หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 99 อ่อนใจ

“หากท่านต้องการดื่มชาก่อนใคร เช่นนั้นก็คงต้องนั่งในตำแหน่งนั้นแล้ว” 

หลี่ชิงหมินพยักเพยิดไปทางหนึ่ง ซึ่งผู้อาวุโสที่ตระกูลกุยได้เชิญมากำลังนั่งเป็นประธานในการรับตัวเจ้าสาว ถึงแม้ว่าการทำหน้าที่แม่สื่อแม่ชักจะจบลงไปแล้ว กระนั้นก็ยังมีพิธีอีกเล็กน้อยที่ต้องให้ผู้ใหญ่เป็นประธาน

ฝ่ายเจ้าบ่าวกำลังรอฤกษ์งามยามดีเพื่อที่จะเข้าไปรับตัวหญิงสาวออกมาแล้วพานางนั่งเกี้ยวมงคล ระหว่างนี้บรรดาแขกเหรื่อจะได้รับการต้อนรับเป็นอาหารมงคลไม่กี่ชนิด ซึ่งส่วนใหญ่ที่พวกเขาจะแตะต้องมากที่สุดคงเป็นน้ำชาและขนมมงคล ชิงหมินได้รับสัญญาณให้รีบเข้าไปจัดแจงชาแล้ว เขาจึงหันไปบอกกับหวงซีเฉิง

คนตัวใหญ่เลิกคิ้วเล็กน้อย เขามองไปยังการทำงานหนักของว่าที่ภรรยาด้วยความเอ็นดู หากไม่ใช่เพราะหลี่ชิงหมินสนิทกับบุตรีคนเล็กของฮูหยินใหญ่สกุลอัน คิดว่าเขาจะเสียเวลาจับคนชั่วมาที่นี่งั้นหรือ?

เวลาที่ถูกยัดงานเข้ามาเต็มทุกกระเบียดนิ้วของเขานี้แทบจะไม่มีเวลาให้หายใจ แต่เพื่อที่จะได้มาเจอคน แถมยังได้เอาอกเอาใจว่าที่ภรรยาให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาสนใจความรู้สึกของเจ้าตัวขนาดไหน ซีเฉิงจะปล่อยไปได้หรือ?

น่าเสียดายที่เป็นคนพูดไม่ค่อยคิด เขามาที่นี่เพื่อชิงหมินจริง แต่ก็หวงแหนที่คนตัวเล็กต้องไปวิ่งชงชาเอาอกเอาใจผู้อื่นด้วย คำพูดของเขาเป็นแค่การแสดงออกถึงความหึงหวงเท่านั้น ในฐานะสามีแล้ว...ภรรยาอย่างชิงหมินควรจะเอาใส่ใจเขาเพียงคนเดียว เขาไม่ต้องการให้เจ้าตัวเล็กมอบชาดีๆที่อุตส่าห์ตั้งใจทำมาเพื่อคนอื่น

ใครจะไปคิดว่าคำพูดของเขานี้กลับทำให้ชิงหมินเข้าใจผิด โดยคิดว่าเขามาที่นี่เพียงเพราะชาดีๆ ทำราวกับว่าเขาเป็นสุนัขตัวโตที่มีจมูกดีอย่างไรอย่างนั้น หากเขารู้...เขาอาจจะกระอักเลือดออกมากองโตก็ได้

อุตส่าห์ทำงานทั้งวันทั้งคืนเพื่อมีเวลาว่างวันนี้ กลับถูกมองว่าเป็นพวกคลั่งไคล้ชา สิ่งนี้ใช้ได้ที่ไหน!!

 ชิงหมินไม่ได้สนใจหวงซีเฉิงอีก เขาแยกตัวออกไปเพื่อจัดการออกคำสั่งในการชงชากับข้ารับใช้ของจวนสกุลอัน ในขณะที่กาน้ำชาหลักของคนสำคัญในงานเป็นเขาที่จัดเตรียมด้วยตนเอง

ใช้เวลาไม่นานนัก ชิงหมินตรวจสอบชาและถ้วยชาทั้งหมดเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดก่อนจะปล่อยให้ทุกคนนำชาออกไปรับรองแขกเหรื่อในงาน

