เมื่อก้าวเท้าออกจากรั้วประตูเหล็กของปราสาท ระบบหน้าต่างผู้เล่นก็แจ้งเตือนสมิททันที
“[ประกาศจากระบบ:แจ้งเตือนอันตราย บัดนี้ผู้เล่นสมิทออกจากเขตปลอดภัยแล้ว ท่านมีสิทธิถูกทำร้ายจากทั้งสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าชาโดว์ รวมถึงจากผู้เล่นด้วยกันเอง โปรดระมัดระวังตัวด้วยค่ะ]”
“แค่ก้าวเท้าออกไปก็ลงมือทำร้ายกันได้แล้วสินะ” สมิทกล่าวพลางมองไปรอบๆ ข้างนอกนี้มีผู้เล่นมือใหม่เหมือนเขาเยอะแยะ พวกเขาส่วนใหญ่มีเป้าหมายเดียวกับเขา นั่นคือต่อสู้เพื่อเพิ่มค่าประสบการณ์
พวกผู้เล่นใหม่กำลังต่อสู้กับชาโดว์ ปีศาจที่เลียนแบบรูปร่างของสิ่งมีชีวิตต่างๆ เช่น เสือ หมี หรือแม้แต่มนุษย์ เพียงแต่สิ่งที่เรียกว่าชาโดว์นั้นจะมีแต่โครงร่างสีดำสนิทเท่านั้น ไม่มีรายละเอียดอื่นๆเลยแม้แต่น้อย ราวกับรูปปั้นงานหยาบที่สร้างออกมาไม่เสร็จ
ก้อนกลมสีดำมืดปรากฏเบื้องหน้าสมิททันทีที่เขาเดินออกจากรั้วประตู ก่อนที่มันจะเปลี่ยนร่างเป็หมีสีดำขนาดใหญ่ มันส่งเสียงร้องคำรามดังลั่นแสบแก้วหู เสียงร้องของมันนั้นหวีดแหลมราวกับเหล็กที่เสียดสีกันอย่างรุนแรง จนสมิทกัดฟันแน่นพลางเอามืออุดหู
เ้าชาโดว์รูปร่างหมีเริ่มจู่โจมก่อนทันทีหลังจากมันเปลี่ยนร่างเสร็จ มันพุ่งเข้าหาสมิทเพื่อใช้ร่างอันใหญ่โตของมันถ่าโถมใส่เขา
“คอมแบท ชิลด์!! (Combat Shield)”
สมิทตั้งโล่ไว้ด้านหน้าตัวของเขาทันที ก่อนจะเรียกใช้สกิลโจมตีของโล่ โล่ของเขาเรืองแสงสีขาว ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกบังคับให้พุ่งเข้าปะทะกับอีกฝ่าย
กรงเล็บของชาโดว์หมีที่เข้ามาปะทะกับโล่ของสมิทนั้นถูกโล่กระแทกจนมือของมันผิดรูปไปทันที ซ้ำยังถูกท่าของสมิทกระแทกอัดใส่ท้อง จนมันกระเด็นกลิ้งไปไกลกว่าสามเมตร
“[ประกาศจากระบบ:ชาโดว์ชั้นต่ำ ได้รับความสียหายรวม 885/2000ค่ะ]”
มันส่งเสียงคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าหาสมิท จังหวะนั้นเอง เ้าลิลี่ ลูกกระต่ายของเขาก็ะโถีบเ้าชาโดว์หมีจากด้านหลัง ทำเอามันเสียหลักหน้าคว่ำมาทางสมิท เขาจึงได้โอกาสพุ่งเข้าแทงดาบใส่อกมันทันที ก่อนจะใช้โล่ตบฟาดต่อเนื่องเรื่อยๆ
ในขณะที่สมิทกำลังโจมตีและป้องกันไปด้วย เ้าลิลี่ก็แอบโจมตีชาโดว์จากด้านหลัง ทั้งะโถีบ หรือมุดดินโจมตีจากจุดอับ ในไม่ช้าชาโดว์ตัวนั้นก็ถูกกำจัดลง ร่างของมันสลายกลายเป็ละอองฝุ่นสีดำทันที
