Bustling Officialdom กลรักเกมอำนาจ [นิยายแปล]

ตอนที่ 5 ป่วยก็คอยเฝ้าไข้ (7)

        เซวียติ้งเงยหน้า ปล่อยมือจากผมของเขาอย่างที่คาดไว้จริงๆ

        “ฉันพบว่า นายน่าหลงมากกว่าที่ฉันคิดอีกนะ”

        อีกฝ่ายบีบคางของเขา เผยสีหน้า ‘รักใคร่โหยหา’

        กู้ชิงมองเขานิ่งๆ

        นิ้วโป้งเซวียติ้งแตะทับริมฝีปากของเขา ขณะที่กำลังจะพูดต่อก็มีเสียงดังมาจากประตูบ้าน

        ระหว่างทั้งสองหันไปมอง หยวนจุนกำลังถือยาเดินเข้ามา

        ขณะมองเข้ามาที่ห้องรับแขก ก็พบว่าเสื้อเชิ้ตกู้ชิงแหวกกว้างพร้อมเผยร่างท่อนบน ส่วนเซวียติ้งกำลังกึ่งคร่อมทับเขา ซ้ำยังใช้นิ้วแตะริมฝีปากอีก

        “ออกไป!” เขาพลันตะเบ็งเสียงด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งหนาวเหน็บปลายปีท่ามกลางหน้าร้อนกลางปี เพียงชายหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยรัศมีข่มขู่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็น่าหวาดหวั่นอย่างห้ามไม่อยู่แล้ว

        เซวียติ้งรู้สึกได้ถึงรัศมีเยือกเย็นจากผู้กุมอำนาจของตระกูลหยวน แต่ไม่ได้หวาดหวั่น เขาใช้นิ้วมือถูเบาๆ กับริมฝีปากของกู้ชิง แล้วติดกระดุมกลับไปทีละเม็ดๆ อย่างยืดยาดต่ออีก ก่อนจะยิ้มพลางพูดว่า “คราวหน้าจะมาหาใหม่นะ” จากนั้นก็เมินข้ามหยวนจุนเดินออกจากบ้านไป

        หลังเขากลับไป กู้ชิงที่ฝืนครองสติด้วยร่างกายเกร็งเครียดจึงทิ้งตัวล้มพับลงอย่างอ่อนเปลี้ย หน้าผากทะลักเหงื่อท่วมในทันที

        ถ้าหากเซวียติ้งไม่คำนึงถึงอนาคตของตระกูลเซวีย แล้วฝืนแตะต้องเขาอีก เขาก็ขัดขืนไม่ไหว แล้วอีกอย่าง หยวนจุนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

        ถุงที่ชายหนุ่มถืออยู่ในมือ ใช่ยาจากร้านยาซอยเสี่ยวโหลวหรือเปล่า ทำไมหยวนจุนรู้ล่ะว่าเขาป่วย หรือจะเห็นอาการผิดปรกติมาตั้งแต่เช้า

        หยวนจุนนำยาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็ถือแก้วน้ำมารินให้ ก่อนจะหยิบยาลดไข้และยาแก้อักเสบมาป้อนให้เขา

        หลังจากกลืนยาลงไป เขาก็เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง “ขอบใจนะ” ร่างกายที่อ่อนเพลียไร้แรง อ่อนล้ามากเหลือเกิน เมื่อครู่ฝืนใช้กำลังและสมาธิรับมือกับเซวียติ้งไปเยอะ พอตอนนี้เลิกฝืนก็อยากกลับไปเอนต่อในห้องนอน

        “เมื่อเช้าผมไม่น่าพาคุณมาส่งเลย” หยวนจุนนั่งโซฟา ปล่อยให้เขานอนหนุนตัก “อย่าขยับไปเรื่อยสิ นอนดีๆ นะครับ”

        เมื่อรั้งตัวเขาที่คิดจะดิ้นได้อยู่หมัด ชายหนุ่มก็ดึงผ้าห่มเชอร์ปามาห่มกายให้เขา

        “ตอนนี้กี่โมงแล้ว” เขาถามขึ้น หัวสมองหน่วงๆ ไม่อยากจะคิดเยอะ

        “บ่ายสี่โมงครึ่ง ผมสั่งอาหารข้างนอกไว้แล้ว อีกเดี๋ยวก็มาส่ง” หยวนจุนตอบคำ

        ระหว่างกู้ชิงปรือตามอง ก็เงียบเสียงไม่พูดอะไร

        “ผมโทรหาคุณแล้วแต่ไม่รับเลย ผมเลยรีบมาหา เห็นคุณนอนฝันร้ายอยู่บนเตียง แถมเหงื่อยังแตกเอาๆ ก็รู้แล้วว่าคุณไม่สบาย” หยวนจุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า หลังจากนั้นถึงได้ออกไปซื้อยา ถ้ารู้ว่าเจ้าคนตระกูลเซวียแวะมา เขาคงจะกลับมาให้เร็วกว่านี้

