ย้อนไปเมื่อสี่ชั่วโมงก่อน…
“พี่โต๋วันนี้ไปค้างห้องน้องออยมั้ยคะ?”
“เอาสิคะ เลิกเรียนพี่โทรหานะคะ”
ก็ดีเหมือนกันั้แ่กลับมาจากเชียงรายผมก็ยังไม่ได้นอนกับใครอีกเลยครั้งนี้เกินเจ็ดวันแล้วเป็การทำลายสถิติของผมเลยก็ว่าได้
ผมไม่ได้เ้าชู้นะครับ เพราะจะเรียกเ้าชู้หลายใจมันก็ไม่ได้เพราะผมไม่ได้คบใครเลยต่างหากใครมาเสนอก็สนองก็เท่านั้นเอง เสร็จก็แยกทางติดใจกันก็แค่คอลไม่ได้มีอะไรซับซ้อนเลย
ผมไม่ได้หลงตัวเองนะแต่คิดว่าตัวเองก็หน้าตาดีพอสมควร รูปหล่อสูงยาวเข่าดีที่สำคัญเอวก็ดีมากด้วยก็เลยมีทั้งสาวๆหนุ่มๆมารุมตอม แต่บอกไว้ก่อนว่าผมไม่ใช่ขี้หมานะครับ
‘Rrrrrrrrrr’
พี่เชอร์รี่โทรมา นี่ก็อีกคนสาวๆในสังกัดของผมเองพี่แกจัดว่าเด็ดที่สุดที่เคยเจอแต่ทำตัววุ่นวายไปหน่อยชอบโทรจิกบางทีก็รำคาญเหมือนกัน แต่วันนี้ผมมีเดทกับน้องออยไม่รับสายพี่เชอร์รี่จะดีกว่าเดี๋ยวใจอ่อนอีก วันนี้ต้องให้โอกาสน้องออยบ้าง
“พี่โต๋มาเร็วจังค่ะ”
“ก็พี่คิดถึงน้องออยไงคะ ไปกันรึยังเอ่ย?”
“ไปสิคะ”
น้องออยปีหนึ่งโคตรเฟี้ยวกระโปรงสั่นจู๋เสื้อนักศักษารัดติ้วจนกระดุมแทบจะกระเด็นมาโดนหน้าผมละคนนี้นมโตสุดเท่าที่เคยเจอแต่ลีลายังสู่พี่เชอร์รี่ไม่ได้
“พี่โต๋ถอดเสื้อให้ออยหน่อยสิคะ”
พี่ว่าไม่ต้องก็ได้มั้งครับแค่น้องออยเบ่งกล้ามแบบซุปเปอร์ไซย่าตอนแปลงร่างกระดุมก็คงจะกระเด็นหลุดมาเองแหละ
“ได้สิคะ”
อืม…เหมือนอารมณ์มันไม่ได้ยังไงไม่รู้ ไอ้อาการตื่นเต้นๆความรู้สึกกระดี๊กระด๊าหายไปไหนหมดวะ!
“อืม…พี่โต๋”
ผมนอนลงบนเตียงลองให้น้องเขาช่วยดีกว่าเผื่อจะมีความรู้สึกขึ้นมาหน่อย
“เดี๋ยวออยทำให้นะคะ”
“เอาเลยค่ะ พี่พร้อมเสมอ”
น้องเขาก็ลูบๆคลำๆไปซักพักผมว่ามันไม่ใช่อ่ะ ผมไม่รู้สึกอยากอะไรเลย นี่ผมเป็อะไรไปวะเนี่ย ใครตอบที??
“พี่โต๋อ่ะ ไม่ร่วมมือเลย”
“เอ่อ…พี่อาจจะเหนื่อยก็ได้ค่ะ”
“…แล้วทีนี้ทำไงคะ?”
“เอิ่ม แบบว่าพ…พี่กลับก่อนดีกว่าเนอะ”
ผมรีบแต่งตัวแล้วออกมาจากห้องน้องออยทันทีให้ตายเถอะ!! นี่ผมตายด้านไปแล้วเหรอะวะเนี่ย!!