“พวกนี้มีแต่แรง ไม่มีสมอง” สมิทกล่าวพลางปาดเหงื่อนที่ใบหน้า “ถ้าชาโดว์ทุกตัวเป็แบบนี้ ต่อให้สู้ทั้งวันก็ไหว”
“[ประกาศจากระบบ: ขอแสดงความยินดี ชาโดว์ชั้นต่ำ ถูกกำจัดแล้วค่ะ ผู้เล่นสมิทและมอนสเตอร์ลิลี่ ได้รับค่าประสบการณ์2หน่วย คงเหลืออีก28หน่วย จึงจะขึ้นเลเวล2ค่ะ]”
“[ประกาศจากระบบ:ผู้เล่นสมิทได้รับของโดยรวมทั้งหมดจากการต่อสู้ดังนี้ ได้รับเศษสสารมืดจำนวน1ชิ้น ได้รับแร่ดิบจำนวน1ชิ้นค่ะ]”
ไอเท็มจำนวนสองชิ้นตกลงสู่พื้น พร้อมขึ้นชื่อว่าเป็ของเขากำกับเอาไว้ ระหว่างที่สมิทกำลังก้มเก็บของ เขาไม่ได้สังเกตุเลย ว่าผู้เล่นใกล้ๆบางคนถึงกับผงะเมื่อเห็นของที่เขาได้รับจากการปราบชาโดว์ชั้นต่ำครั้งนี้
“ถ้าเลเวลขึ้นมา1เลเวล เราจะได้พ้อยอัพสเตตัส5พ้อย” สมิทกล่าวกับกระต่ายของเขา “เร่งเก็บเลเวลกันเถอะคู่หู”
เ้ากระต่ายพยักหน้า ก่อนมันจะวิ่งเข้าหาชาโดว์ชั้นต่ำที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที
เช้าวันต่อมา...
“เป็ยังไงบ้างเพชร...เล่นเกมสนุกมั้ย”
วันรุ่งขึ้น เพชรและพลอยตัดสินใจนัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุง ที่ๆเธอพาเพชรไปซื้อเครื่องเล่นเกม และทำให้เขาได้รู้จักกับโลกของMRO หรือมอนสเตอร์ รีเจี้ยน ออนไลน์นั่นเอง
“สนุกมากเลยล่ะ” เพชรกล่าวพลางยกมือรับการไหว้จากพนักงานต้อนรับที่หน้าร้านเกมของบริษัทไดเมนชั่น เวิลด์ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปในร้าน “มันคืออีกโลกนึง ไม่ใช่แค่เกม นี่คือความรู้สึกที่ฉันััได้”
“ใช่แล้วล่ะเพชร” พลอยกล่าวเห็นด้วย “สำหรับพวกเราเหล่าเกมเมอร์ มันคืออีกโลกนึง และโลกใบนั้นก็สำคัญไม่แพ้โลกจริงเลยทีเดียว...ว่าแต่นายชวนฉันมาที่ร้านเกมนี้อีกครั้งทำไมกัน”
“ถามได้” เพชรกล่าวพลางยิ้มให้พลอย “มาทำเื่ผูกบัญชีธนาคารกับเกมMROยังไงล่ะ และซื้ออุปกรณ์เสริมด้วย”
“ตั้งใจจะเล่นจริงๆจังๆแล้วสินะ”
“แน่นอนสิ...เล่นทั้งทีก็ต้องไปให้สุด มันก็เหมือนกับการเรียนนั่นแหละ ที่ทำอะไรครึ่งๆกลางๆไม่ได้”
“โห ไฟติดแล้วสินะแก” พลอยกล่าวก่อนจะกระทุ้งสีข้างของเขา “บอกก่อนนะว่าเกมนี้มันทำเงินได้ยากพอควร เพราะแหล่งทำรายได้ดีๆถูกเ้าที่ยึดเอาไว้หมดแล้ว ไปทับที่เขาระวังโดนไล่ฆ่าเอาล่ะ”