ชาดีส่งกลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคยออกไป ชาจวี๋ฮวานั้นไม่เคยมีคนทำขึ้นมาก่อน อาจจะบอกว่ามันมีสารพิษบางอย่างที่ทำให้เกิดปัญหาเมื่อนำไปทำผงชาโดยไม่ใส่ใจ ดังนั้นหลังจากที่ทดลองชาดอกไม้นี้แล้ว พวกเขาก็ล้มเลิกที่จะลงมือทำกับอะไรที่ยุ่งยาก ชาจวี๋ฮวาจึงมีเพียงชิงหมินเท่านั้นที่ทำมันออกมา

กลิ่นหอมที่กระตุ้นความอยากของทุกคนดึงความสนใจของแขกเหรื่อในงานไปทันที ชายหนุ่มร่างเล็กถือถาดน้ำชาไปด้วยตนเอง ทั้งยังคอยรินน้ำชาให้กับทุกคนด้วยมือของเขา

“ขอบใจเจ้า...หมินเอ๋อร์” น้ำเสียงทุ้มเข้มที่คุ้นเคยทำให้หลี่ชิงหมินต้องชะงักไป

เขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเจ้าของใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลกำลังส่งยิ้มหยอกล้อให้ตนเองอยู่ และใช่! เจ้าของรอยยิ้มที่น่าหมันไส้นี้จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ว่าที่สามีของเขา

คิ้วเรียวขมวดมุ่น เดิมทีตำแหน่งนี้เป็นที่นั่งของผู้อาวุโสที่ทางตระกูลกุยเชิญมาไม่ใช่หรือ? ก่อนหน้านี้ชิงหมินเพิ่งจะชี้ให้เจ้าคนตัวใหญ่ดูเอง แล้วทำไม...ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ผู้อาวุโสคนนั้นก็ไปนั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ ในขณะที่ซีเฉิงเป็นคนนั่งอยู่ตรงนั้นแทน 

เจ้าคนผู้นี้...ไม่ใช่ว่ากำลังใช้อำนาจในทางที่ผิดหรอกหรือ?

“เชิญดื่มชาขอรับ” ชิงหมินหันกลับมา ไม่อยากจะเสวนากับคนคลั่งชาคนนี้มากเกินไป เขารินน้ำชาร้อนๆที่ส่งกลิ่นหอมของดอกจวี๋ให้อีกฝ่าย แต่เมื่อยื่นมือออกไป มือหนากลับรับถ้วยชานั้นจากมือของเขาด้วยตนเอง

มือหนาประสานกับมือที่ถือถ้วยชาของชิงหมินราวกับจงใจกินเต้าหู้เขา คนตัวเล็กขมวดคิ้ว ถูกหยอกล้อซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ทำให้เขาเริ่มอับอายแล้วจริงๆ ถึงแม้ว่าผู้คนรอบข้างจะได้อิทธิพลจากการกระทำที่ไม่ปกติของแม่ทัพใหญ่จนพวกเขาตะลึงค้าง ทุกคนที่นี่คงไม่คิดว่าแม่ทัพใหญ่ผู้นี้จะกล้าหยอกเย้าหลี่ชิงหมินด้วยตนเอง

ภาพลักษณ์ที่ดุดันและโหดเหี้ยมของเขาช่างขัดกับภาพลักษณ์นี้เหลือเกิน อย่างไรก็ตาม...คนอื่นรู้สึก แต่ชิงหมินไม่รู้สึกไปด้วย คนตัวเล็กหรี่ตาลงก่อนจะปล่อยมือจากถ้วยชาจนน้ำชาหกใส่มือของซีเฉิงเล็กน้อย เขาต้องการเห็นคนขี้แกล้งนั้นร้องโอดโอยออกมาบ้าง

แต่ปัญหาก็คือ เจ้าคนตัวโตกลับไม่แสดงท่าทางอะไรออกมาเลย เขาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วด้วยซ้ำ ท่าทางสบายๆของเขาทำให้ชิงหมินอยากจะเบ้ปาก หากไม่ใช่ว่าต้องดูแลผู้อาวุโสคนอื่นๆด้วย

“เชิญดื่มชาขอรับ” ชิงหมินมอบชาให้กับคนอื่นๆ เมื่อเห็นท่าทางสุภาพและไม่เย่อหยิ่งแม้ว่ากำลังจะได้ขึ้นเป็นฮูหยินขั้น 1 ก็ตาม ดังนั้นคนอายุมากที่อยู่ที่นั่นจึงรู้สึกเอ็นดูเขาเพิ่มขึ้น

