"เคยมีคนกล่าวขานถึงตำนานของหญิงสาววิกลจริตจิตไม่สมประกอบว่ากันว่านางได้ตั้งท้องนานกว่า 2 ปีทำให้ชาวบ้านต่างสงสัยในการตั้งครรภ์ของนางว่าเหตุใดเมื่อเข้าสู่เดือนที่ 10 นางไม่ยอมครอดลูกน้อยออกมาสักทีซึ่งนางก็เป็หญิงสาวที่หน้าตาสะสวยสะดุดตาทุกผู้ทุกคนที่พบเห็น ผมสีดำเส้นเล็กแต่หนานุ่มยาวถึงกลางหลัง ตากลมสองชั้นั์ตาสีน้ำตาล จมูกโด่งเป็สันแต่เล็กรับกับหน้ารูปไข่ที่มีแก้มใสนุ่ม แดงอมชมพูระเรื่อและปากบางเป็กระจับเครื่องหน้าที่ตอบรับกับรูปร่างได้อย่างดีเธอสูงราวๆ 164 -168 เซ็นติเมตรทรวดทรงที่ได้ขนาดไม่ใหญ่และไม่เล็กจนเกิน ทุกอย่างราวกับฟ้าประทานพรมาให้หนุ่ม ๆ ต้องลุ่มหลงในสิ่งที่ได้เห็น แต่นางกลับมาอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางเหนือของนครควอดัสการ์อันเป็ศูนย์กลางแห่งพื้นพิภพ เพียงลำพังพร้อมอุ้มท้องมาด้วยซึ่งการตั้งท้องโดยไม่มีพ่อนั้นถือเป็การผิดขนบอย่างร้ายแรงหาก้าความช่วยเหลือนั้นทางราชวังแห่งควอดัสการ์ก็พร้อมจะส่งจอมเวทย์มาเพื่อตรวจสอบหาพ่อของเด็กและดูแลสุขภาพครรภ์ของมารดา เพราะองค์าานั้นให้ความสำคัญกับเหล่าเด็ก ๆ มาในทุกพระองค์และในองค์ปัจจุบันยิ่งเป็เื่สำคัญยิ่งนัก แต่นางกลับแยกตัวออกมาเพียงลำพัง พอเวลาล่วงเลยอายุครรภ์ของนางเกิน 11 เดือนชาวบ้านหลายคนล้วนเป็ห่วงและพยายามพานักเยียวยา และนักเวทย์มาหลายคนเพื่อที่จะได้ช่วยเหลือนางแต่นางก็ปฏิเสธและหนีหายไปทุกครั้งนอกจากนี้นางยังเอาแต่พูดถึงเรื้องของปีศาษและาทุกครั้งที่มีคนพยายามจะเป็เพื่อนกับนาง ในท้ายที่สุดคนส่วนใหญ่ก็คิดว่านางนั้นฟั้นเฟือนบ้างก็ว่านางเป็ปีศาษจนสุดท้ายนางก็ได้หายลึกเข้าไปในป่าและไม่มีคนได้พบเจอนางอีกเลย "เื่เล่าเื่นี้จริงหรือไม่ขอรับ เพราะเท่าที่ข้าเคยอ่านมานั้นมนุษย์มีอายุครรภ์ไม่ควรเกิน 9 เดือนจะดีที่สุดแต่นี่ก่อนนางจะหายตัวไปอายุครรภ์ของนางก็ 2 ปีเข้าไปแล้วเป็ไปได้หรือไม่ที่นางจะไม่ได้ตั้งครรภ์มนุษย์ หรือบางทีนางอาจเป็เนื้องอกในช่องท้อง"
เด็กน้อยผมดำสนิทประหนึ่งสีนิลใบหน้าขาวซีดจมูกโด่งได้รูปปากบาง ๆ ที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดและในดวงตาสีดำสนิทนั้นมีความสงสัยใคร่รู้อย่างเปิดเผยแม้จะตัวเล็กเหมือนเด็กอายุ 6 7 ขวบแต่กลับมีวาจาที่โตเป็ผู้ใหญ่ภายใต้หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเด็กผู้หญิง "องค์าามีความคิดเห็นเช่นใดครับ" เด็กน้อยจ้องหน้าไปที่ชายหนุ่มรูปงาม ผมสีบลอนด์ทอง ตาสีฟ้าสว่างที่แววตาเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและขี้เล่น จมูกโด่งเป็สันปลายจมูกแหลมคิ้วหนายาวสีน้ำตาลและปากได้รูปที่กำลังยิ้มอย่างอารมดี "ก่อนอื่นข้อแรกเลย ข้าบอกเ้าให้เรียกข้าว่าพ่อเหมือนเดิม ข้อที่สอง เ้าอยากรู้ด้วยเหตุผลใดหรือ ข้อที่สามเด็ก 9 ขวบอย่างเ้าทำไมถีงรู้เื่อายุครรภ์ดีนัก หรือเ้าไปทำใครเขาท้องเข้าแล้วแต่งเื่มาหลอกถามข้าแบบอ้อม ๆ ฮ่า ๆ" าาหนุ่มรูปงามหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีหลังพูดจาหยอกล้อกลับเด็กน้อย
"งั้นข้าจะตั้งใจตอบท่านนะขอรับ ข้อหนึ่งเลยเพราะข้ามิใช่ลูกแท้จริงของท่านแม้ท่านกับองค์ราชินีเลี้ยงดูกระผมมาั้แ่ผมจำความได้ ข้ามิอาจเอื้อมหรอกขอรับ ข้อที่สอง ข้ากำลังศึกษาวิชาการเยียวยารักษาอยู่ขอรับข้าอยากจะทำให้ตัวเองเป็ประโยชน์ให้มากที่สุด ข้อที่สามข้าหาได้ทำสตรีนางใดตั้งครรไม่ขอรับข้าแค่อ่านเจอในคำภีร์ในหอสมุดแห่งควอดัสก้าน่ะขอรับ" เด็กน้อยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
าาหนุ่มยิ่งหัวเราะหนักขึ้นไปอีก "เ้าคือเด็กอัจฉริยะที่ข้าจะฝากฝังอณาจักรไว้ได้จริง ๆ ด้านความรู้อ่านหนังสือจนหมดหอสมุดทุกแห่ง ด้านการรบตื่นแต่เช้าฝึกอาวุธ 4 ชั่วโมง ตอนบ่ายฝึกการใช้เวทมนต์ ตอนเย็นถึงค่ำเอาแต่อ่านตำรา ทำไมเ้าไม่ไปเล่นเหมือนเด็ก ๆ คนอื่นเล่า เกน เอ๋ย แบบนั้นสิสมวัยเ้าระวังจะไม่มีเพื่อนเอานะ" าาบ่นปนขำให้กับ เกน เด็กน้อยที่เขารับมาเลี้ยงเป็ลูกบุญธรรมเนื่องจากองค์าายังไม่มีรัชทายาทและาาเป็คนที่รักเด็กเสมอ จึงได้รับเด็กกำพร้าคนนึงมาอุปถัมภ์ "ข้าอยากทำตัวให้มีประโยชน์ขอรับข้าจะได้ตอบแทนบุญคุณองค์าา และ ราชินีได้อย่างเต็มภาคภูมิ ส่วนเพื่อนนั้นข้ามีทั้ง ลอร์ดอวาลอน ยอดนักรบ ท่านที่ปรึกษาอันวาสุดยอดพ่อมด ท่านลอร์ดยาคอบนักกลยุทธ์ แล้วก็ยังมีคุณป้าเมอรี่สุดยอดแม่ครัวด้วย เห็นมั้ยละข้าน่ะเป็คนเพื่อนเยอะ" กษัตริย์หนุ่มหัวเราะร่าในความช่างพูดของเด็กน้อย "เอาเถอะข้าแค่อยากเห็นเ้ามีความสุขแล้วก็สนุกสมวัยเท่านั้นเองแต่เ้าก็เอาแต่เติมภาระให้ตัวเองจนเต็มบ่า คอยดูเถอะข้าจะหาวิธีทำให้เ้าได้มีเพื่อนเหมือนคนอื่นเขา" เด็กน้อยทำหน้าเจื่อน " แต่ข้า" ทันใดนั้นเสียงอันไพเราะเสียงหนึ่งก็ก้องกังวาลขึ้น "หมดเวลาเถียงกันแล้วสองหนุ่ม อาหารพร้อมแล้ว" เกนรู้สึกขอบคุณในเสียงที่เข้ามาขัดจังหวะระหว่างที่เขาถูกต้อนจนมุม บนโต๊ะอาหารของาาและราชินี เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด ทั้งไก่อบที่ได้รับการตัดแต่งอย่างดีส่งกลิ่นเครื่องเทศลอยเตะจมูกไปทั่วห้องอาหาร ซุปใสที่ใสจนเกิดเงาสะท้อนจากเชิงเทียน พายเบคอนชีสอบที่ขึ้นเงาจากการทาด้วยไข่แดงและอาหารอื่น ๆ อีกมากมาย ที่คัดสรรค์มาจากวัตถุดิบชั้นเลิศ เกนไม่รอช้านั่งลงข้าง ๆ องค์ราชินีแสนสวย ผอมสีบลอนด์เงินราวกับเครื่องเงินสะท้อนแสงจากเปลวเทียนยาวถึงสะโพกอันกลมกลึง น่าอกขนาดได้รูปและดวงตาสีฟ้าที่แสนทรงเสน่ห์เสมือนรูปปั้นเทพธิดาตามวิหารต่าง ๆ "อ่าา ข้าไม่ชอบชีสเลยถึงมันจะผสมอยู่ในเบคอนรมควันที่ปรุงอย่างดีจากเครื่องแกงกะหรี่จากเมือง เมรีอาทำไมของที่ข้าชอบที่สุดถึงต้องรวมกับของที่ข้าชอบน้อยที่สุดด้วย" เกนบ่นขณะกำลังจัดเตรียมชุดช้อนส้อม "ห้ามบ่นเพราะเ้าเลือกกินแบบนี้ถึงตัวเล็กกว่าเด็กรุ่นเดียวกันชีสจากนมวัวจะทำให้เ้าตัวสูงเร็วขึ้นนะ" ราชินีสวนทันควัน ถึงแม้ภายนอกจะดูสวยสง่าไร้ที่ติพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ใครก็ตามเคลิบเคลิ้มได้ในทันทีที่พบเห็น แต่เมื่อได้เอ่ยวาจาใดออกมาทุกคำล้วนทรงพลังและแสดงถึงอำนาจที่คุณไม่อาจโต้เถียงได้เลย "โถ่องค์ราชินี ข้าน่ะชอบกินทุกอย่างบนโลกใบนี้และโชคดีเหลือเกินที่ข้าได้รับความกรุณาอย่างมหาศาลจากพวกท่านที่รับข้ามาอุปถัมภ์ ทำให้ข้าได้กินอาหารชั้นเลิศในทุก ๆ วันแต่ข้าขอแค่ชีสเท่านั้นได้หรือไม่ขอรับ" เกนส่งแววตาออดอ้อนของเด็กน้อยไปให้แก่องค์ราชินี "ไม่" ราชินีตัดบท "วันพรุ่งนี้เ้าก็จะอายุครบ 10 ปีแล้วนะแต่เ้ายังตัวเล็กเหมือนเด็กอายุ 7 ขวบอยู่เลยแล้วแบบนี้ที่ชอบพูดว่าจะเป็โล่ให้กับอณาจักรจะเป็ได้หรอเ้าจะเอาแรงที่ไหนมาถือดาบกันล่ะ" แววตาขององค์ราชินีมีแววของผู้ชนะเมื่อพูดถึงเื่ความฝันและหน้าทีแล้วเด็กคนนี้ไม่ต่างจากอัศวินที่มีเกียรติพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองบรรลุเป้าหมาย
เกนยอมจำนนด้วยเหตุผลตักพายแกงกะหรี่เบคอนชีสเข้าปากคำใหญ่ด้วยหน้าตาเหยเก พร้อมพึมพำไปด้วย "ข้าจะต้องสูง ข้าจะต้องสูงให้ได้"