หลังจากนั้นเพชรก็ผูกบัญชีเงินเก็บของเขา เข้ากับระบบเกมของMRO พร้อมเซ็นสัญญาต่างๆของเกม หลังจากนี้เขาจะสามารถใช้เงินบาทในโลกจริง แลกเปลี่ยนกับพ้อยในเกมMRO ได้ โดยอัตราแลกเปลี่ยนคือ 1บาทเท่ากับ1เหรียญ กรณีที่เขานำเงินเข้าเกม แต่ถ้าหากเขาจะแลกเอาเหรียญในเกมออกมาเป็เงินบาท อัตราแลกเปลี่ยนจะกลายเป็ 1เหรียญเท่ากับ0.7บาทแทน
“เพชร แกรีบเล่นให้เลเวล10นะ จะได้ออกมาจากอาณาเขตปราสาทแสนสุข และฉันจะได้ช่วยแกเก็บเลเวลได้เสียที ฉันช่วยอะไรแกไม่ได้เลย”
พลอยกล่าวขณะตักข้าวผัดกุ้งชิ้นโตเข้าปาก ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังพักทานอาหารเที่ยงก่อนกลับบ้าน ดูเหมือนว่าเพชรจะมีหลายเื่สอบถามพลอยก่อนจะเข้าเกมครั้งต่อไป
“ได้สิ คิดว่าคงอีกไม่นานแล้วน่ะ เพราะตอนนี้ในเกมฉันเลเวล8แล้ว”
“ไวมาก” พลอยตาลุกวาวทันทีพร้อมกับวางช้อนในมือ เมื่อทราบเลเวลของเพชร “มอนสเตอร์คู่หูของแกคงเก่งแน่ๆ วันเดียวเวลขึ้นขนาดนั้น...แกได้ตัวอะไรมาน่ะเพชร ลูกสิงโต ลูกั หรือได้พวกตัวตนกึ่งมนุษย์ที่โคตรจะหายาก”
“ได้ลูกกระต่ายน่ะ...”
“อะไรนะ” พลอยกล่าวด้วยความไม่เชื่อหูตัวเอง “กระต่าย...หรือ”
เธอพูดอะไรไม่ออก เพราะกลัวเพชรเสียกำลังใจ ในโลกของMRO ไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนไร้ประโยชน์ แต่ทว่ามอนสเตอร์ที่ใช้ต่อสู้ได้จะได้รับความนิยมมากที่สุด และมอนสเตอร์กระต่ายก็ไม่เหมาะกับการต่อสู้เท่าไหร่นัก มันเน้นเอาไว้ช่วยหาของ หรือเลี้ยงประกวดเพื่อความสวยงามมากกว่า ซึ่งสิ่งที่ว่ามานั้นมอนสเตอร์สายต่อสู้ก็ทำได้
“ก็นะ...นายอยากรวยในเกมนี้นี่” พลอยกล่าวพลางหัวเราะแห้งๆ “กระต่ายจะต้องช่วยนายขุดหาแร่ตีบวก และสมุนไพรได้ดีแน่ๆ ฉันเป็กำลังใจให้นะ”
“ฉันส่งสัยมานานล่ะ” เพชรกล่าวพลาทำท่าครุ่นคิด “พลอย อาวุธตีบวกมันคืออะไร ไหนจะแร่ที่เธอพึ่งเอ่ยมาอีก ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่น่ะ”
“นั่นสินะเพชร” พลอยกล่าว “นายเองก็พึ่งเล่นเกมได้ไม่นาน ไม่รู้ก็ไม่แปลก อย่างแรก ในเกมนี้มีระบบเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวละคร นอกเหนือไปจากการเพิ่มเลเวล นั่นก็คือเสริมความแกร่งด้วยแร่ ซึ่งแร่นี้จะใช้กับอาวุธ และเครื่องแต่งกาย สามารถเสริมให้ได้ทั้งตัวของเรา และมอนสเตอร์คู่หูเลยล่ะ แน่นอนว่าระดับการเสริมพลังด้วยแร่ที่สูงขึ้น ก็จะต้องใช้แร่ที่มากขึ้น และมีความเสี่ยงที่จะล้มเหลวตามมามากขึ้นด้วยเช่นกัน นี่แหละ อาวุธตีบวกที่ผู้เล่นเรียกกัน”
