ร้ายซ่อนรัก

บริษัทสยามกรุ๊ป

          “อาร์มเป็นอย่างไรบ้าง” ท่านประธานแห่งสยามกรุ๊ปหันไปถามลูกน้องคนสนิทที่เป็นทั้งเลขาและบอดี้การ์ดส่วนตัวที่รู้ทุกเรื่องและไม่เคยทำให้ผิดหวัง

        “งานที่ท่านมอบหมายให้คุณอาร์มไปดำเนินการตอนนี้ลูกค้ายอมรับในข้อตกลงและเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้คุณอาร์มกำลังขึ้นเครื่องกลับมาเมืองไทยน่าจะถึงตอนเจ็ดโมงเช้า”

        “อืมมันโตขึ้นจริงๆแล้วเรื่องที่ให้ไปสืบถึงไหนแล้วละ”

        “นี่ครับท่าน” เลขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลประมุขแห่งสยามกรุ๊ปดึงเอกสารมาเปิดดูอย่างพิจารณาเป็นเวลานานจึงวางเอกสารไว้บนโต๊ะดังเดิม

        “อาร์มมันคงรักผู้หญิงคนนี้มากนี่ถ้าหากว่าไม่แท้งไปเสียก่อนฉันคงได้เป็นปู่คนแล้วใช่ไหม”

        “ครับคงรักเธอมากตอนนั้นคุณอาร์มกำลังเป็นวัยรุ่น ยังไม่มีวิธีการรับมือกับปัญหามันก็เลยทำให้มีเรื่องผิดพลาดขึ้นบ้างตามประสาวัยคะนองครับท่าน”

        “ดูเหมือนสันติจะเข้าใจเจ้าอาร์มได้ดีนะ” น้ำเสียงเรียบๆแต่ดูมีอำนาจถ้าเป็นคนอื่นคงร้อนๆหนาวๆแต่ชายกลางคนตรงหน้าที่รับหน้าที่เลขามานานแสนนานก็ไม่ได้สะทกสะท้านเท่าไหร่เพราะเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อได้ดีตลอดชีวิตท่านประธานต้องดูแลพนักงานเป็นพันๆคนจึงไม่ค่อยมีเวลาให้กับลูกชายเท่าที่ควรคนที่รับหน้าที่ดูแลและเคลียร์ปัญหาทุกอย่างตกเป็นของเขา เพราะฉะนั้นเขาจึงทั้งเข้าใจและรักชายหนุ่มเหมือนลูกชายเขาจริงๆ

        “ก็เข้าใจบ้างบางครั้งครับ” ผู้เป็นประมุขของสยามกรุ๊ปหัวเราะอย่างอารมณ์ดีกับคำตอบของเลขาคู่ใจก็ใครเลยจะไปคาดเดากับความหัวร้อนของลูกชายเขาได้

          เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่ข่าวของตาลเงียบหายทุกช่องทางไม่สามารถติดต่อได้และอาร์มเองก็ไม่ได้อยู่ในเมืองไทยเพราะได้รับมอบหมายงานที่สำคัญยิ่ง เขากลับมาถึงเมืองไทยตั้งแต่ตอนเช้าพอมาถึงคอนโดก็นอนหลับยาว ตื่นอีกทีก็มืดสนิท ชายหนุ่มนั่งสืบบุหรี่ตรงระเบียงห้องลมเย็นพัดมาปะทะใบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าใจที่เหน็บหนาวไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรมากกว่านี้เหม่อมองไปยังตึกสูงตระหง่านข้างหน้าแสงไฟระยิบระยับช่างสว่างไสวแต่ไฉนเลยหัวใจของเขามันช่างมืดมนเช่นนี้

        “เธอจะคิดถึงฉันไหมวะตาล” เขาพูดผ่านสายลมเผื่อว่ามันจะบรรเทาความเจ็บปวดในใจเขาลงได้บ้าง

-โรงแรม-

          “สวัสดีครับท่าน” ตี๋ยกมือไหว้ท่านประธานแห่งสยามกรุ๊ป เขายังแปลกใจไม่หายที่นักธุรกิจคนดังนัดให้เขามาเจอด้วยไม่เคยเจอตัวท่านมาก่อนแต่ก็สามารถหาข้อมูลของท่านได้ไม่ยากตามอินเตอร์เน็ตบุรุษวัยกลางคนตรงหน้ามีดูดี สง่างามยังคงมีเค้าความหล่อสายตาที่ท่านมองมาทำเขาประหม่าทำตัวไม่ถูก