"ไม่มีข้อแม้และจะไม่มีคำถามนี้อีก ข้าอยากเห็นเ้าตัวโตเท่าเด็กคนอื่น ๆ เขาหรืออย่างน้อยก็ลองเชื่อข้าดูแล้วถ้าเ้าไม่สูงขึ้นข้าจะไม่บังคับเ้าอีกเลย" ราชินิจัดให้อีกชุดใหญ่ าาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีการประทะคารมของคู่นี้เป็เื่โปรดอันดับที่สองของพระองค์เป็รองก็แค่การได้ดื่มเหล้าผลไม้ของเอลฟ์ระหว่างทรงงานประดิษฐ์เท่านั้น แต่ถึงจะเป็แบบนั้นเกนก็ยังคงไม่ละความพยายาม "ในทุก ๆ มื้อข้ากินอาหารเท่ากับคน 2 คนกินข้ากินอาหารที่อุดมไปด้วยแคลเซียมที่จะทดแทนหรือทำได้มากกว่าชีสอีกแต่ก็ไม่เห็นโตสักทีถ้าจะมีสักสิ่งที่โตคงเป็หัวข้าเท่านั้นแหละขอรับราชินี ข้าศึกษาสูตรอาหารบำรุงส่วนสูงที่ใช้น้ำมันจากปลาแซลมอน นมสดจากวัวูเา กระดูกของปลาหลากชนิดเติมผงจากปีกแฟรี่อีกเล็กน้อยแล้วก็ดื่มทุกเช้าแต่ผลที่ได้ก็อย่างที่เห็นแหละขอรับ" เพล้งงง ขณะหยิบขวดพริกไทยมือของเด็กน้อยก็ไปปัดโดนถ้วยซุปเล็กของตัวเองตกลงพื้น เด็กน้อยพุ่งตัวไปรับอย่างรวดเร็วแต่กับเลือกคว้าช้อนซุปมาแทนที่จะเป็ถ้วยซุปทำให้ถ้วยซุปตกลงแตกทันที คนรับใช้ในวังรีบเข้าเก็บเศษถ้วยและทำความสะอาดเด็กน้อยรีบเอาตัวมาขวาง "ข้าทำเองได้ครับพี่เดซี่ ไม่เป็ไรความผิดข้าเอง ขออภัยครับองค์าาองค์ราชินี" องค์าาหัวเราะชอบใจใหญ่ "เื่ปกตินี่ เราไม่คิดว่าเป็ความผิดเ้าหรอกนะ ความซุ่มซ่ามของเ้าน่ะอันดับหนึ่งของควอดัสการ์อยู่แล้วเื่นี้ข้ารับประกันเลย" เกนหน้าเจื่อนเข้าไปใหญ่ องค์ราชินีเปลี่ยนสีหน้าจากคุณแม่เ้าระเบียบทันที "เ้าไม่ต้องเสียใจขนาดนั้นหรอกนะอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ข้ารู้ว่าเ้าพยายามระวังตัวแล้วในเื่นี้แต่มันก็ยังเกิดขึ้นอยู่เหมือนว่าเ้าจะเกิดมาเพื่อเอาดีด้านนี้ยังไงยังงั้นแหละ แต่ท่าที่พุ่งไปรับช้อนนั่นสุดยอดมาก ๆ เลยนะ " ราชินีส่งยิ้มพร้อมกับพูดเชิงตลกให้เด็กน้อยเบาความเสียใจลงเพราะเขารู้นิสัยของเด็กคนนี้ดีว่าเป็คนที่จริงจังแค่ไหน หลังจากนั้นอาหารค่ำก็ผ่านไปอย่างราบรื่น ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป องค์าากล่าวกับเด็กชาย "อย่ามัวอ่านตำราจนดึกล่ะคืนนี้พรุ่งนี้ข้ามีของขวัญสุดพิเศษจะให้เ้า" เด็กน้อยตาโตหนัง "สือเล่มใหม่หรือขอรับ" าาหนุ่มเดินเข้าไปลูบหัวเด็กน้อย "เซอร์ไพรซ์น่ะ"
