ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 138

        ตรวจสอบที่ดินผืนถัดไป

        บนรถม้าที่วิ่งออกมาจากเมืองไท่ซานในช่วงยามเที่ยง

        จางหยวนนั่งอยู่บนรถม้ามองตรงออกไปด้านนอกมองไปยังข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่มากมาย

        จางหยวนเขากำลังนั่งคิดบางอย่างอยู่ภายในใจของตนเอง “ตอนนี้กิจการของเรากำลังขยายอย่างรวดเร็ว ”

        “ ช่วงกันขยายรวดเร็วของกิจการจำเป็นต้องการคนงานจำนวนมาก”

        “ แน่นอนว่าคนงานจำนวนมากไม่ได้หาได้ง่ายๆแถมยังต้องเป็นคนงานที่ไว้ใจได้”

        “ บางทีโจวผิงอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีเพราะว่าคนงานภายในการดูแลของเขาเป็นพวกที่มีทักษะสูง ”

        “ จากคำบอกเล่าดูเหมือนว่าเขาจะคัดเลือกคนงานเเบ่งออกเป็นชั้นๆทั้งคนงานที่มีความสามารถและคนงานที่ใช้กำลัง” 

        “ จากการทำรายละเอียดเกี่ยวกับการจะติดต่อซื้อขายเกี่ยวกับเรื่องพวกแรงงานกับเขาเองมันก็น่าจะดีเช่นเดียวกัน”

        “ และอีกหนึ่งอย่างก็คือโจวผิงไม่เข้าร่วมกับสมาคมพ่อค้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการค้าขายกับพวกมัน”

        “ นี่คือตัวเลือกที่ดี ”จางหยวนคิดมาสักพักแล้วเกี่ยวกับปัญหาในเรื่องนี้

        เมื่อกิจการของเขาพัฒนาอย่างรวดเร็วสิ่งที่มันจะกลายเป็นตัวขาดแคลนมันก็คือสิ่งที่เรียกว่ากำลังคน

        แน่นอนว่าผู้คนเองก็เป็นหนึ่งสิ่งที่สำคัญในการพัฒนากิจการด้วยเช่นเดียวกัน

        เมื่อทำการพัฒนากิจการของตนเองไปสักพักมันจะเกิดภาวะที่เรียกว่าคนงานขาดแคลน

        เพราะว่าเมื่อกิจการใหญ่โตมากขึ้นคนงานถ้ามีเท่าเดิมมันเองก็ไม่เพียงพอกับการ

        ทำงานเพราะแบบนี้กิจการใหญ่ๆเลยเต็มไปด้วยคนงานจำนวนมาก

        ในตอนนี้เองก็เช่นเดียวกันเมื่อเราทำการพัฒนากิจการของตนเองมาสักพักนึงมันเองก็กลายเป็นว่าจะเกิดภาวะคนงานขาดแคลน

        โชคดีที่รู้จักโจวผิงกิจการของเขาเขาเป็นเหมือนกับนายหน้าในการหาพวกแรงงานมาทำงาน

        แน่นอนว่าพวกแรงงานพวกนั้นไม่ใช่ทาสแต่ว่าเป็นคนงานที่เชื่อใจได้เพราะมีสิ่งที่เรียกว่าสัญญาเอาไว้ยึด

        ถ้าทำการซื้อขายหรือว่าทำกิจการอันใดกับเขาก็คงจะสามารถไว้ใจได้

        หนึ่งก็คือคนงานพวกนั้นเป็นคนธรรมดาที่โดนยึดติดเอาไว้ด้วยสัญญาทางกฎหมาย

        เพราะแบบนี้จางหยวนเลยมั่นใจว่าการทำกิจการของเขากับสหายที่ชื่อว่าโจวผิงน่าจะไปได้ดี

        เขามีแผนการในการขยับขยายสวนผักวิญญาณของตนเองต้องการหาคนที่ไว้ใจได้แถมยังต้องการเป็นจำนวนมาก

        เพราะแบบนั้นในตอนนี้เขาเลยมองหากันขยับขยายแล้วมองหาคนงาน

        ไม่เพียงเท่านั้นเขาไม่ได้ตั้งใจจะเพียงแค่ขยับขยายภายในสถานที่แห่งนี้เท่านั้นแต่ยังตั้งใจจะขยับขยายกิจการไปที่เมืองอื่นๆอีก

