บทที่ 2 โอสถเซียนฝืนลิขิตฟ้า พายุโหมกระหน่ำในตระกูลซู!
'นี่มัน... สูตรโกงชัด ๆ!
ระบบพ่อเลี้ยงสายเปย์? เหมาะกับข้ายิ่งนัก!
์คง้าให้ข้าปรับความสัมพันธ์พ่อลูกให้ดีขึ้นสินะ!'
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหู ดวงตาของหลินม่อพลันเป็ประกายขึ้นมาทันที ช่างประจวบเหมาะราวกับคนกำลังง่วงนอนแล้วมีหมอนมาวางให้พอดี! ระบบนี้ช่างเหมาะสมกับเขาเหลือเกิน
ต้องรู้ก่อนว่า ซูชิงลั่วคือเด็กสาวอัจฉริยะของตระกูลซู เป็ผู้ที่มีทั้งระดับพลังและพร์ล้วนยอดเยี่ยม
แต่ตอนนี้เขากลับมีพร์มากกว่าซูชิงลั่วถึงสิบเท่า!
และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น...
'สิ่งของที่ข้ามอบให้ลูกสาวบุญธรรม จะได้รับสิ่งตอบแทนที่มีมูลค่ามากกว่าเดิมสิบเท่า!
หากเป็เช่นนี้ละก็...'
หลินม่อดวงตาเป็ประกาย เขามองตามแผ่นหลังของซูชิงลั่วที่กำลังจะเดินจากไป จึงรีบลุกขึ้นวิ่งตามไปทันที
"เอาไป! ข้าไม่เคยขโมยโอสถชำระไขกระดูกอะไรนั่น และข้าจะไม่มีวันยอมรับผิดเื่นี้เด็ดขาด!
เ้าเอาโอสถพวกนี้ไปซะ!"
หลินม่อสืบเท้าเข้าไปขวางหน้าซูชิงลั่วเอาไว้
เขาแสร้งทำท่าทางตื่นเต้นและคาดหวัง ขณะที่ยัดขวดโอสถจากแขนเสื้อกลับคืนสู่มือของซูชิงลั่ว
"ท่าน..."
ซูชิงลั่วมองใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้า
ชั่วขณะหนึ่ง นางถึงกับตกอยู่ในอาการเหม่อลอย ราวกับเขาเป็คนแปลกหน้า
'ต่อให้ไม่ใช่เขาที่ขโมย แต่ด้วยนิสัยของเขา... จะไม่เอาไปแลกเหล้าดื่มหรอกหรือ?
วันนี้... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
อีกอย่าง เมื่อก่อนเขาไม่เคยอยากจะพูดกับข้าเกินจำเป็เลยสักคำ
วันนี้ทำไมถึงต้องมาอธิบายด้วย?'
ซูชิงลั่วเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตกวาดมองใบหน้าของหลินม่อ
เห็นได้ชัดว่าอายุเพียงสามสิบกว่าปี แต่ความเสื่อมโทรมจากการดื่มจัดมานานหลายปี ทำให้ใบหน้าของเขาดูกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่า นั่นกลับเพิ่มเสน่ห์แบบบุรุษเพศให้โดดเด่นออกมา
และใบหน้านี้ ครั้งหนึ่งเคยเป็ภาพลักษณ์ของครอบครัวที่นางปรารถนาอยากจะมีมากที่สุด
"รีบเก็บไปเร็วเข้า! อ้อ ถือว่าข้ามอบให้เ้าแล้วกัน"
หลินม่อเอ่ยเร่งเร้าด้วยความร้อนรน จนถึงตอนนี้ระบบยังไม่มีการแจ้งเตือนใด ๆ ทำให้ในใจเขาเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็เพราะเขาเอาของของซูชิงลั่วมามอบคืนให้จึงไม่มีผล หรือเป็เพราะเหตุผลอื่นกันแน่?
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินม่อ แววตาที่เคยอ่อนลงเล็กน้อยของซูชิงลั่วก็ค่อย ๆ เ็าลง
"ท่านกำลังพยายามเอาใจข้าอย่างนั้นหรือ? หึหึ ข้านึกว่าท่านเปลี่ยนนิสัยเสียแล้ว
ดูท่าท่านคงจะรู้แล้วสินะ ว่าข้ากำลังจะได้เข้าสำนักชิงอวิ๋น?
ทำไมล่ะ? กลัวว่าถ้าวันหน้าข้าไม่อยู่ในตระกูลซูแล้ว ท่านจะอยู่ไม่ได้อย่างนั้นหรือ?