เกนตื่นก่อนรุ่งอรุณเพื่อไปพบกับแม่ครัวใหญ่ประจำพระราชวังควอดัสการ์ "ป้าเมอร์รี่ขอรับวันนี้ข้าอยากจะทำเมนูพิเศษในมื้ออาหารเช้าในวันเกิดของข้าน่ะขอรับข้าอยากทำให้องค์าาและองค์ราชินีก่อนข้าไปฝึกซ้อม" ป้าเมอร์รี่หรือหัวหน้าแม่ครัวแห่งพระราชวังผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบเป็หญิงวัยกลางคนรูปร่างอวบอ้วนสมบูรณ์ริมฝีปากที่อวบอิ่มนั้นกำลังยิ้มอย่างใจดีให้เด็กน้อย "ได้ทุกอย่างสิจ๊ะนี่มันวันเกิดครบสิบขวบของเ้านี่ และถึงยังไงเ้าก็แอบมาช่วยข้าบ่อย ๆ อยู่แล้วทั้งช่วยไปจ่ายตลาดหาของหายากหรือล่าวัตถุดิบร่วมกับทีมนักล่าวัตถุดิบของวังหลวงนี่ถ้าองค์าารู้ว่าเ้ามีกิจกรรมพิเศษนอกเหนือจากการฝึกซ้อมและหาความรู้เป็ทำอาหารท่านคงบ่นข้าไม่หยุดแน่ แล้ววันนี้จะทำเมนูอะไรหรอ" เกนทำสีหน้าครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนตอบว่า "ไข่เบเนดิกท์ บนเค้กนมสดลาดซอสส้มฮอลแลนเดซ ครับข้าคิดว่าเมนูนี้น่าจะยอดเยี่ยมไปเลยสำหรับมือแรกของวันแล้ววัตถุดิบก็หาได้ง่ายใช้ไข่เป็โปรตีนหลักที่ย่อยง่าย คาโบไฮเดสจากสปันจ์เค้กนมสดหอม ๆ และได้รสชาติเปรี้ยวของส้มตัดความหวานมันซอส " เกนยิ้มอย่างเบิกบานหลังจากคิดเมนูเสร็จแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ "ข้าว่ามันหลายขั้นตอนอยู่นะถ้าจะทำเมนูนี้งั้นเดี๋ยวข้าช่วยทำเค้กนมสดให้แล้วกัน ส่วนซอสกับไข่ให้เ้าจัดการ" ป้าเมอร์รี่บอกอย่างรู้งานเพราะสองคนนี้เคยทำอาหาร่วมกันบ่อยอยู่บ่อย ๆ อย่างน้อยสัปดาห์ละสองถึงสามครั้ง ที่เกนจะแวะเวียนมาทีี่ห้องเครื่องของพระราชวังเพื่อทดลองเมนูเพิ่มความสูงและศึกษาวิธีการทำอาหารจากป้าเมอร์รี่เพราะเกนเป็เด็กที่กินเก่งและกินจุเป็อย่างมากจนมีครั้งหนึ่งเกนเคยแอบไปแข่งกินจุที่ร้านสเต๊กแถว ๆ ชานเมืองเพื่อแลกกับถั่วที่เป็เหมือนสื่อกลางการแลกเปลี่ยนสินค้าเป็รางวัลเผื่อไปซื้อของขวัญวันเกิดให้กับองค์ราชินีเป็สร้อยข้อมือลูกปัดรายเวทมนต์ที่ใช้ในการป้องกันเวทมนต์ดำต่าง ๆ เพราะความที่เป็คนเก็บตัวไม่ยอมออกงานในฐานะของบุตรบุญธรรมของาาเลยเวลามีงานเกนมักง่วนอยู่กับการช่วยคนอื่น ๆ จัดงานทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเกนเป็ใครนอกจากคนระดับสำคัญเท่านั้น บ้างก็คิดว่าเป็เด็กรับใช้ในวัง ส่วนแม่ค้าที่ตลาดก็คิดว่าเป็หลานที่ป้าเมอร์รี่ไปเอามาเลี้ยงจากแคว้นอื่น