“เธอพูดมาแบบนี้ก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะ ถึงคำว่าอาวุธตีบวก” เพชรกล่าว “และยิ่งตีบวก อาวุธของเรายิ่งจะเรืองแสงสีม่วงด้วยใช่มั้ย”
“ไอ้เรืองแสงน่ะมันใช่” พลอยกล่าว “แต่สีที่เรืองออกมา จะขึ้นอยู่กับธาตุของอาวุธชิ้นนั้น อย่างสีม่วงที่นายบอกมา หมายถึงเขาเอาแร่ตีบวกธาตุมืดเสริมลงไปยังไงล่ะ ยิ่งตีบวกมากเท่าไหร่ แสงก็จะยิ่งสว่างมากเท่านั้น”
“มีการใส่แร่ตีบวกผสมมั้ย หรือต้องใส่ธาตุเดียวกันซ้ำๆลงไปเท่านั้น” เพชรที่ยิ่งได้รู้จักระบบเกมมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งทำให้เขาสงสัยมากขึ้นเท่านั้น ในเวลานี้เขาจึงเหมือนเด็กน้อยช่างถาม
“ผสมไม่ได้ เราเลือกแร่ธาตุไหนตีบวกลงไป ก็ต้องใช้ธาตุชนิดเดียวกันเท่านั้น”
“งั้นหรือ...และมีอาวุธหรือชุดป้องกันที่มีธาตุเฉพาะในตัวเองไหม” เพชรยังคงถามต่อไป แต่แน่นอนว่าพลอยยังคงยินดีจะตอบ
“มีสิ แต่พวกนั้นเป็ของบอสหรือของดันเจี้ยนลับ หาคนใส่ยากมากๆเลยล่ะ”
“สมมุตินะ ถ้าอาวุธธาตุไฟ เราต้องเอาแร่ธาตุไฟเท่านั้นไปตีบวกใช่ไหม”
“อาวุธธาตุเฉพาะมีข้อได้เปรียบอย่าง” พลอยอธิบายพลางอมยิ้มไปด้วย เธอดีใจที่เพื่อนของเธอสนใจจะเล่นเกมนี้จริงๆ “นั่นก็คือใช้แร่ธาตุอะไรก็ได้เอามาตีบวก ตรงนี้เป็จุดได้เปรียบของอาวุธธาตุยังไงล่ะ”
“ขอบใจมากเลยนะพลอย ฉันรู้สึกว่าตัวเองหายโง่แล้วล่ะ” เพชรกล่าวพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไว้เจอกันในเกมนะ...เรารีบกลับกันเถอะ”
เพชรเดินไปส่งพลอยที่รถไฟฟ้าบีทีเอสเช่นเคย ก่อนที่เขาจะลงไปยังจุดรอรถเมล์ ซึ่งครั้งนี้เขาไม่รอรถเมล์เหมือนแต่ก่อน แต่เขาเลือกจะใช้บริการวินมอเตอร์ไซ เพื่อให้ถึงบ้านได้เร็วขึ้น
แน่นอนว่าเมื่อเขาถึงบ้าน เขาก็ต่ออุปกรณ์เสริมบางอย่างเข้ากับเครื่องเล่นเกมของเขาทันที นั่นก็คือเครื่องแสกนหนังสือและสมุด และระบบเชื่อมต่อเกมกับเครื่องคอมพิวเตอร์ของเขา เพชรตั้งใจว่าถึงแม้จะอยู่ในเกม แต่เขาก็จะหาเวลาอ่านทวนหนังสือ รวมถึงขนการบ้านเข้าไปทำในเกมด้วย กรณีที่อีกหน่อยเขาเปิดเทอม
เมื่อต่ออุปกรณ์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพชรก็สวมเครื่องเล่นเกมลงบนหัว นอนลงบนเตียงนอนของเขา ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาจะถูกตัดขาดจากร่าง เพื่อเตรียมเข้าสู่เกม กลายเป็ตัวของเขาอีกคนที่ชื่อว่าสมิท