        เพราะแบบนั้นไม่ว่าจะช้าหรือเร็วก็ต้องการคนงานอยู่ดี

        เดินทางผ่านมาประมาณสองชั่วยามมุ่งตรงมาไห่หลง

        เมืองแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองจินหยวนและก็เมืองไท่ซานไม่มากนัก

        ทั้งสามเมืองมีระยะทางในการเดินทางที่ไกลเพราะแบบนั้นพวกเขาทั้งสองเลยเลือกที่ดินทั้งสองเมืองเพื่อที่จะซื้อเอาไว้ใช้ในการทำ

        มันจะได้ง่ายแล้วก็สะดวกกับการดูแลใช้เวลาการเดินทางไปกลับไม่มากนัก

        จางหยวนเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้เป็นครั้งที่สอง

        ในครั้งแรกที่เดินทางมาเขาเดินทางมาเพื่อตรวจสอบที่ดินที่จะทำการประมูลเพราะแบบนั้นในตอนนี้การเดินทางมาเกาะถือว่าเป็นครั้ง

        จางหยวนเดินทางเข้ามาภายในเมือง

        เมืองแห่งนี้เป็นเมืองขนาดใหญ่โดยขนาดของตัวเมืองมันมีความใหญ่โตเทียบเท่ากับเมืองจินหยวน

        เมืองส่วนใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆเมืองหลวงเป็นเมืองที่มีการเชื่อมโยงทางการค้าเพราะแบบนั้นภาษีในแต่ละปีจึง

        เมื่อภาษีมากมันเองก็กลายเป็นว่าเมืองนั้นจะได้รับงบประมาณในการพัฒนาเมืองที่สูงขึ้นไปด้วย

        มันเลยกลายเป็นว่าเมืองพวกนี้มันจะมีขนาดที่ใหญ่โตมากขึ้นๆ 

        เมืองไห่หลงแตกต่างจากเมืองจิ้นยวนและเกาะไท่ซานเมืองแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆแม่น้ำขนาดใหญ่ที่มันตัดผ่านบริเวณใจกลางดินแดน

        แม่น้ำแห่งนี้มีชื่อว่าแม่น้ำโชคลาภ

        โดยที่มันชื่อดีก็เป็นเพราะว่าตามฮวงจุ้ยมันถือว่าเป็นเส้นที่ปะจรมังกรตัดผ่านอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพลังหยินหยาง

        นี่คือคำที่ผู้คนนั้นบอกเล่ากันแถมแม่น้ำสายนี้ที่ตัดผ่านเมืองมันยังเป็นแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ใช้ในการดำรงการค้าขายทางน้ำ

        เรียกง่ายๆว่าเป็นเหมือนกับเส้นทางผ่านในการหาขายทางน้ำสะดวกสบายเป็นอย่างมาก

        เมืองไท่ซานมีแต่ผู้ฝึกฝนวรยุทธ์ส่วนเมืองแห่งนี้เป็นเมืองที่มีพ่อค้าที่เดินทางมาไม่ได้น้อยไปกว่าเมืองจีนหยวน

        เพียงแต่ว่าพอขายที่เดินทางมาภายในเมืองแห่งนี้ส่วนใหญ่จะเป็นพ่อค้าจากต่างแดนที่เดินทางมาทางเรือ

        นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เขาเลือกซื้อที่ดินภายในเมืองแห่งนี้เป็นเพราะว่าจางหยวนคิดว่าในอนาคตถ้ากิจการขยายขึ้นการค้าขายทางทะเลเองก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือก

        เพราะแบบนั้นตัวของเขาจึงทำการเลือกซื้อขายที่ดินภายในเมืองแห่งนี้

        ที่ดินภายในเมืองแห่งนี้มีความใหญ่โตกว่าไท่ซานเลยทีเดียวแต่ก็มีราคาที่สูงขึ้นด้วยเช่นเดียวกัน

        โดยที่ดินภายในเมืองแห่งนี้ประมูลในราคาที่สูงขึ้นมาเพราะว่ามันเป็นที่ดินภายในเมืองที่เต็มไปด้วยพ่อค้าและเป็นเส้นทางในการค้าขายอีกหนึ่งแห่ง