ผมกลับมานอนตาค้างบนเตียง หรือว่ามันเป็เื่ปกติใครๆเขาก็เป็กันมั้งไอ้อาการแบบนี้ ช่างมันเถอะนอนดีกว่า นอนไปได้ซักพักก็ไม่หลับคิดไปถึงตอนที่อยู่เชียงราย ตอนนั้นโดนวางยาแล้วก็ xxx กับไอ้แว่นเชี่ย!! พอนึกแล้วก็โมโหตัวเองไม่น่ารนหาที่เสือกอยากเที่ยวแล้วไปคนเดียวดันไปโดนวางยาตอนไหนก็ไม่รู้ ซวยโคตรๆดันเสียตูดให้อ้แว่นไปคิดๆแล้วก็แค้น แม่งเอากูตั้งหลายรอบเพิ่งจะหายเอวยอกแต่เวลามันไม่ใส่แว่นนี่โคตรน่ากลัว ตาดุฉิบหาย แต่หุ่นแม่งโคตรดีหน้าก็หล่อ เอ๊ย!! นี่กูคิดอะไรวะเนี่ย แต่ตอนที่มันถอดเสื้อนอนโชวหุ่นแซ่บๆของมันงี้ โห!! น้ำลายไหล!!
“ฉิบหาย!!”
ไอ้โต๋น้อย!!! ทำไมมึงเป็คนอย่างนี้ ไอ้ลูกชายสุดที่รากกกมาแข็งตอนนึกถึงหน้าไอ้แว่นได้ไงวะ!
“อา…บ้าจริง!!”
ผมนอนสไลด์โต๋น้อยอยู่บนเตียงโดยนึกหน้าไอ้แว่นมันไปด้วยคิดแล้วก็เจ็บใจฉิบหาย ทีเห็นนมตู้มๆของน้องออยทำเป็สลบไสล แต่พอมานึกถึงตอนที่ไอ้แว่นกำลังควงเอวทำไมไอ้โต๋น้อยไม่รักดีอยากจะร้องไห้เป็ภาษาสเปน…
“อืม…”
‘พรึ่บๆ’
“อ๊า!!!”
เสร็จเพราะนึกถึงหน้าไอ้แว่น!! มึง!! มึงอย่าอยู่เลย!! วันนี้มึงกับกูไม่ใครก็ใครต้องตายกันไปข้างนึงแน่ๆคอยดู!!
ผมอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินลงบันไดมาก็เจอไอ้ไข่นุ้ยกำลังเดินลงไปข้างล่างเหมือนกัน
“อ้าวไอ้ไข่นุ้ยมึงจะไปไหน?”
“อ้าวไอ้โต๋แล้วมึงอ่ะ?”
“กูถามมึงก่อน…”
“กูว่าจะไปกินเหล้าบ้านพี่ก้องว่ะ มึงจะไปด้วยมั้ย?”
อ้อ!ไอ้พี่ก้องคณะข้างๆ รู้สึกว่าจะเป็คณะศิลกรรม
“…เออไปดิ กูก็กำลังอยากพอดี”
“เฮ้ย!อยากอะไรพูดให้ดีๆ”
“อยากแดกเหล้าสิวะ! ตอนนี้กูไม่มีอารมณ์อยากอย่างอื่นหรอก”
“สงสัยคงงั้นเพราะั้แ่มึงกลับมาจากเชียงรายก็ดูซึมๆไปเป็ไข้แล้วจู๋หดได้เหรอวะ?”
“ไอ้สัด พูดมากไปๆ เดี๋ยวกูขับรถไป”
“เออดี รถกูน้ำมันหมดพอดี”
ไอ้ไข่นุ้ยเป็เพื่อนในกลุ่มสี่ยอดกุแมวของผมเอง สมาชิกคนอื่นๆก็จะมีไอ้บดินทร์ตัวอ้วนที่แดกทั้งวันกับอีจ๊ะจ๋าที่ปากไม่ได้สวยเหมือนหน้าตาแต่ผมจะสนิทกับไอ้ไข่นุ้ยมากที่สุดคงเพราะนิสัยเหมือนกัน ไม่ใช่นิสัยดีนะครับบอกไว้ก่อนผมกับมันอยู่หอพักเดียวกันส่วนไอ้สองตัวนั่นเช่าห้องอยู่ที่อื่น
“พี่ก้องที่อยู่ศิลกรรมป่ะวะ?”
“เออ แต่เห็นว่าพี่แกชวนเพื่อนมาอีกสองสามคนมั้ง”
“อ่อ…ไม่เป็ไร แดกที่ไหนกับใครก็เหมือนกันแหละแล้วเพื่อนพี่เขาชื่ออะไร?”
“เห็นว่ามีชื่ออาร์ทกับแล้วก็พี่เจมส์คนหลังนี้กูเพิ่งรู้จัก”
“ใครวะทำไมกูไม่เห็นรู้?”