ท่านวางใจเถอะ เห็นแก่หน้าข้า ตระกูลซูเลี้ยงคนไร้ค่าไว้สักคนคงไม่เป็ไร"
ซูชิงลั่วแค่นยิ้มเ็า นางไม่ปรารถนาจะพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ก่อนจะสะบัดมือเก็บขวดโอสถแล้วก้าวยาว ๆ จากไป
ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบที่หลินม่อเฝ้ารอคอยก็ดังขึ้นข้างหู!
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่มอบของสำเร็จ!]
[สิ่งของที่มอบ : โอสถระดับหนึ่ง โอสถชำระไขกระดูกสามขวด]
[ได้รับสิ่งตอบแทนสิบเท่า : โอสถิญญาไขกระดูกหนึ่งขวด]
[ติ๊ง! การตอบแทนครั้งนี้เกิดการคริติคอล!]
[ระดับคริติคอล : สิบดาว]
[ได้รับสิ่งของ : โอสถเซียนไขกระดูกหนึ่งขวด]
[้ารับหรือไม่?]
"สำเร็จแล้ว! โอสถเซียนไขกระดูก!
ที่แท้ต้องให้อีกฝ่ายยอมรับของก่อน ถึงจะถือว่ามอบสำเร็จ!"
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ หลินม่อก็ไม่ได้สนใจคำถากถางของซูชิงลั่วอีกต่อไป ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น นิ้วมืออดไม่ได้ที่จะกำเข้าหากันแน่น
คริติคอลสิบดาวเชียวนะ!
มันสุดยอดเกินไปแล้ว!
"ตามที่ระบบบอก ยิ่งค่าความประทับใจต่ำ คริติคอลยิ่งรุนแรง!
ตอนนี้ค่าความประทับใจที่ซูชิงลั่วมีต่อข้าคือ -99 แต้ม
ถ้าอย่างนั้นคริติคอลสิบดาวนี้ก็น่าจะเป็ระดับสูงสุดแล้ว!
ใครบอกว่าการเริ่มต้นแบบนี้ไม่ดี! การเริ่มต้นแบบนี้มันยอดเยี่ยมที่สุดเลย!"
แววตาของหลินม่อเป็ประกาย หัวใจเต้นระรัว
จากนั้นเขาก็ไม่รั้งรอ รีบมุ่งหน้าไปยังห้องนอนตามความทรงจำของเ้าของร่างเดิมทันที
แน่นอนว่าเขาไม่สามารถรับรางวัลตรงนี้ได้ เขาต้องหาที่ที่ปลอดภัยเพื่อดูว่า คริติคอลสิบดาวนี้จะให้ของดีอะไรออกมา!
ขณะที่หลินม่อรีบสาวเท้าเดินอยู่ในเรือนหลังของตระกูลซู เขาก็นึกถึงคำแจ้งเตือนอีกข้อของระบบขึ้นมาได้
"หากค่าความประทับใจถึง -100 แต้ม ระบบจะปิดตัวลง
เมื่อกี้... ข้าคงไม่ได้ทำให้นางโกรธจนเกินไปใช่ไหม?"
เมื่อนึกถึงสายตาอันเ็าของซูชิงลั่ว หลินม่อก็รู้สึกหนาวสันหลัง อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
รีบท่องในใจว่า 'ระบบ! ตอนนี้ค่าความประทับใจของซูชิงลั่วอยู่ที่เท่าไหร่?!'
วูบ!
ตามความคิดของหลินม่อ เบื้องหน้าพลันปรากฏหน้าจอโปร่งแสงขึ้นมา
[ชื่อ : ซูชิงลั่ว]
[ความสัมพันธ์ : ลูกสาวบุญธรรม]
[อายุ : สิบหกปี]
[ฐานะ : เด็กสาวอัจฉริยะแห่งตระกูลซู]
[ระดับบำเพ็ญ : กลั่นลมปราณขั้นที่หก]
[ค่าความประทับใจปัจจุบัน : -95 แต้ม]
[คำประเมิน : เด็กสาวอัจฉริยะที่น่าสงสารที่ต้องมาเจอพ่อขยะ ชีวิตช่างอาภัพยิ่งนัก!]
เมื่อมองดูรายละเอียดแต่ละบรรทัดบนหน้าจอ ในใจของหลินม่อก็ผ่อนคลายลงก่อน จากนั้นใบหน้าก็พลันมืดครึ้ม
'หึ... พ่อขยะไม่ใช่ข้าเสียหน่อย ข้าเป็แค่พ่อเลี้ยงที่มาทีหลังเท่านั้น!
อีกอย่าง ถึงตอนนี้จะเป็ขยะ ก็ไม่ได้หมายความว่าวันหน้าจะยังเป็ขยะเสียหน่อย!