        พวกเขาทั้งสองเดินทางมุ่งตรงไปยังที่ดินของตนเอง

        ที่ดินของพวกเขาตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆเมืองมีพื้นที่กว้างขวางยาวไปจนถึงบริเวณภูเขา

        ถือว่าเป็นทำเลที่ไม่เลวโดยพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์มีกระแสน้ำจากแม่น้ำไหลผ่านมาหล่อเลี้ยง

        เพราะแบบนั้นที่ดินแห่งนี้เลยกลายเป็นที่ดินที่อุดมสมบูรณ์เพราะมีเส้นทางแยกย่อยของแม่น้ำแห่งโชคลาภตัดผ่าน

        จางหยวนยืนมองที่ดินของตนเองด้วยความพึงพอใจ

        “ ที่ดินแห่งนี้ก็ไม่เลว ”

        “ ไม่สิต้องพูดว่าที่ดินแห่งนี้เป็นที่ดินที่เยี่ยมยอดเลยทีเดียวที่ดินผืนนี้ทอดยาวขึ้นไปบนภูเขาพื้นที่บริเวณแถบนี้เป็นของพวกเราทั้งหมด ”

        “ แถมยังน้ำไหลผ่านสายเล็กๆเข้ามาภายในที่ดินเป็นจุดหล่อเลี้ยงอีก” 

        “ แต่ว่ามันเองก็ไม่ได้หมดเพียงแค่นี้ ”

        “ ไปกันเถอะไปดูของที่พวกเรานั้นพบเจอกัน ”จางหยวนหันไปกล่าวกับคุณหนูหง

        ดูเหมือนว่าทั้งสองจะพบเจอบางอย่างภายในที่ดินก่อนที่จะมีการประมูลจึงทำให้พวกเขานั้นเลือกที่จะประมูลที่ดินผืนนี้

        แน่นอนว่าทำเลที่ดีมันเองก็ไม่ได้เป็นเหตุผลทั้งหมดที่เลือกทำการประมูลที่ดินผืนนี้ในราคาที่สูง

        แต่การประมูลที่ดินผืนนี้มันเองก็เป็นเพราะว่าพวกเขาทั้งสองตอนที่มาตรวจสอบที่ดินครั้งก่อนพบเจอบางอย่างเข้าให้

        พวกเขาทั้งสองเดินเข้ามาภายในที่ดินมุ่งตรงไปยังบริเวณตีนภูเขาที่ยังถือว่าอยู่ภายในที่ดินของพวกเขา

        เมื่อเดินทางมาถึงบริเวณนี้จางหยวนกวาดสายตามองซ้ายขวาต้นไม้สูงใหญ่ล้อมรอบอีกเพียงนิดเดียวก็เดินขึ้นไปบริเวณตัวภูเขาแล้ว

        แต่ว่าเขานั้นหยุดเท้าของตนเองลงมองตรงไปยังบริเวณด้านหน้ามีถ้ำเล็กๆตั้งอยู่บริเวณนั้น

        จางหยวนเดินมุ่งตรงเข้าไปอย่างรวดเร็วไปยังถ้ำเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆ

        หลังจากที่เดินทางมาถึงจางหยวนเดินเข้าไปภายในนั้นบริเวณตรงนี้เป็นจุดลับสายตาผู้คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยมองเห็นสักเท่าไหร่เพราะว่าบริเวณด้านหน้ามีต้นไม้ต้นใหญ่คอยบดบังการมองเห็น

        จางหยวนเดินสำรวจอยู่หลายครั้งจึงมาพบเจอมัน

        เมื่อเดินเข้าไปบริเวณด้านในไปพบเจอเข้ากับบางอย่างบริเวณด้านในนั้น

        ภายในถ้ำที่มีความลึกเข้าไปพบเจอของล้ำค่าที่ส่องแสงประกาย

        “ นายท่านเจ้าคะเรื่องนี้พวกเราจะปิดเป็นความลับจริงๆใช่หรือไม่” คุณหนูหงที่ยืนอยู่บริเวณด้านหลังถาม

        จางหยวนพยักหน้า “ แน่นอน… ” 

        จบบท