“คืนก่อนที่กูชวนมึงไปกินเหล้าหลังมอแล้วมึงไม่ไปไง”
“เหรอ”
“กูก็นึกว่ามึงจะกลับตัวกลับใจลาไปออกไปบวชซะแล้ว”
“ก…กูก็แค่ป่วยคนป่วยห้ามกินเหล้าไง”
ผมนั่งซึมอยู่หลายวันเหมือนกันหลังจากเสียตูดครั้งแรกให้ไอ้แว่นมันเจ็บฉิบหายเดินไม่ถนัดอยู่หลายวันแต่ก็ต้องทำใจมันเกิดขึ้นแล้วกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
“แล้วมึงไปเจอไอ้พี่เจมส์นี่ได้ยังไง?”
“อ่อ…มึงไม่รู้…ก็พี่เจมส์เป็เพื่อนกับพี่ก้องส่วนพี่อาร์ทเป็น้องเ้าของร้านเหล้าหลังมอไง”
“ห๊ะ!”
‘โป๊ก’
“เชี่ย!มึงจะเบรกทำมั้ยหัวกูแตกมั้ยเนี่ย!”
“…”
อาร์ทน้องเ้าของร้านเหล้า!มันก็ต้องรู้จักไอ้แว่นน่ะสิได้การละกูต้องแก้แค้น แต่ไอ้แว่นมันน่ากลัวอ่ะ…หรือว่าจะลองสืบๆดูก่อนเออเอางี้แหละ!
“เอ้าไอ้น้องสองคนเข้ามาก่อน นี่ไอ้อาร์ทกับไอ้เจมส์เพื่อนกู ส่วนนั่นไอ้ไข่นุ้ยกับไอ้โต๋ไอ้ไข่นุ้ยมันเป็รุ่นน้องที่โรงเรียนเก่ากูเอง”
“ดีพี่/เออมาๆนั่งก่อน”
“ไอ้สองคนนี้กูเห็นบ่อยที่ร้านเหล้าพี่กูนี่หว่า”
“ใช่ครับพวกผมไปกันบ่อยๆ”
“เออๆมา กูชงเหล้าให้ กูบอกไว้ก่อนว่ากูเทพมากฝึกมาเยอะ”
“ขอบคุณครับพี่ วันหลังผมไปร้านพี่พี่ก็ลดราคาให้ผมมั่งดิ”
“ยากว่ะ กูมันลูกเมียน้อย”
“เหรอครับ?ผมขอโทษทีผมไม่รู้”
“ฮ่าๆมึงตลกว่ะไอ้น้องโต๋ กูล้อเล่น กูน้องเ้าของร้านจริงๆ แต่มันไม่ค่อยรักกูเท่าไรหรอกมันโอ๋ไอ้อ๋องมากกว่ากูอีก แต่กูก็น้องมันนะ”
พี่แกทำท่าจะร้องไห้อยู่แล้วแต่ ‘ไอ้อ๋อง?’ มันก็คือก็ไอ้แว่นสินะแต่พี่แกเริ่มเมาละ เสียงเริ่มยานๆ หน้าเริ่มแดงๆละ แต่ก็ดีครับคนเมามักจะเล่าอะไรออกมาโดยที่ไม่ค่อยรู้ตัวซักเท่าไร
“เอ้าชนแก้ว”
“ไม่เมาไม่เลิก”
“หมดแก้วววว”
ผมซัดไปหลายแก้วแต่ก็ได้ข้อมูลเื่ไอ้แว่นมาพอสมควรรู้แล้วว่ามันก็เป็น้องของเ้าของร้านเหล้าอีกคนแล้วก็รู้ด้วยว่ามันอาศัยอยู่ที่ไหน!!รอกูก่อนนะไอ้แว่นถ้ากูไม่เมาตายซะก่อนอ่ะนะ เอิ้ก!
“ไอ้โต๋มึงจะปายหนาย?”
“ผมจะปายซื้อเหล้ามาเพิ่ม”
“เออดีๆซื้อน้ำแข็งมาด้วย”
“คร๊าบบบ”
ผมชักมึนๆสงสัยกินเยอะไปหน่อย
“รถจอดอยู่หนายวะ…อ้อตรงนี้เอง…อิอิมานี่มาลูกพ่อ รอกูก่อนนะอ้ายแว่นนนนมึงเสร็จกูแน่!”