สามสิบปีผลิบาน สามสิบปีร่วงโรย อย่าได้ดูถูกพ่อเลี้ยงผู้ยากไร้ผู้นี้เชียว!' หลินม่อคิดในใจ
ทันใดนั้น ความไม่พอใจในใจก็มลายหายไปทันที โดยเฉพาะเมื่อมองที่ช่องค่าความประทับใจ ความรู้สึกของเขายิ่งซับซ้อนขึ้น
"แค่คำพูดสองประโยคกับการกระทำครั้งเดียว ก็ทำให้ยัยหนูนั่นรังเกียจข้าน้อยลงได้
พี่ชายเอ๋ยพี่ชาย หลายปีมานี้เ้ามัวแต่ทำอะไรอยู่กันแน่!" หลินม่อรู้สึกระอาใจ
พลันในใจเริ่มมีความรู้สึกขุ่นเคืองต่อเ้าของร่างเดิมเล็กน้อย เพราะเขามองออกว่า จริง ๆ แล้วเด็กคนนั้น... โหยหาความรักจากครอบครัวมาก แม้ว่านางจะไม่ยอมรับ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นหลอกเขาไม่ได้
"ช่างเถอะ ไม่ต้องรีบหรอกยัยหนู รอให้พ่อแข็งแกร่งกว่านี้อีกนิด... สักวันหนึ่ง... พ่อจะไม่ทำให้เ้าผิดหวังอีก!"
ดวงตาของหลินม่อฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่รู้เพราะเหตุใด ดวงตาคู่นั้นกลับทำให้เขารู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แม้แต่ความเ็านั้นก็ทำให้เขารู้สึกสงสาร
ขณะที่กำลังครุ่นคิด เขาก็มาถึงห้องนอนในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม
หลินม่อผลักประตูเข้าไปด้านใน
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเตียงนอนรก ๆ ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะตัวเล็ก ๆ นอกจากนี้ยังมีไหเหล้าเปล่า ๆ เกลื่อนกลาดเต็มพื้น
"จิ๊ ๆ เป็ขี้เหล้าจริง ๆ ด้วย" หลินม่อเบะปาก
เขาเลิกสนใจสิ่งอื่น จัดที่ว่างบนเตียง แล้วนั่งขัดสมาธิลงไป
"เอาละ... ให้ข้าดูหน่อยว่าโอสถเซียนไขกระดูกนี่มันคืออะไร!"
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่หลินม่อจะส่งกระแสจิตออกไป
'รับของ!'
วูบ~
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับแสงที่ส่องประกาย
ยาเม็ดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับคริสตัลที่ส่งกลิ่นหอมเข้มข้นปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
นั่นคือโอสถเซียนไขกระดูก!
"มาเลย!"
เขาระงับความตื่นเต้นในใจ รีบโบกมือคว้าโอสถเซียนไขกระดูกมาไว้ในมือ
เมื่อััตัวยาจะรู้สึกอบอุ่นและละเอียดอ่อน พร้อมกับมีกลิ่นหอมของยาที่ดูศักดิ์สิทธิ์จาง ๆ
"อึก!" เขากลืนน้ำลาย แล้วรีบกลืนยาลงไปอย่างรวดเร็ว
"หืม? นี่มัน..."
ทันใดนั้น กระแสความร้อนสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากตันเถียนทันที
"ตันเถียนของข้า... กำลังได้รับการฟื้นฟู!
ไม่! ไม่ใช่แค่ฟื้นฟู!
แต่มันเหมือนกำลังถูกผลัดเปลี่ยน!"
หลินม่อเบิกตากว้าง ในใจพลันตกตะลึง
จากความทรงจำของเ้าของร่างเดิม เขารู้ดีว่าการที่ตันเถียนแตกสลายยุ่งยากเพียงใด ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำให้ต้องสูญเสียภรรยาไป
ที่สำคัญกว่านั้น การผลัดเปลี่ยนนี่มันคืออะไรกัน! ไม่เคยได้ยินว่าตันเถียนของใครสามารถผลัดเปลี่ยนได้เลย!
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
"ใคร?!"
เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หลินม่อที่กำลังสับสนวุ่นวายก็รีบะโออกไปตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็รู้สึกว่าปฏิกิริยาของตนรุนแรงเกินไป จึงรีบปรับน้ำเสียงให้เบาลง
"ใครน่ะ?"
"ข้าเอง ซูฉี่เซิ่ง"
"ซูฉี่เซิ่ง? ซูฉี่เซิ่งคือใครกัน?"
หลินม่อชะงักไป ชั่วขณะหนึ่งเขานึกไม่ออก แต่เพียงพริบตาต่อมาเขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้
"ซูฉี่เซิ่ง! ผู้าุโสี่ของตระกูลซู!"
11K
