เวลาผ่านไป...
ใบหน้าหวานใสนั่งเหม่ออยู่ใต้เต้นท์ด่านตรวจ รถของเขาถูกนำเข้าไปจอดในโรงพัก และดูเหมือนใบขับขี่จะถูกยึดไปอีกหลายวันด้วย เคราะห์ซ้ำกรรมซัดมากกว่านั้น โทรศัพท์ที่เพื่อนตัวดียึดไปก็ทำให้ณดลติดต่อใครไม่ได้ แม้ว่าคุณตำรวจจะให้ยืมโทรศัพท์เพื่อโทรให้คนอื่นมารับ แต่ในยุคนี้ใครมันจะมาเสียเวลานั่งจำเบอร์โทรแต่ละคนได้
มือเรียวท้าวคางพ่นลมหายใจ...
มันคงเป็อย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากนอนตารางไปหนึ่งคืน!
“ดล”
“…..”
“ดลจริงด้วย”
“พ…พี่ก้อง”
ดวงตากลมโตจ้องมองนายตำรวจร่างสูงรูปร่างกำยำ
ใบหน้าคมเข้มนิ่งขรึมของเขานั้นทำให้เด็กหนุ่มจำได้ดี สารวัตรก้องเป็พี่เขยที่พึ่งจะแต่งงานกับพี่สาวของเขาเมื่อปีที่แล้ว ณดลไม่เคยเห็นชายคนนี้อยู่ในชุดสีกากีรัดเปรี๊ยะั้แ่หัวจรดเท้ามาก่อน ความล่ำสันบึกบันสมความเป็ชายช่างต่างจากร่างกายบอบบางเช่นน้องเขยคนนี้เหลือเกิน!
“เมาแล้วขับใช่มั้ย”
“ผมไม่ได้เมานะครับ ผมมีสติครบทุกอย่าง”
“จริงหรอ”
“จ…จริงครับ”
“แต่เครื่องเป่าไม่ได้บอกอย่างนั้นนะ”
จากที่ดีใจเมื่อได้เห็นคนใกล้ตัว ตอนนี้ณดลกลับรู้สึกเกรงกลัวขึ้นมาลึกๆ สายตาดุดันและน้ำเสียงเข้มขรึมของพี่เขยทำให้เด็กหนุ่มก้มหน้ามองนิ้วมือตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นด้วยความรู้สึกผิด เขาน่าจะจอดรถนอนโรงแรมสักหนึ่งคืน แต่ติดอยู่ที่ร่างเล็กมักจะนอนไม่หลับเมื่ออยู่ต่างที่ เพราะกว่าที่เขาจะปรับตัวให้เข้ากับหอพักได้ก็ใช้เวลานานหลายเดือน
“ให้พี่โทรบอกพ่อกับแม่มั้ย”
“อย่านะครับ!”
เสียงเล็กรีบพูดโพล่ง
ขนตาเรียวยาวกระพริบถี่เหมือนอ้อนวอนสุดชีวิต ถ้าเกิดว่าผู้ปกครองรู้เื่นี้เข้าเขาต้องซวยแน่ๆ เพราะกว่าจะขอรถของคุณพ่อมาขับได้ ลูกชายคนเล็กก็แทบจะลงไปคุกเข่าดิ้นพล่านเหมือนเด็กอนุบาลอยากได้ของเล่นอยู่แล้ว!
“ทำไม เราอยากนอนคุกหรือไง”
“พ…พี่ก้อง ช่วยโทรหาพี่ดาวได้มั้ยครับ”
“ดึกขนาดนี้ อย่ารบกวนพี่ดาวเลย”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาตำหนิของพี่เขยนายตำรวจทำให้ใบหน้าเรียวเล็กหมองหม่นยิ่งกว่าเดิม มันเป็ความจริงอย่างที่สารวัตรก้องพูด เขาโตจนบรรลุนิติภาวะขนาดนี้ยังจะต้องให้พี่สาวผู้ที่ส่งเสียค่าเล่าเรียนขับรถจากบ้านหลายกิโลมารับ
เมื่อคิดได้เช่นนั้นเด็กหนุ่มก็พร้อมยอมรับชะตากรรมที่จะต้องนอนในห้องกรงไปหนึ่งคืน
“ลุกสิ”
“ครับ?”
“คืนนี้นอนที่แฟลชของพี่ก็แล้วกัน”
“อ…อะไรนะครับ”
“พี่ประกันตัวเราแล้ว หรือจะนอนในคุกล่ะ”
“ข…ขอบคุณครับพี่ก้อง”
ร่างเล็กดีใจจนเผลอตัวเข้ากอดสารวัตร
เมื่อณดลได้ัักับร่างกำยำอันหนาแน่น เด็กหนุ่มก็รู้สึกถึงมัดกล้ามเนื้อที่ซุกซ่อนอยู่ในยูนิฟอร์มนั้น ใบหน้าแดงระเรื่อซบอยู่ระหว่างหน้าอกมัดหนาพอดิบพอดี เมื่อรู้ตัวว่าโอบกอดพี่เขยนานเกินไป ร่างเล็กจึงรีบผละตัวออกมาก่อนจะก้มหน้าขอโทษ
“ข…ขอโทษครับ”
“ไม่เป็ไร แต่ห้องพี่เล็กหน่อยนะ”
“ก็ดีกว่านอนในคุกแหละครับ”
ใบหน้าคมเข้มฉีกยิ้มมองร่างเล็ก ก่อนจะเดินนำน้องเขยไปด้านหลังของสำนักงานเพื่อขึ้นไปยังแฟลชห้องเล็กของตัวเอง
2K
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