ผมขับรถมาจอดรถที่ลานจอดรถร้านเหล้าไม่รู้ขับมาถึงได้ยังไงเหมือนกัน แต่ดึกแล้วรถไม่เยอะเท่าไร แล้วตอนนี้ที่ลานจอดรถไม่มีรถเหลือแล้วด้วยวังเวงฉิบหาย
อ่อตรงนี้มีบันได ได้ยินว่ามันอยู่ชั้นสอง ผมเดินโซซัดโซเซขึ้นบันไดไปทุลักทุเลฉิบหาย ปวดหัวด้วยไม่น่าแดกเยอะเล๊ยแล้วจะสู้ไอ้แว่นมันไหวเหรอวะเนี่ยมันยิ่งตัวโตๆอยู่
‘ก๊อกๆ’
มันจะอยู่มั้ยวะถ้าไม่อยู่ผมก็เสียเที่ยวแย่ คิดแล้วก็แค้นใจ อยากร้องไห้เพราะลูกชายตายด้าน
‘พรึ่บ’
“มีไร?นี่กูยังไม่ได้นอนเลยนะ!”
“…”
มันอยู่แต่มัน…มันแก้ผ้า!! ฉิบหายน้ำลายไหลเฮ้ยไม่ใช่! เกือบส่างเมาเลย แม่งหุ่นโคตรแซ่บ ซิกแพ็คโคตรเซ๊กซี่ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงหน่อยๆในคงนอนอยู่ อ้าว!มันยังใส่บ๊อกเซอร์อยู่นี่หว่า แหม!!เกือบต้องเซนเซอร์เลย
“…มึงมาทำไม?”
“เพราะมึงคนเดียว!!”
“อะไรของมึง??”
“เพราะมึงไง?มึงทำให้กูเป็แบบนี้”
“อะไรของมึง?กูไปมอมเหล้ามึงตอนไหน?”
“ไอ้สัด! ไม่ใช่”
ผมยืนร้องไห้ไปด่ามันไปไม่องไม่อายมันแล้วเว้ย!
“ไอ้โรคจิต ไอ้เลว…ฮือๆ”
“เดี๋ยวมึงหยุดเลย จะแหกปากร้องทำไม? เข้ามาก่อน เดี๋ยวชาวบ้านชาวช่องเขาก็ด่าเอา”
มันลากผมเข้าห้องทั้งที่ผมยังร้องไห้ขี้หูขี้ตากรัง เอ้ย! ไม่มีขี้หู ผมแอบเอามือป้ายขี้มูกแล้วไปป้ายบ๊อกเซอร์มันอีกทีดีสมน้ำหน้าบ๊อกเซอร์มึงเลอะขี้มูกกูแล้ว
“ปล่อยกู…ฮือๆๆ”
พอเข้ามาในห้องผมก็แหกปากร้องไห้หนักกว่าเดิมมันคับแค้นใจไงลูกชายไม่แข็งต่อหน้าสาวยังพอว่าแต่ดันเสือกมาแข็งเพราะคิดถึงหน้าไอ้แว่นมันข้อนี้ผมรับไม่ด้ายยยย!
หลังจากที่ผมโวยวายไปซักพักไอ้แว่นมันก็ทำหน้างงๆแถมขึ้นเสียงใส่ผมอีก
“มึงไปล้างหน้าล้างตาก่อนแล้วค่อยมาคุยประสาทจะแดกตาย”
“…กูไม่ไป…ฮือๆ”
“มึงต้องไป!ดูหน้ามึงทุเรศขนาดไหนไปเดี๋ยวนี้เลย”
ไอ้สัดไอ้เลวทรามสามหาวมาว่ากูหน้าทุเรศ กูออกจะหล่อพอๆกับเจมส์จิ มึงมาว่ากูอย่างนี้ได้ยังงายยย
แล้วผมก็ถูกจับยัดเข้าห้องน้ำ ล้างก็ได้วะ โห! ห้องน้ำมันมีแต่สบู่เหลวขวดเดียว แล้วมันเอาอะไรล้างหน้า ซันไลต์รึเปล่า ? ไหนดูซิ ไม่มี !! หรือว่ามันล้างหน้าด้วยสบู่เหลวแต่หน้าแม่งโคตรใสเลยถึงมันจะไม่ขาวเท่าผมอ่ะนะ
ผมรีบล้างหน้าแล้วก็เอาผ้าขนหนูของมันนี่แหละเช็ดหน้า แต่มันดูเปียกๆอยู่นะแต่ก็หอมใช่ได้ขอยืมหน่อยแล้วกัน
“ไหนมึงลองเล่ามาดิ มึงเป็อะไร?”