        ที่แท้เสียงที่เขาได้ยินในโลกความฝัน ก็คือเสียงในโลกความจริง

        “คืนนี้ผมจะคอยเฝ้าไข้คุณจนกว่าไข้จะลด”

        “...ไม่ต้อง”

        “ถ้าเหนื่อยมากนัก ก็หลับตาพักหน่อยเถอะ ถ้าอาหารมาส่งแล้ว ผมจะปลุกคุณอีกที”

        หลังจากเมินคำปฏิเสธ มือใหญ่ของหยวนจุนก็ทาบทับไปบนหน้าผากของเขา

        เขาปรือตาทั้งสองข้างด้วยความอ่อนเพลีย แล้วค่อยๆ หลับตา

        หยวนจุนคอยอยู่เป็นเพื่อนไปเงียบๆ กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นหลังจากล่วงไปยี่สิบนาที

        หยวนจุนค่อยๆ ยกศีรษะของเขามาไว้ที่โซฟาอย่างเบามือ ก่อนจะยืนขึ้นแล้วตรงไปรับอาหารที่ประตู จากนั้นก็จัดกับข้าวไว้บนโต๊ะ แล้วปลุกเขามากินข้าว

        คนที่แทบจะไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน เว้นแต่อาหารเช้าเมื่อช่วงเช้าอย่างเขาลุกขึ้นมานั่ง

        “ในครัวยังมีหลีว์ต๋ากุ่นที่เสี่ยวเจวี๋ยแพ็กไว้ให้” เขาเอ่ยปากบอก

        หยวนจุนเดินเข้าห้องครัว หยิบหลีว์ต๋ากุ่นไม่กี่ชิ้นออกมา ผู้ไม่ค่อยกินอาหารหวานมาแต่ไหนแต่ไรอย่างเขาก็กินเป็นเพื่อนเขาไปสองชิ้น

        กู้ชิงผู้ไม่อยากอาหารเท่าไร ฝืนกินลงให้พออิ่ม ก่อนจะลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน กลับห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้านอน ส่วนห้องรับแขกด้านนอก ชายหนุ่มทำความสะอาดเสร็จก็เปิดประตูเข้ามา พร้อมเริ่มถอดเสื้อผ้า

        “โซฟาอยู่ข้างนอกครับ” เขาชี้ไปที่ประตูพลางเอ่ยปาก

        “ผมไม่อยากนอนโซฟา” ผู้ที่ถอดชุดจนเหลือแต่กางเกงชั้นในตอบคำ

        เขาคนนี้ไม่ได้ดื่มเหล้ามาใช่ไหม

        หยวนจุนเอนลงกับเตียง แล้วยื่นมือเข้ามาโอบเอวของเขา

        “อย่า...” สัมผัสที่แนบชิดตามเรือนร่าง บีบให้สมองผุดฉากปล่อยตัวปล่อยใจเมื่อคืนนี้ ทำเอาเขาสั่นเทาอย่างยั้งไม่ไหว

        คิดไม่ถึงว่าความทรงจำที่ร่างกายนำพาจะแจ่มชัดขนาดนี้ ทำเขาเขินอายอย่างหมดรูป

        พอรู้ว่าเขาต่อต้านความไวต่อสัมผัส หยวนจุนก็ปล่อยมือ เอ่ยเสียงต่ำๆ ไปประโยคหนึ่งว่า “โทษที” กู้ชิงไม่สบาย ต้องการการพักผ่อนและพักฟื้นอย่างดี สติจะเข้าโหมดป้องกันตัวหรือตื่นตูมไม่ได้ ไม่อย่างนั้นร่างกายจะรับไม่ไหว

        เมื่อไม่ถูกสัมผัสอีก กู้ชิงถึงหันหลังให้

        ภายในห้องนอนเงียบสนิท ต่างคนต่างไม่เอ่ยปากพูด