          “ไหว้พระเถอะคงแปลกใจใช่ไหมที่นัดมาเจอกันวันนี้”

        “ครับก็แปลกใจนิดหน่อย มีอะไรหรือเปล่าครับ”

        ชายหนุ่มเอ่ยปากถามผู้สูงวัยกว่าด้วยความสงสัยความจริงแล้วเขาคิดไปหลายอย่าง และแอบลุ้นให้เป็นไปในทางที่ดี ตั้งแต่ที่เขาได้ร่วมงานกับบริษัทสยามกรุ๊ปเมื่อสองเดือนก่อนทำให้เขาได้รับฟีดแบ็คที่ดีมีฐานลูกค้าเพิ่มขึ้นและเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้นต้องขอบคุณที่ให้โอกาสบริษัทเล็กแบบเขา

        “มีสองอย่างเรื่องแรกคือเรื่องงาน เรื่องที่สองคือเรื่องของหนุ่มสาว”อยากฟังเรื่องไหนก่อนดี ผู้สูงวัยกว่าพูดยิ้มๆอย่างคนผ่านร้อนผ่านหนาวมามากและลอบมองท่าทีของหนุ่มรุ่นน้องในตัว ยังไม่แก่แต่สามารถก่อตั้งบริษัท

        “เรื่องงานก่อนนะครับ” ส่วนเรื่องหนุ่มสาวนั้นเขายังงงไม่หายว่าเกี่ยวอะไรกับเขาเดาไม่ออกว่ามันเรื่องอะไร ความดีใจเรื่องงานมีเยอะกว่าเพราะฉะนั้นจึงอยากรู้มากกว่า

        “บริษัทของผมค่อนข้างถูกใจในผลงานของคุณจึงอยากจะจ้างให้ทำสัญญารายปีรายละเอียดเรื่องสัญญาสันติเตรียมมาพร้อมแล้ววันนี้ ให้กลับไปดูก่อนเงื่อนไขข้อใดที่ไม่โอเคก็คุยกันก่อนได้ผมอยากให้เราได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย”

        “ยินดีครับผมดีใจที่ท่านชื่นชอบผลงานของบริษัทเล็กๆของเรา ผมจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่เลยครับ”

        “เรื่องที่สองอย่างที่บอกว่าเป็นเรื่องหนุ่มสาว ก็ไม่มีอะไรมากหรอกเจ้าอาร์มนะมันเป็นลูกชายคนเดียวของผมตอนนี้มันรักใคร่ชอบพอกับน้องสาวของคุณเด็กสองคนรักกันอยากให้คุณลองเปิดใจให้เขาทั้งคู่บ้าง”

        “เอ่อผมว่า… ”ตี๋พูดติดขัดขึ้นมาทันทีน้ำเสียงของผู้สูงวัยกว่าตรงหน้าชัดเจนทั้งคำพูดและการกระทำ ว่าต้องการขอร้องให้เขาเปิดทางให้อาร์มคนที่เขาเกลียดที่สุดในตอนนี้ เพราะคนตรงหน้าเป็นบุคคลที่น่าเคารพ เกรงขาม และประสบความสำเร็จอย่างสูงใครจะไปนึกว่าเป็นพ่อของอาร์มพ่อของเขากำลังขอร้องให้เห็นแก่ลูก ทำเขาอึดอัดใจมากที่สุด

        “ผมรู้ว่าพฤติกรรมในอดีตของลูกชายผมมันน่ารังเกียจแค่ไหนผมไม่ได้ละเลยกับการที่น้องสาวคุณแท้งลูกซึ่งก็คือหลานของผมผมเสียใจที่เขาเป็นแบบนั้น ผมเลี้ยงเขามาไม่ดีจริงๆนะแหละแต่ตอนนี้เขากลับตัวเป็นคนดีและรักน้องสาวคุณคนเดียวผมว่าคุณน่าจะเปิดโอกาสให้อาร์มมันบ้างวันเวลาจะทำให้อาร์มได้เรียนรู้และเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีได้ผมรับรองด้วยเกียรติ”

        ตี๋ทำท่าคิดหนักเขารักน้องสาวมากเกินกว่าที่จะเสียให้คนที่ไม่เห็นค่าของเธอแต่พ่อของเขากำลังขอร้องในฐานะคนเป็นพ่อเขามองหน้าท่านสลับกับความคิดของตนเองมันต่อสู้กันรุนแรง และสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเห็นแก่ความสุขของน้องสาวตัวเอง