“ว่าที่สามีภรรยา ดูแล้วรักใคร่กลมเกลียวกัน ต่างเหมาะสมกันอย่างมาก” ชายชราผู้หนึ่งพูดขึ้น หลี่ชิงหมินคลี่ยิ้มจางๆตอบรับกลับไป เขาไม่ได้พูดอะไรมาก ไอ้ท่าทางรักใคร่กลมเกลียวกัน...คนผู้นี้เห็นเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร

“เห็นด้วยกับท่านผู้อาวุโส เดิมทีคิดว่าข่าวลือเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าท่านแม่ทัพใหญ่จะได้คู่ครองที่ดีเช่นนี้” เมื่อมีคนเริ่ม แถมแม่ทัพใหญ่ก็ไม่ปล่อยออร่าแห่งความตายออกมา คนอื่นๆจึงกล้าพูดมากขึ้น

“ขอให้ทั้งคู่รักกันยืนยาว” 

ชิงหมินรับคำอวยพรจนไม่รู้ว่านี่เป็นงานแต่งของเขาหรืออันลี่ถิงกันแน่ ดีที่คนใหญ่คนโตที่นี่ไม่ได้มีมากนัก ดังนั้นเขาจึงรับแขกไม่กี่คนแล้วปลีกตัวออกมาได้ ทว่า....คำพูดถึงหลี่ชิงหมินยังไม่ได้จบเพียงเท่านั้น

ทันทีที่ชายชราได้ดื่มชาลงท้อง ความอุ่นร้อนที่ไหลผ่านก็ทำให้เขาต้องชะงักไป ท่าทางตื่นตะลึงอย่างหาที่สุดไม่ได้ เบิกตากว้างมองทุกคนรอบๆที่กำลังรู้สึกเหมือนกัน

“ชาดี” มีเพียงคำเดียวที่ออกมาจากปากของพวกเขา ผู้ที่ร่างกายแข็งแรงอยู่แล้วจะไม่ได้รู้ผลกระทบของมันมากนัก แต่สำหรับผู้ที่กำลังรู้สึกอึดอัดท้อง เหนื่อยง่าย และอื่นๆ พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่ากำลังถูกฉีดสารกระตุ้น

“ชาดี ไม่สิ! หรือว่าจะเป็นชาพิเศษอีกอย่างของร้านค้าสกุลหลี่!!” เมื่อคิดถึงความสามารถที่ผ่านมา ชา 100 กรัมขายได้ 50,000 เหรียญ ทั้งหมดล้วนเป็นชาพิเศษจากร้านค้าสกุลหลี่ที่ถูกทำขึ้นโดยคุณชายหลี่ผู้นี้

ที่ผ่านมาในช่วงสงคราม เกิดปัญหาวุ่นวายมากมายจนเขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีชาดีๆแบบนี้เกิดขึ้นในเมืองหลวงช่วงที่ผ่านมา คุณชายหลี่ได้หายตัวไปและผู้คนก็คิดว่าเขาจากไปแล้ว คงไม่มีชาพิเศษเช่นนี้อีก เมื่อเขากลับมาจึงลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสิ้น

“เป็นชาพิเศษอีกอย่างงั้นหรือ? คุณชายหลี่...ชานี้คือชาใดกัน” เสียงของผู้อาวุโสตื่นเต้นกันมากถึงกับเสียมารยาทเรียกหลี่ชิงหมินเข้ามาสอบถามอีกครั้ง

“นี่คือชาจวี๋ฮวาขอรับ เป็นชาที่ข้าทำขึ้นเพื่องานแต่งของน้องอันลี่ถิงโดยเฉพาะ”

“หืม? นี่คือชาที่ไม่ได้อยู่ในร้านสกุลหลี่หรือ?”

“ใช่แล้วขอรับ มีเพียงที่นี่เท่านั้น...” หลี่ชิงหมินหัวเราะออกมาเบาๆ เขาพยักหน้าให้กับผู้นำตระกูลอันที่กำลังยิ้มหน้าบานใหญ่โต

“คุณชายหลี่และบุตรีของข้านับถือกันเป็นพี่เป็นน้อง เขาจึงนำชาดีๆเช่นนี้มาเพื่อรับรองแขกเหรื่อให้ น้ำใจนี้ต้องขอบคุณจริงๆ” ผู้นำตระกูลอันพูดขึ้นเช่นนี้ คนจากสกุลกุยก็ลอบพยักหน้าให้กันเอง

