อาการเหนื่อยเพลียจนหลับไหลทำให้น้ำมนต์ตัดขาดจากโลกภายนอก ตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์เเห่งความฝัน เ้าชายรูปงามกำลังเดินเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าเธอ เขาเอื้อมมาเเตะที่มือข้างซ้ายของเธอ พร้อมกับหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
"นี่อย่าบอกว่าเขากำลังจะขอเราเเต่งงานเนี้ย โอ้ย! โรแมนติกอย่างกับพระเอกในนิยายเลย เเต่งค่ะ..ฉันจะเเต่งกับคุณค่ะ…" น้ำมนต์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆชายคนนั้นและทำท่าจะจูบ วินาทีนั้นเอง โป้ก!!
"ยัยเตี้ย! เฮ้!! ยัยน้ำมนต์หมอผีตื่นๆ ทำอะไรของเธอเนี้ย?" เสียงที่ดังแทรกเข้ามาทำให้น้ำมนต์รู้สึกคุ้นเคยมากๆ เเต่นั่นไม่ได้ช่วยให้เธอหยุดการตอบสนองต่อชายผู้นั้นเลยจนกระทั่ง โป๊ก!..โอ้ย!! มะกอกน้ำหล่นลงใส่กลางหน้าผากน้ำมนต์เพื่อเรียกสติ ซึ่งนั่นมันทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมความเ็ปเมื่อชายหนุ่มรูปงามที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็คนละคนกับในฝัน
"นายปอร์โต้ นี่นายทำบ้าอะไรเนี้ย! มาดีดมะกอกฉันแบบนี้ทำไม เจ็บนะ!! โอ้ย!!"
"ฉันต้องเป็คนถามเธอมากกว่า ว่าเธอเข้ามาที่นี่ทำไม?"
"คุณลุงให้ฉันมาอยู่ที่นี่…ออกไปเดี๋ยวนี้เลย..เดี๋ยวนะ ว้าย!!กางเกงนายไปไหนเนี่ย..ออกไปห่างๆเลย ฉันเข้าใจนะว่านี่มันบ้านนาย เเต่นายจะมาแก้ผ้าในห้องคนอื่นเขาไม่ได้นะเว้ย!"
"เธอเป็บ้าอะไรเนี่ย นี่มันห้องฉัน เธอนั่นแหละที่บุ่มบ่ามเข้ามา อีกอย่างห้องส่วนตัวคือพื้นที่ส่วนตัวฉันจะทำอะไรก็ได้ ฉันจะถอดให้หมดเลยก็ไม่มีใครห้ามฉันได้! ทีนี้จะตั้งสติแล้วออกไปได้รึยัง!" ตาที่หลับปี๋ค่อยๆเเง้มมองออกไปรอบๆเพื่อจะเช็คดูว่าเธอเข้าห้องผิดจริงๆ บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยรูปติดผนังและเสื้อผ้ากองเท่าูเาอยู่ข้างๆเธอ เธอเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าข้างๆโซฟาที่เธอนั่งมีรูปของปอร์โต้กับผู้หญิงคนนึงวางอยู่ เหลือบตาไปข้างขวาก็เห็นคิงคองนอนม้วนตัวเล่นอยู่ที่โซฟาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"นี่ฉัน…เข้าห้องผิดหรอเนี้ย?"
"ก็ใช่น่ะสิ!"
"ว้าย!!จะทำอะไรเนี้ย ออกไปนะไอ้คนลามก" ในขณะที่น้ำมนต์กำลังนั่งคิดกับตัวเองอยู่นั้น ปอร์โต้ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับกระเเทกเสียงใส่ ทำให้เธอใจนต้องรีบผลักตัวเขาออก
"โอ้ย! อะไรของเธอเนี้ย ฉันแก้ผ้าในห้องของฉัน มันลามกตรงไหน?"
"ก็ลามกตรงที่นายก็เห็นว่าฉันยังอยู่นี่ไง อย่างน้อยๆก็ให้ฉันออกไปก่อนไม่ได้รึไงเล่า!!"
"ก็ออกไปสิ!หรือจะรอดูฉันถอดทุกชิ้นก่อน ฮ้ะ?..เอาไหม.จะถอดละนะ..ถอดแล้ว ถอดแล้วนะ!!!!"
"ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต!!" น้ำมนต์เอามือปิดตาพร้อมกับรีบวิ่งออกจากห้องให้เร็วที่สุด ด้านปอร์โต้เองก็ยิ้มหัวเราะอย่างสะใจที่เขาแกล้งเธอได้สำเร็จ…แต่แล้วรอยยิ้มสะใจนั้นก็ถูกหุบลงทันที เมื่อเขาหันมามองที่โซฟาแล้วเห็นอะไรบางอย่างกำลังส่งกลิ่นโชยมาเตะที่จมูกโด่งๆของเขา
"ไอ้คิงคอง!!!!!!แหวะ! เหม็นๆๆๆ" ลูกหมาตัวสีขาวนั่งแลบลิ้นอยู่ที่เก้าอี้อีก 1 ตัว ซึ่งอยู่ห่างไกลจากโซฟาตัวนั้นมาก มันส่งสายตาเชื้อเชิญผู้เป็เ้าของว่าช่วยเก็บให้ผมที ผมไปห้องน้ำไม่ทันจริงๆ ปอร์โต้รีบตรงไปที่กล่องทิชชูและดึงทิชชูออกมาไม่รู้กี่แผ่นเพื่อที่จะมาเก็บอาวุธชีวภาพก้อนโตที่ถูกผลิตมาจากสุนัขตัวโปรดของเขา สำคัญไปกว่านั้นคือกลิ่นอันหอมหวลของมันกำลังฝังรากลงไปในโซฟาตัวนั้นเป็ที่เรียบร้อยแล้ว….เสียงปิดประตูห้องดังกึก หญิงสาวเอามือออกจากหน้าและถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำลมหายใจร้อนผ่าว..