        “ครับในเมื่อท่านกล้ารับรองด้วยเกียรติทั้งหมดที่มี ผมก็จะให้โอกาสอาร์มอีกครั้งครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย ผมไม่ได้หาประโยชน์จากน้องสาวนะครับ ผมรักน้องของผมมากถ้าอาร์มมันทำพังอีกครั้งคงจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว”เขาตัดสินใจเพื่อเห็นแก่น้องสาวตัวเองรู้ว่าเธอรักอาร์มเช่นกันและคงทรมานไม่น้อยที่ต้องเป็นแบบนี้จะทำอย่างไรได้เขาไม่อาจฝืนชะตาของคนสองคนได้ถ้ามันจะพังก็ให้เป็นเรื่องของคนทั้งคู่

          “ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นก่อนที่พี่ชายจะเข้ามาในห้อง ตาลมองไปทางอื่นไม่อาจทำสีหน้าให้ปกติได้ในตอนนี้เพราะในใจเธอไม่มีความสุขจึงไม่อยากให้พี่ชายเห็น

        “เป็นไงบ้างผอมลงนะเรา ป้าน้อยบอกว่าเราไม่ยอมทานอะไรเลย”ผมนั่งข้างเตียงเธอลูบผมเธออย่างแสนรัก จำได้ว่าตอนเด็กเธอตัวติดกันกับผมและอ้อนให้ผมพาไปด้วยทุกทีเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นเดี๋ยวนี้โตจนมีครอบครัวได้แล้วแต่ผมก็ยังเห็นเป็นเด็กอยู่ทุกครั้ง

          “ตาลไม่หิวเท่าไหร่คะ”  

          “ทรมานตัวเองแบบนี้ไม่ดีเลยพี่ไม่ชอบเลยที่เราไม่ยอมรักตัวเอ”งผมตัดพ้อเธอไม่เต็มเสียงนัก

          “พี่อย่าพูดอะไรอีกเลยคะตาลไม่อยากฟัง” ตาลก้มหน้าซ่อนแววตาไม่ให้ผมเห็น ทำไมจะไม่รู้ว่าน้องคิดอะไรอยู่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเปลี่ยนไปแค่นิดเดียวก็รู้แล้ว

          “เกลียดพี่มากไหมตาล” ได้ผลทันทีตาลเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมแววตามีความหวั่นไหวเมื่อเสียงของผมมันแอบน้อยใจจนปิดไม่มิดเธอคงรักพี่ชายคนนี้บ้างละอย่างน้อยผมก็ได้เห็นความสับสนในแววตาคู่นั้น

          “ตาลไม่เคยเกลียดพี่สักนิดในชีวิตของตาลมีแต่พี่ที่คอยห่วงใย ใส่ใจ ประคับประคองน้องสาวคนนี้เรื่อยมา” ตาลอ่อนแอเป็นบางครั้ง บางทีก็เรียกร้องความสนใจ เอาแต่ใจตัวเองไม่เคยทำให้พี่ได้สบายใจซักวัน ตาลขอโทษคำพูดมากมายที่มันออกจากปากน้องสาวของผมพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลรินช้าผมรู้ว่าน้องคนนี้มีความกดดันในใจอาจจะระหว่างผู้ชายที่รักกับพี่ชายที่รักยิ่งของเธอชั่วขณะหนึ่งผมนึกเสียใจที่ตัวเองเห็นแก่ตัวที่เลือกจะเก็บน้องไว้กับตัวถ้าเพียงแต่ปล่อยให้น้องเลือกได้สิ่งที่น้องรักและคอยดูแลอยู่ไกลๆน่าจะดีกว่าที่ทำอยู่ในตอนนี้

        “หยุดร้องได้แล้วร้องเยอะเดี๋ยวหน้าย่น หมดสวยไม่รู้ด้วยนะ ไปล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปดูว่าใครมาหาเขารออยู่ข้างล่างนานแล้ว” ตาลทำหน้าสงสัยแต่ผมไม่เปิดโอกาสให้ถามโยกหัวเธอทีหนึ่งและเดินออกไปรู้ว่าตอนนี้ชีวิตของผมเหมือนเจอทางสว่างไม่ต้องเจ็บปวดในใจอีกแล้ว เหมือนปัญหามันมีทางออกขึ้นมาเหลือแค่ว่าตาลจะจัดการยังไงกับชีวิตตัวเองต่อไป

******************

 เหลือสองตอนสุดท้ายแล้วนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงแนะนะติดชมได้คะ ของคุณทุกความเห็นและทุกกำลังใจที่ทำให้ไรท์คิดเรื่องราวดีๆมานำเสนอได้ต่อไป ขอบคุณมากคะ