“นั่นสิ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าที่ฮูหยินของข้าใส่ใจคุณหนูอัน ข้าคงอยู่ในกองทัพเพื่อจัดการปัญหาแล้ว” ซีเฉิงที่นั่งเงียบและทำให้คนอื่นกดดันพูดขึ้นมาบ้าง เขาระบายรอยยิ้มแสดงออกถึงการให้ท้ายคนรักอย่างถึงที่สุด

ด้วยคำพูดของเขา ตำแหน่งฮูหยินขั้น 1 และมีสามีอย่างแม่ทัพใหญ่ที่กำลังเอาอกเอาใจอยู่เบื้องหลังจึงสูงขึ้นแทบจะลอยขึ้นฟ้า

“นับเป็นเกียรติของพวกเราขอรับ”

“ใช่แล้ว ท่านแม่ทัพใหญ่มีภาระงานมากมายแต่ยังให้เกียรติมาร่วมงานนี้ เป็นงานแต่งที่สำคัญที่แท้จริง” ผู้คนรีบเยินยอเขา หวงซีเฉิงไม่ชอบคำกล่าวประจบประแจงเช่นนี้ ทว่าครั้งนี้กลับไม่ตำหนิหรือแสดงความไม่พอใจออกมา เพียงยกชาขึ้นดื่มแล้วพยักหน้าให้หลี่ชิงหมินเท่านั้น

“เอาล่ะ ชาดีๆก็ดื่มแล้ว เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน หวังว่าที่นี่จะไม่มีใครคิดรังแกว่าที่ฮูหยินของข้าหรอกนะ” คนตัวสูงกวาดสายตาไปรอบๆ เขาใช้เวลาไปแล้วสองชั่วโมงกับงานนี้ ถือว่าเป็นการเสียเวลาไปมากจริงๆ

“คะ ใครจะกล้าขอรับ”

“ไม่มีใครกล้าทำเช่นนั้นแน่นอนขอรับ” ทุกคนรีบละล่ำละลักพูดกัน กลายเป็นว่าแม่ทัพใหญ่มาที่นี่เพื่อฮูหยินของเขาจริงๆ

“ข้ากลับก่อนนะ ยังมีงานต้องจัดการก่อนงานแต่งของเราอีกมาก ข้าจะพยายามไม่ปล่อยปัญหาไว้ให้เจ้ามากเกินไป แล้วก็...ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนธรรมเนียมเหมือนสตรีชนชั้นสูงเหล่านั้นหรอก ข้าไม่ใช่คนที่จะชื่นชอบอะไรเช่นนั้น แค่เป็นตัวเจ้าเหมือนที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้ว หากใครคิดจะรังแกเจ้า...ข้าจะจัดการให้เอง”

คนประกาศกร้าวออกมาเช่นนั้น เขาทำเหมือนพูดกันสองคน ทว่าคำพูดนี้ภายหลังจะถูกส่งต่อออกไปจนทั่วอาณาจักร ไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อแม่ทัพใหญ่ผู้เป็นปีศาจสงครามได้มีความรัก เขาก็กลายเป็นคนที่รักภรรยาของเขามากที่สุด ชนิดที่ว่าบุรุษในอาณาจักรนี้ไม่มีใครเทียบได้แม้เพียงสักคนเดียว...

ประกายความอิจฉาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของใครหลายๆคน โดยเฉพาะสตรีที่มาร่วมงานฝ่ายเจ้าสาว พวกนางได้เป็นสักขีพยานในการประกาศความรักครานี้ของพวกขาทั้งสองคน ในใจของสตรีล้วนต้องการมีสามีดีๆแบบท่านแม่ทัพกันทั้งนั้น ทว่าท่านแม่ทัพไม่เพียงไม่มองพวกนาง เขาอาจจะ “สังหาร” พวกนางทิ้งทันทีที่เข้าไปเกาะแกะก็ได้

หวงซีเฉิงทิ้งคำพูดเผ็ดร้อนของตนเองเอาไว้ คนอื่นอาจจะคิดว่านี่เป็นการอวยภรรยามากเกินไปของเขา แต่ในความเป็นจริงแล้ว...คำพูดนี้ก็คือคำพูดที่กำลังฝากไปบอกใครบางคนนั่นเอง

เมื่อถึงวันที่ข่าวนี้เข้าถึงหูของสตรีผู้สูงศักดิ์ในอีก 3 วันให้หลัง พระนางก็โมโหจนทำลายแจกันราคาแพงไปหลายสิบใบ ปัญหาของสกุลเดิม ตระกูลบิดาที่หนุนอำนาจของนางอยู่ บัดนี้ถูกตรวจสอบโทษฐานฉ้อโกงแล้ว บางที....อาจจะมีโทษถึงประหารชีวิต และถ้าเส้นทางการเงินเหล่านั้นเชื่อมโยงมาถึงนาง แม้แต่ตำแหน่งพระชายาก็อาจจะรักษาไว้ไม่ได้เช่นกัน!!

