จิ๊ดริดที่รัก

        “เสี่ยโอเคไหมคะ ถ้าโอเค เรามาเซ็นสัญญากันตรงนี้เลย” ที่ผับหรูแห่งหนึ่งในช่วงกลางดึก จินดารา ชยากร เสี่ยทรงยศ และคนสนิทของเสี่ยอีกสองคนกำลังนั่งอยู่ในห้องรับรองพิเศษ สีหน้าทุกคนตอนนี้บ่งบอกถึงความสำราญใจอย่างเต็มที่

        “ไม่มีปัญหา สเปกที่เขียนมาถูกใจมาก แต่เซ็นสัญญากันตรงนี้ได้เลยเรอะ ไม่ต้องเข้าที่ประชุมใหญ่ของบริษัทก่อนหรือไง” เสี่ยทรงยศได้ถามขึ้น

        “คำสั่งของรักษาการประธานอย่างฉันสำคัญที่สุดนะคะ ทำไมต้องไปประชุมไร้สาระเพื่อถามความคิดเห็นพวกลูกน้องไร้ราคาพวกนั้นอีก”

        เสี่ยทรงยศหัวเราะดังลั่นห้อง “ดี ๆ ผมตัดสินใจถูกจริง ๆ ที่เลือกติดต่อกับคุณ ถ้างานนี้เรียบร้อย จากหกสิบสี่สิบ ผมจะแบ่งให้เป็นห้าสิบห้าสิบ เป็นไง ถูกใจไหม”

        จินดาราเผยยิ้มหวานออกมา “ขอบคุณนะคะเสี่ย ฉันรับประกันว่าโครงการนี้จะไม่ใช่โครงการเดียวที่เราได้ร่วมมือกันแน่นอนค่ะ”

        “อืม ผมก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน ว่าแต่คุณจะจัดการกับผัวคุณยังไงถ้าเกิดเขาค้านขึ้นมา”

        “เสี่ยไม่ต้องห่วง ลองเมื่อถึงมือฉันแล้ว ใครก็ขวางไม่ได้”

        “เยี่ยม” เสี่ยพูดชมไม่หยุด

        ระหว่างที่เซ็นสัญญากันอยู่ได้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น คนสนิทของเสี่ยเดินไปเปิดแล้วถามออกไปเสียงดุ “มีอะไร นี่เป็นห้องวีไอพี ถ้าไม่เรียกห้ามมาเคาะแบบนี้”

        คนที่เคาะประตูเป็นหญิงสาววัยไม่ถึงยี่สิบ แต่งชุดเกาะอก กระโปรงสั้นจนแทบปิดอะไรไม่มิด มองดูก็รู้ว่าเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์ของผับแห่งนี้ ตอนนี้เธอกำลังกวาดสายตาไปรอบห้องวีไอพีเพื่อหาคนที่ต้องการ กระทั่งไปเห็นชยากรที่กำลังนั่งหน้าเคร่งจัดเรียงเอกสารสัญญาอยู่ “ฉันมาหาคุณคนนั้นค่ะ” เธอชี้ไปยังชยากร

        “คุณทำกระเป๋าเงินหล่นแถวหน้าห้องน้ำ ฉันเลยเอามาคืน”

        เมื่อเห็นกระเป๋าในมือของหญิงสาวคนนั้นซึ่งเหมือนกระเป๋าเงินของเขาไม่มีผิด ชยากรรีบใช้มือลูบไปที่กระเป๋าหลังกางเกงแล้วก็พบกับความว่างเปล่า เขาเด้งออกจากที่นั่งและเดินตรงรี่มาหาเธอ “ตายล่ะ เผลอทำหล่นได้ยังไงไม่รู้”

        เพราะในห้องยังวุ่นเรื่องเอกสารกันอยู่ ชยากรจึงรีบเดินนำหญิงสาวคนนั้นออกมานอกห้องแล้วปิดประตูตามหลัง

        “ขอบใจน้องมากนะ ไม่ได้น้อง พี่แย่แน่” เขาแบมือขอกระเป๋าสตางค์จากเธอพลางมองใบหน้าสวยเฉี่ยวอย่างพึงใจไปด้วย “แล้วน้องรู้ได้ไงว่าเป็นกระเป๋าของพี่”

        “หน้าห้องน้ำมีกล้องค่ะ หนูเปิดดูเลยรู้ว่าเป็นของใคร”

        “แล้วรู้ได้ไงว่าพี่อยู่ห้องนั้น”

        “รูปหล่อแบบพี่ใครเห็นก็จำได้ทั้งนั้น”

