริม “เจ้าช่วยชีวิตหวังฮวาไว้แต่บ้านหวังฮวาก็ไม่ได้ให้ของขวัญมาเลย”

       หลี่หรูอี้แย้มยิ้มเล็กน้อย “อ้อ...หากท่านไม่พูดข้าก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว” หลังจากครอบครัวหวังฮวาแยกบ้านแล้วก็ออกไปจากหมู่บ้านหลี่ทันทีไม่รู้ว่าไปที่ใด คล้ายกับหายไปในอากาศอย่างไรอย่างนั้น

       หลี่อิงฮว๋ากล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ที่ดินของครอบครัวหวังฮวายังอยู่ในหมู่บ้านพวกเราฤดูใบไม้ผลิปีหน้าต้องกลับมาปลูกพืชผลแน่”

       หลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังยังคงไปขายแป้งย่างใส่ไข่ที่อำเภอตามสัญญาห้ามขายตั้งแต่พรุ่งนี้ไปจนถึงเดือนสองปีหน้าหลี่หรูอี้จึงย่างแป้งให้มากขึ้นสองร้อยแผ่นทั้งยังให้พวกเขาประกาศให้ลูกค้าทราบอีกด้วย

       จริงดังคาด เมื่อลูกค้าในอำเภอรู้ก็แย่งกันซื้อแป้งย่างใส่ไข่กันใหญ่

       ทั้งๆ ที่ทำแป้งย่างใส่ไข่เพิ่มอีกสองร้อยแผ่นแต่หลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังก็ยังกลับถึงบ้านเร็ว

       หลี่ฝูคังเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “น้องห้าไส้และตับตากแห้งทำเสร็จแล้วหรือไม่” 

       “ขั้นตอนแรกทำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ จากนี้ยังมีอีกขั้นตอนหนึ่ง” หลี่หรูอี้นำไส้และตับมาคลุกเคล้าเครื่องปรุงต่างๆ เช่น พริกไทยและสุราจากนั้นจึงนำไปหมักและปิดผนึกบรรจุภัณฑ์ให้ดี อีกหลายวันค่อยนำออกมาแขวนตากลม

       กลิ่นเนื้อหมักช่างน่าอร่อย วิธีทำก็ค่อนข้างเรียบง่ายไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองฟืนไฟ หลี่หรูอี้คิดว่าง่ายกว่าทำพวกเบคอนและแฮมเสียอีก

       หลี่อิงฮว๋าลากหลี่ฝูคังไปที่มุมหนึ่งของห้องครัวเดินไปข้างถังขนาดใหญ่เท่าครึ่งตัวคนที่มีกระดาษน้ำมันปิดอยู่ด้านบนโดยใช้เชือกมัดปิดจนแน่นถามว่า “พี่รอง ท่านลองดมดู ได้กลิ่นหอมหรือไม่”

       “อืม... หอมมาก” หลี่ฝูคังดมกลิ่นหอมอันเข้มข้นนั้นถามว่า “ใส่เหล้าด้วยหรือ”

       “ใช่แล้ว เหล้าช่วยดับกลิ่นคาวและทำให้มีกลิ่นหอม”

       หลี่เจี้ยนอันเดินตามเข้ามา ถามว่า “หมักในถังหรือ”

       หลี่หรูอี้เดินเข้ามาตบที่ถังใบใหญ่ “ใส่ถังนี้ได้เจ้าค่ะไส้สองชุดและตับสองชุดใส่ได้เพียงก้นถังเท่านั้นต่อไปหากข้าได้เครื่องในมาอีกจะนำมาทำเนื้อหมักทิ้งไว้จนฤดูหนาวค่อยเอามากินหรือให้คนอื่น”

       หลี่เจี้ยนอันถามอย่างกระตือรือร้น “น้องห้าครอบครัวเราจะขายเครื่องในหมักหรือไม่” ฤดูหนาวสำนักศึกษาปิดหากเด็กหนุ่มสี่คนไปขายเครื่องในหมักเพื่อหาค่าเล่าเรียนได้คงไม่เลว

       หลี่หรูอี้ส่ายหน้า “ไม่ได้เจ้าค่ะแต่ข้าจะลองขายเนื้อหมักช่วงเดือนสิบสอง ก่อนปีใหม่คนมีกำลังซื้อมากอาจมีคนชอบกินเนื้อหมักก็ได้” นี่คือภาคเหนือในโลกก่อนคนภาคเหนือไม่ชอบกินเนื้อหมัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องในเลย

       เช้าวันต่อมา เมื่อจ้าวซื่อตื่นขึ้น สี่พี่น้องก็ไปตลาดที่อำเภอฉางผิงแล้ว

       ตลาดที่นี่จัดขึ้นทุกสิบวันมีร้านค้าเรียงรายบริเวณสองข้างทาง เมื่อมองไปก็พบว่ามีระยะทางยาวประมาณหนึ่งลี้ใหญ่กว่าตลาดเล็กที่หน้าประตูอำเภอฉางผิงที่เปิดขายทุกวันมากเลยทีเดียว 

       ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง ในที่นาไม่มีงานให้ทำมากนักคนในหมู่บ้านรอบๆ บริเวณหลายสิบลี้ต่างก็มารวมตัวกันที่นี่ มองไปที่ใดก็มีแต่ผู้คนจึงดูคึกคักมาก

       มีทั้งร้านขายผัก เนื้อ ปลา ไข่ ไก่ น้ำตาล แป้งย่าง ก๋วยเตี๋ยว หมั่นโถวซานจาป่า ลูกแพร์ แอปเปิล ผ้าป่าน ผ้าไหม ถ้วยชาม ตะกร้าสาน เครื่องประดับและถุงเงิน เป็นต้น ไม่ว่าสิ่งใดก็มีอย่างครบครัน มีกระทั่งการขายมนุษย์

       นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลี่หรูอี้มาตลาด คราวที่แล้วนางมาในช่วงเดือนหนึ่งแต่คราวนี้มีผู้คนมากกว่าคราวก่อนมากนัก

       หลี่หมิ่นหานรู้สึกราวกับได้ค้นพบทวีปใหม่ กระซิบข้างหูหลี่อิงฮว๋าว่า “พี่สาม เมื่อครู่ข้าลองนับดูคร่าวๆ แล้ว มีคนขายฟืนยี่สิบเอ็ดคนเชียว!”

       หลี่อิงฮว๋ากล่าวอย่างเนิบช้า “เดี๋ยวก็จะเข้าฤดูหนาวแล้วคนต้องการใช้ฟืนกันมาก คนขายฟืนก็ย่อมมาก”

       หลี่ฝูคังเดินไปหยุดยืนตรงหน้าผู้เยาว์ร่างผอมที่มีอายุพอๆ กับตน ถามว่า “ฟืนสองมัดราคาเท่าไร” ฟืนหนึ่งท่อนขนาดเท่าไม้คานนำมามัดรวมกันเป็นสองมัดปกติจะขายคราวละสองมัด

       ผู้เยาว์เห็นมีคนขายฟืนมากจึงกลัวขายไม่ได้ตอบว่า “สองทองแดงขอรับ” หากน้อยกว่านี้ก็ไม่ขายแล้ว

       .......................................