“…”
บทสนทนาของเราผ่านไปได้ด้วยดี ไม่ใช่แล้ว!! ผมร้องไห้อีกรอบพูดไปก็ร้องไห้ไป พูดเองก็ยังงงเอง ไอ้แว่นทำหน้าเอือมระอาเต็มทน
“มึงปล่อยกู!!”
“ฮึก…กูไม่ปล่อย…มึงต้องรับผิดชอบ…มาให้กูเสียบซะดีๆ”
มึงต้องเอาตูดมาให้กูเสียบคืนซะดีๆ
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
‘แฮ่กๆ’
‘แฮ่กๆ’
เสียงหอบของเราดังแข่งกับเสียงแอร์ ไอ้แว่นมันนอนสลบบนเตียงส่วนผมนอนตายอยู่ที่โซฟา อย่าเข้าใจผิดครับไม่มีใครได้ใครเสียตูดกันทั้งนั้นเราตีกันอยู่เป็ชั่วโมงได้ ทั้งผมกับมันเลยหมดแรงพักยกกันชั่วคราวจากที่เมาๆส่างเลย!!
“มึงตายรึยัง?”
“ยัง…กูยังไม่ตาย”
“กูขอเตือนไว้ก่อน ถ้ามึงยังจะเล่นแบบนี้อีกกูกระทืบมึงแน่ไอ้โต๋”
“ไอ้สัด!แล้วทีมึงเอากูอ่ะ ให้กูเอาคืนหน่อยไม่ได้รึไง?”
“มึงอย่ามาตลก มึงเป็คนเริ่มเองไม่ใช่กู”
“แต่มึง…ท…ทำไม…”
“ทำไมอะไร?”
“แล้วทำไมมึงไม่หยุด? ตีกูให้สลบก็ยังจะดีกว่า”
“แล้วถ้าเป็มึง? มีคนมาอมลูกชายมึง มึงจะหยุดได้มั้ยล่ะ?”
“…”
เถียงไม่ออกบอกไม่ถูก หน้าชาสตั๊นไปสามวิ
“เห็นมั้ย? มึงก็เถียงไม่ออก”
“แต่…ครั้งเดียว…ก็ได้ป่ะวะ…แต่มึง…”
“…”
เออ มึงก็เงียบเหมือนกันแหละวะเอากูไปตั้งกี่รอบ…แล้วกี่รอบวะจะได้เอาคืนถูก
“กี่รอบ?”
“อะไรกี่รอบ?”
“ก็มึงอ่ะ เอา…เอากูไปกี่รอบ?”
“ห๊ะ!...สี่…”
“ไอ้เหี้ย!! มึงไม่คิดว่าเป็ครั้งแรกของกูมั่งวะมึงจะฆ่ากูรึไง?”
“กูจะไปรู้เหรอ เห็นมึงแรดๆก็คิดว่าไม่ใช่ครั้งแรกสิ”
“…ไอ้เลว ไอ้สัด!”
“เดี๋ยวๆ มึงด่ากูอีกแล้วนะ”
เออ!มึงจะทำไม มึงจะจับกูกดให้หายใจไม่ออกตายอีกรึไง?
“เออกูไม่ด่าแล้ว…แต่คราวหน้ามึงต้องให้กูเอาสี่ครั้ง กูถึงจะเลิกยุ่งกับมึง”
“…ถ้ามึงทำได้มึงลองดู!”
“เออ!กูทำแน่อย่ามาท้ากู”
“อ่อ…กูลืมบอกมึงไปอย่าง…”
“อ…อะไร?”
อย่าบอกว่ามึงเป็โรคเอดส์นะถึงกูจะมั่วกูก็มั่วอย่างมีหลักการนะ กูยืดอกพกถุงทุกครั้งนะครับมึงแหละวันนั้นไม่ได้ใส่ถุงแน่กูจำได้
“กูเคยเรียนต่อยมวย”
“ล…แล้วไง?”
“แล้วกูก็เคยต่อยคน”
กูก็เคยเหอะอย่ามาขู่กูไม่กลัว!
“แล้วไอ้คนที่กูต่อยมันน่ะมันเข้าโรงบาล”
“ม…มันเป็ไข้เืออกเหรอ?”
“หึ…มันโดนกูเตะซี่โครงหักไปสามซี่”
“…”
ฉิบหาย!! แล้วกูจะเอากี่ซี่ดี? คิดผิดหรือคิดถูกที่จะแก้แค้นเนี่ย!!
501
![เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289001_54748035.webp)