ทั้งสองคนตั้งใจทำอาหารกันสุดฝีมือ เกนบรรจงตอกใช่ใส่ถ้วยขณะที่รออุณหภูมิน้ำเพื่อทำโพชเอ้ก หรือไข่ดาวน้ำที่้าอุณหภูมิที่พอดีในการทำไม่งั้นไข่อาจสุกเกินไปทำให้ไข่ขาวกระด้าง หลังจากทำโพชเอ้กเสร็จ ผู้ช่วยแม่ครัวได้เตรียมวัตถุดิบไว้รอตามที่เกนร้องขอแล้วเด็กน้อยปีนขึ้นมาบนโต๊ะที่ต่ออีกตัวเพราะการตีซอสน้ำใช้ความพิถีพิถันพอสมควรโดยการตั้งน้ำในหม้อให้ร้อน และน้ำชามมาตีเนยอย่างดีที่ส่งตรงจากฟาร์มชั้นเยี่ยมที่ป้าเมอร์รี่สนิทสนมั้แ่สมัยป้าเมอร์รี่ยังเปิดภัตตาคารที่โด่งดังจนได้ 7 ช้อนเงินซึ่งตอนนั้นองค์าาในสมัยที่ยังทรงพระเยาว์วัยเป็เพียงเ้าชายโปรดปรานอาหารจากฝีมือป้าเมอร์รี่เชฟใหญ่ประจำร้านอย่างมากจนไปทาบทามถึง 5 ครั้งจนป้าเมอร์รี่ใจอ่อนยอมมาทำงานในพระราชวัง หลังจากตีเนยจนละลายแล้ว เกนก็สลับนำไข่แดงและน้ำส้มสายชูหมักจากไข่ขาวมาตีต่อโดยต้องระมัดระวังไม่ให้ไข่แดงสุกขั้นตอนนี้ต้องระวังเื่ความร้อนเป็อย่างมาก แล้วค่อย ๆ เติมเนยที่ละลายไว้ตอนแรก จากนั้นใส่น้ำส้มจากเอริมโป หมู่บ้านของดาร์คเอลฟ์ที่ทำฟาร์มผักผลไม้ได้อย่างยอดเยี่ยมเพราะเอลฟ์นั้นเป็มังสวิรัติ ทำให้ใส่ใจในผลผลิตจากพืชผักผลไม้เป็พิเศษ ทุกกระบวนการทำอย่างตั้งใจ สปันจ์เค้กนมสดที่ลักษณะเหมือนฟองน้ำนุ่ม ๆ อบออกมาร้อน ๆ โดยป้าเมอร์รี่ ผู้ช่วยแม่ครัวทริสตองจัดจานรออยู่แล้วสามจาน โดยนำผักสดต่าง ๆ ที่รสชาติเข้ากันดีกับซอสมาวางเลียงไว้ป้าเมอร์รี่ วางเค้กลงบนจานกลิ่นหอมจากเนยนมเรียกน้ำย่อยในกระเพราะได้อย่างดี หลังจากเสร็จงานของตัวเองป้าเมอร์รี่มาตรวจงานของเกนเห็นว่าซอสนั้นใกล้จะได้ที่แล้วจึงชิมรสชาติเล็กน้อย "ยอดเยี่ยมเหม่ือนเคยเลยนะรสชาติสมดุลยอดเยี่ยมทั้งความเปรี้ยวความหวานมันข้าว่าน่าจะได้ที่แล้วล่ะความข้นระดับนี้กำลังดี อ่อแล้วระวังล่ะอย่าทำหกเชียวเื่ความซุ่มซ่ามของเ้าข้าไม่คิดว่าจะแพ้ใครได้หรอกนะพอ ๆ กับฝีมือการทำอาหารเชียวล่ะ ฮ่า ๆๆๆ" เกนระมัดระวังอย่างเต็มที่นำซอสมาพักไว้แล้วบรรจงวางไข่ลงบนเค้กจากนั้นราดซอสส้มฮอลแลนเดซ โรยเกลือจากเทือกเขาซามุย และพริกไทยดำจากเหอแปงลงไป เป็อันเสร็จ ทีมแม่ครัวนำสองจานไปเสริฟพร้อมเครื่องดื่มร้อน ๆ ส่วนเกนจัดแจงกินในส่วนของตัวเองเหมือนเคยคือเขาจะยอมร่วมมื้ออาหารกับาาและราชินีเพียงแค่อาหารค่ำเท่านั้นเพราะเหตุการณ์บางอย่างทำให้เขาไม่อยากทำตัวใกล้ชิดทั้งสองจนเกินไปจริง ๆ มือค่ำก็เคยขอไม่ร่วมมาแล้วแต่องค์าาและราชินียืนกรานจึงต้องยอม นอกจากเมนูที่ตัวเองทำแล้วเกนยังกินมันบดฝีมือป้าเมอร์รี่ นมวัว สลัด และโจ๊กข้าวโอ๊ตไปอีกชุดใหญ่ก่อนขอบคุณป้าเมอร์รี่และขอตัวไปฝึกซ้อมการต่อสู้