ประตูทางออกของปราสาทแสนสุขนั้น อยู่ไม่ไกลจากลานน้ำพุมากนัก เมื่อวานหลังจากร่วมกันต่อสู้กับกระต่ายลิลี่ของเขา สมิทก็เลือกที่จะออกจากเกมจากตรงนี้ ดังนั้นพอเข้าเกม เขาจึงมาอยู่ตรงนี้ทันที
เขาได้ยินเสียงกระต่ายของเขาโดดรอบๆตัวทันทีที่เข้าเกม มันยืนสองขาพลางตบมือ ราวกับว่ากำลังไม่พอใจ ก่อนจะใช้ฟันของมันขบกัดขาของเขาเบาๆ ดวงตาสีแดงของมันจ้องมองเขาแบบเอาเื่
“อย่าบอกนะว่าแกรออยู่ตรงนี้ตลอดเลยน่ะ”
เขาเห็นกับตาว่ามันพยักหน้า แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขา สมิทจึงรีบอุ้มมันขึ้นมากอดทันที
“ขอโทษนะลิลี่ คราวหน้าฉันสัญญาว่าจะหาที่ปลอดภัยให้แก”
“[ประกาศจากระบบ:การปล่อยให้มอนสเตอร์อยู่นอกที่พักอาศัย หรือที่สาธารณะตอนออกจากเกมนั้น เท่ากับประกาศว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นเป็อิสระ ขอให้ผู้เล่นระวัง มอนสเตอร์บางตัวอาจหลบหนี และยกเลิกพันธสัญญากับผู้เล่นได้ หรืออาจถูกผู้เล่นคนอื่นจับไปเป็ของตนเอง]”
“คราวหน้าฉันจะระวัง” สมิทกล่าวก่อนที่จะมองหน้าต่างระบบหัวข้อสินค้าลดราคาเด้งขึ้นมาบังหน้าจอผู้เล่นของเขา มันคือบ้านพกพานั่นเอง มีั้แ่เต๊นสนามสำหรับนอนขนาดเล็กราคาหลักพัน ไปจนถึงห้องคอนโดหรูราคาหลักล้านจนถึงสิบล้าน ซึ่งที่นอนพวกนี้ผู้เล่นสามารถเรียกใช้งานได้ในสถาณที่กำหนดให้ใช้ได้ตลอดเวลา และแน่นอนว่ามันจะกลายเป็ที่พักของมอนสเตอร์ด้วย
“แหม่ ฉันชักอยากรู้แล้วสิ ว่าใครเป็ผู้จัดการการตลาดของเกมนี้ เสนอสินค้าได้ถูกที่ถูกเวลาตลอดเลย”
ไกลออกไป ในขณะที่สมิทกำลังเลือกดูบ้านพกพาจากหน้าต่างระบบ ตรงบริเวณหน้าประตูทางออกของปราสาทแสนสุขนั้น มีผู้เล่นกลุ่มหนึ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่
“ท่านโรซ่าครับ เด็กคนนี้แหละ ที่สายของเรารายงานว่าเขาดรอปเศษสสารมืด และแร่ดิบได้เมื่อวันก่อน”
ผู้เล่นหน้าใหม่คนหนึ่งซึ่งเหน็บกระบี่ไว้ที่เอว ใบหน้าเคร่งขรึม กล่าวรายงานหญิงสาวนักธนูซึ่งมีผมสีน้ำตาลไว้ทรงรวบหางม้า ที่ด้านหลังของเธอมีธนูลายัสีดำ ซึ่งเรืองแสงสีม่วงสะท้อนแสบตา
“เศษสสารมืด อุปกรณ์สร้างวัตถุธาตุมืดระดับSS ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องได้มันมา” โรซ่ากล่าวกับตัวเอง พลางจ้องมองไปที่สมิทด้วยสายตาไม่ลดละ “ต่อให้ต้องฆ่าแล้วแย่งชิงมาก็ตามล่ะนะ”
721
![รวมเรื่องสั้น NC เน้น ๆ แนวจีนโบราณ [ PWP ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781765114_43486255.webp)