        ชยากรมองสายตาท้าทายคู่นั้นอย่างชอบใจ เขาเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเงินสามพันบาทออกมาและยื่นให้ “เป็นรางวัลสำหรับคนสวย แล้วนี่นามบัตรพี่ เลิกงานคืนนี้โทรหาด้วยนะ” ระหว่างยื่นให้ ชยากรจงใจสัมผัสมือของเธอผู้นั้นและกุมไว้อยู่นาน ซึ่งเธอก็ไม่ได้ปัดป้องหรือแสดงอาการไม่พอใจแต่อย่างใด เรียวปากของเขาโค้งขึ้นอย่างชอบใจ

        “ว่าแต่น้องชื่ออะไร”

        “เจี๊ยบค่ะ”

        “จะหวานเจี๊ยบเหมือนชื่อหรือเปล่านะ” เขาถามกำกวมออกไป

        “ไม่รู้สิ คงแล้วแต่คนชอบแหละมั้ง” เจี๊ยบปรายตามองเขาอย่างเชิญชวน

        “คืนนี้อย่าลืมโทรหาพี่นะ พี่จะรอ” พูดจบชยากรก็เดินผละออกไป ทิ้งให้หญิงสาวที่ชื่อเจี๊ยบมองตามยิ้ม ๆ อยู่ด้านหลัง

        หญิงสาวยกนามบัตรมาอ่านแล้วก็ยิ้มมุมปากเพราะก้าวเข้าใกล้สิ่งที่หวังไปอีกขั้น สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือคนมือเติบจ่ายเงินเป็นเบี้ยแบบเสี่ยทรงยศ แขกวีไอพีอันดับหนึ่งของร้าน

        แต่คนระดับเสี่ยนั้นเข้าถึงยากเกินไปสำหรับสาวนั่งดริ๊งก์ที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ไม่ถึงสามวันแบบเธอ คนใกล้ชิดของเสี่ยจึงเป็นเป้าหมายที่ต้องการ โชคดีที่เด็กเสิร์ฟเก็บกระเป๋าเงินของหนึ่งในกลุ่มคนที่มากับเสี่ยได้ในห้องน้ำ เธอย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป นิดาต้องการเพียงใครสักคนที่สามารถให้เงินใช้ได้แบบไม่ขาดมือในตอนนี้

        สีหน้าของนิดาหมองลงทันตาเมื่อนึกถึงเงินก้อนล่าสุดที่เข้ามาในมือ ตอนนี้ทุกคนในบ้านสายคงสาปส่งเธอไปจนหมดแล้ว เมื่อนึกถึงแววตาอันบริสุทธิ์ของที่รักยามมองมายังเธอ นิดาก็ยิ่งรู้สึกผิดในใจ แต่อาการป่วยของอารยา พี่สาวใจดีที่คอยปกป้องเธอยามเมื่ออยู่ในซ่องเดิมก็รอไม่ได้เช่นกัน นิดาเลยจำเป็นต้องแอบนำเงินของที่รักออกมา

        เธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องหาเงินก้อนมาคืนที่รักให้ได้เร็วที่สุด วันไหนหาเงินได้ เธอจะกลับไปกราบขอโทษทุกคน หากพวกเขาคิดจะทำอะไรกับเธอต่อ เธอยอมทั้งนั้น

-----

        อีกหนึ่งวันต่อมา ที่รักกำลังนอนกระสับกระส่ายไม่สบายตัวอยู่บนเตียง เด็กหญิงป่ายเปะแขนขาไปทั่ว เนื้อตัวร้อนผ่าว เธอนิ่วหน้าอย่างทรมานพร้อมกับพ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกมาเป็นระยะ

        “ตื่นมากินยาก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่เช็ดตัวให้” น้ำเสียงเป็นทุกข์ของแม่ดังอยู่ข้างตัว ที่รักพยายามจะลืมตามองแต่กลับลืมไม่ขึ้นเหมือนมีอะไรหนัก ๆ มาทับเปลือกตาอยู่

        “หนูร้อน” ริมฝีปากแดงก่ำของเธอพ่นไอร้อนออกมาเป็นระยะ แต่ผ่านไปได้สักพักกลับครางออกมาอย่างทรมาน “หนาวจังแม่จ๋า”

        “กินยาก่อนนะลูก แม่จะรีบเช็ดตัวให้ หนูจะได้สบายตัว” วรรณารีพยุงตัวลูกให้ลุกขึ้นมานั่งพิงตรงอกของเธอก่อนป้อนยาน้ำให้อย่างร้อนใจ หลังจากนั้นก็ประคองให้กลับไปนอนบนเตียงตามเดิมและจัดแจงบิดผ้าขนหนูที่แช่น้ำอุ่นไว้มาเช็ดตามตัวของลูกอย่างสงสาร