"ไอ้บ้าเอ้ย!..คิดได้ยังไงมาแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่น ไอ้เราก็ดันเข้าห้องผิดซะนี่!! เเต่จะว่าไปหุ่นหมอนั่นก็ใช้ได้อยู่นะ มันตรงกับบุคลิกพระเอกในนิยายของเราเลยอ่ะ ชายหนุ่มรูปงามมีซิกแพคส่วนสูง 170 กว่าๆ ได้พล็อตเขียนนิยายอีกตอนแล้ว ไปเขียนต่อดีกว่า" น้ำมนต์ฉวยโอกาสเอาการเห็นเรือนร่างของปอร์โต้ไปเขียนต่อเป็นิยายของเธอและเธอก็ทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว..เวลากลางดึกคืนนั้นน้ำมนต์รู้สึกนอนไม่หลับ..อาจจะเป็เพราะแปลกที่ด้วย เธอจึงเดินออกมาเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านอีกเช่นเคย..ประจวบเหมาะกับตอนนั้นปอร์โต้กำลังถือถุงอะไรบางอย่างท่าทางรังเกียจรังงอนกำลังจะเดินไปที่หน้าบ้าน
"นี่..นายน่ะ..ทำอะไรลับๆล่อๆน่ะ แล้วนั่นถุงอะไร" ปอร์โต้ไม่อยากเสียเวลาคุยเพราะเขาต้องรีบทำภารกิจใหญ่ เขามุ่งหน้าตรงไปยังถังขยะใหญ่หน้าบ้านโดยมีน้ำมนต์วิ่งตามหลังไป น้ำมนต์ดึงแขนให้เขาหันกลับมาเพื่อที่จะถามถึงพิรุธที่เขากำลังเป็อยู่
"อะไรของเธอเนี่ย!ฉันรีบอยู่ไม่เห็นหรอ?"
"ก็เมื่อกี้ฉันถามนายแล้วแต่นายไม่ตอบ แล้วสรุปนั่นถุงอะไร"
"ถุงของเสีย ปล่อยมือฉันได้ยัง ฉันรีบ!!"
"ถุงของเสีย..ของเสียอะไร!แล้วทำไมต้องเอามือบีบจมูกด้วย หรือว่า!!..นายเอาอะไรแผลงๆมาเล่นในบ้านใช่ไหม!!มันต้องเป็ยาปฏิชีวนะหรืออาวุธาอะไรสักอย่างแน่ๆเพราะฉันดูแต่แรกก็รู้แล้วว่านายไม่ใช่คนดี"
"พูดจาเลอะเทอะอะไรของเธอเนี่ย ปล่อยมือฉันได้แล้วฉันจะเอาขยะไปทิ้ง"
"แน่ใจหรอว่ามันคือขยะ?"
"เธอ้าอะไร?"
"ถ้ามันเป็ขยะจริงๆ ทำไมนายไม่ทิ้งไว้ในบ้าน เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าแม่บ้านก็ต้องเอามาทิ้งอยู่ดี..ไม่เห็นจำเป็ที่ต้องเอาออกมาทิ้งเองกลางดึกแบบนี้เลย"
"ก็มันสกปรกมากๆ!! จนฉันทนอยู่กับมันไม่ได้!!ถึงต้องเอามาทิ้งก่อนนี่ไง ปล่อย!!"
"ไม่ปล่อย จนกว่านายจะบอกว่าในถุงมันคืออะไร.!"
"แล้วเธอมายุ่งอะไรเนี้ย..ปล่อย! เดี๋ยวถุงขาด!!"
"ไม่ปล่อย..เอามานี่เลยฉันจะดูว่าในนั้นมันมีอะไร นายถึงได้หวงขนาดนั้น เอามานี่เลย!"
"อย่า!..ถ้ามันหลุดออกมาจากถุงนี้เธอซวยเลยนะ เอาคืนมา!"
"ไม่!ยิ่งนายพูดแบบนี้ฉันยิ่งอยากรู้ว่าในถุงมันคืออะไร เอามานี่เลย..ว้าย!ว้ายๆๆ เฮ้ย!!อุ๊บ!!"
"เฮ้ย!เอ้อ เฮ้ยๆๆ! อ้า…อุ่บ!!" เเรงเหวี่ยงมือของปอร์โต้ทำให้น้ำมนต์ทำท่าจะล้ม ปอร์โต้จึงคิดจะคว้าตัวเธอไว้ เเต่ทว่าเท้าอีกข้างของน้ำมนต์กับชี้ขึ้นไปปะทะกับัของชายตรงหน้าอย่างเต็มเเรง..ปอร์โต้เสียการทรงตัวแล้วเซลงทับกับน้ำมนต์ วินาทีนั้นทั้งคู่ก็ได้ััรสจูบกันเป็ครั้งที่ 2 บวกกับถุงที่ปอร์โต้ถือมาตอนนี้นั้นมันได้ฉีกขาดและเลอะเต็มขาปอร์โต้ไปหมดแล้ว ด้วยความที่ััแห่งการจูบมันเร้าอารมณ์ทำให้ทั้งคู่แทบจะตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้วเขาจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรเปียกๆบางอย่างเลอะที่ขาของเขาอยู่….
1K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