คำพูดที่ว่า “หากใครคิดจะรังแกเจ้า...ข้าจะจัดการให้เอง” สะท้อนอยู่ในหูของนางทั้งวันทั้งคืน และนางก็รู้ได้ทันทีว่าคำพูดนั้นส่งตรงมาที่นางคนเดียว!!

ความเจ็บปวดใจนี้ทำให้นางได้แต่นึกถึงเรื่องที่นางพยายามจะลงมือกับสกุลหลี่และหลี่ชิงหมิน ถ้าหากว่านางเก็บความโกรธแค้นเอาไว้ในใจเพียงลำพัง เวลานี้ตระกูลของนางคงจะไม่ถูกเอาไปแขวนไว้กับปลายดาบ ถ้าหากว่านางไม่คิดง่ายๆ จนหลงเข้าใจว่าหากลงมือกับหลี่ชิงหมินก่อนที่อีกฝ่ายจะได้แต่งงาน ได้รับตำแหน่งฮูหยินขั้น 1 อย่างเต็มตัว อีกฝ่ายก็ไม่มีอำนาจอะไรที่จะมาเอาคืนได้

น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีคำว่า “ถ้า” เพราะสุดท้ายแล้วทุกอย่างได้เกิดขึ้น และปัญหาหลังจากนี้ต่างหากที่นางต้องคิดให้ดี จะเลือกตระกูล หรือจะเลือกตำแหน่งพระชายา....

เรื่องทั้งหมดนั้นยังไม่เกิดขึ้น ดังนั้นงานแต่งงานของอันลี่ถิงในครั้งนี้จึงมีใครบางคนต้องการใช้อำนาจเพื่อจัดการกับหลี่ชิงหมินอยู่เหมือนเดิม

การรับตัวเจ้าสาวเสร็จสิ้นไปด้วยดี เดิมทีชิงหมินไม่ต้องการไปร่วมงานหลังจากนี้ที่สกุลกุย ทว่า...ด้วยอำนาจของแม่ทัพใหญ่ ฐานะของหลี่ชิงหมินไม่ใช่แค่พี่ชายที่แสนดีของอันลี่ถิงอีกต่อไป แต่เขาถูกยกย่องราวกับว่าเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสหลัก ถูกคะยั้นคะยอให้ตามไปเพื่อเป็นสักขีพยานการส่งตัวเจ้าสาวด้วย

สุดท้าย...หลี่ชิงหมินก็มาที่นี่พร้อมกับขบวนเจ้าสาวจนได้

“คุณหนูเหยา?” ชิงหมินเดินงงๆเข้ามาในจวนสกุลกุย อย่างไรก็ตาม...เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับหญิงสาวที่นี่

“ท่านแม่ทัพกลับไปแล้วหรือ?” เหยาหยวนหยางเอ่ยถามเสียงเรียบ สายตาของนางกำลังจับจ้องไปรอบๆราวกับหาอะไรบางอย่าง

“ใช่ กลับไปแล้ว”

“โอ้ เช่นนั้นก็ดี”

“ก็ดีงั้นหรือ?” คิ้วเรียวของเขาเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ ทำไมการที่แม่ทัพใหญ่ไม่อยู่แล้วจึงเป็นเรื่องดี?

“หึ คุณชายหลี่ชะล่าใจเกินไป ข้าเตือนท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วแต่กลับไม่เคยระวังตัวเลย ปล่อยให้หยกงามมาที่ตระกูลกุยตามลำพังได้อย่างไร ถึงแม้ว่าท่านจะรออยู่ที่ตระกูลอัน เช่นนั้นก็ควรจะพาเขาไปที่นั่นด้วยสิ” เหยาหยวนหยางส่ายหน้า มองดูชายหนุ่มที่ไม่ได้คิดอะไรมากด้วยความอ่อนใจ

……………………………..