โดยผู้ฝึกสอนคือลอร์ดอวาลอนที่เป็หัวหน้าทหารองครักษ์ของพระราชวัง ลอร์ดอวารอนเป็หนึ่งใน 7 พาราดินที่ทรงพลังที่สุดในอณาจักรควอดัสการ์เชี่ยวชาญวิชาทวนและโล่ ที่ใช้คู่กับเวทมนต์ธาตุดินช่วยเสริมความสามารถในการตั้งรับได้อย่างดีทำให้เหมาะสมที่สุดที่จะเป็โล่ให้กับองค์าา ถึงแม้องค์าาจะทรงธรรมปกครองอย่างมีทศพิธราชธรรม แต่ความที่ราชวงศ์ควอดัสการ์ปกครองมากแสนยาวนานและความสงบสุขนั้นเป็สิ่งที่น่าเบื่อสำหรับบุคคลบางประเภททำให้บางครั้งก็เกิดเหตุความไม่สงบอยู่บ้าง และการโจมตีเขตแดนต่าง ๆ จากทั้งเหล่าภาคีแห่งทราย ภาคีแห่งความมืด หรือบางครั้งก็มีการโจมตีจากเหล่าก็อบลิน และออค ที่โจมตีหมู่บ้านที่อยู่ห่างไกลปล้นสะดมและเข่นฆ่าผู้คนอย่างโเี้ ทำให้กองกำลังของควอดัสการ์ต้องพร้อมและเข้มแข็งอยู่เสมอเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย
เกน เดินเ้าไปทักทายลอร์ดอวารอน ที่กำลังฝึกเหล่าองครักษ์อยู่ "อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านลอร์ดอวารอน ขออภัยที่วันนี้สายพอดีข้าช่วยงานป้าเมอร์รี่นิดหน่อยน่ะขอรับ" ลอร์ดอวาลอนเป็ชายสูงวัยสูงราว 2 เมตร 10 เซ็น รูปร่างกำยาเหมือนนักมวยปล้ำแต่ดูปราดเปรียวว่องไว ศรีษะโล้นเตียนขึ้นเงาโดนตาโตคิ้วหนา หน้าผากพุ่งออกมาดวงตาอยู่ลึกเข้าไปทำให้ดูหน้าเกรงขามริม ฝีปากหนาปากหนาจมูกโต มีหนวดเคราปกคลุมทั้งคางที่บุ๋มลึก ผิวสีทองแดงที่ต้นแขนถึงมีรอยแผลเป็เป็รอยเขี้ยวที่เขาเคยเล่าว่าตอนเขายังเป็แม่ทัพแห่งกองทัพตะวันตกเขาเคยปะมือกับเผ่านากา ซึ่งเป็มนุษย์ครึ่งเงือกที่บุกโจมตีดินแดนชายฝั่งในขณะที่เขากำลังอพยพเด็ก ๆ ออกจากพื้นที่่การต่อสู้ก็ถูกสัตว์เลี้ยงของทหารจากเผ่านากาที่ชื่อวา เบอลิ่น มีลักษณะคล้ายกบ ตัวใหญ่สูง 3 เมตรยาว 3 เมตรแต่เป็เ้ากบั์นี่กับมีฟันเหมือนใบเลื่อย งับเข้าให้ตอนที่เขายังไม่ได้ใช้เวทย์ กายาศิลาคุ้มกันเพราะไม่้าให้เด็กได้รับผลกระทบจากเวทมนต์ แต่ลอร์ดอวารอนบอกว่าไม่ต้องกังวลไปตอนนี้เ้าเบอลิ่นตัวนั้นน่าจะเพิ่งได้กลับมาเกิดใหม่เป็ลูกอ๊อดอีกครั้งหลังจากที่ลอร์ดอวารอน ลากลิ้นของมันออกมาแล้วใช้ทวน ศิลาทลาย ของเขาสวนเข้าไปแทนที่ช่างน่าสงสารเ้าเบอลิ่น ที่ไม่รู้ว่าใครคือคนที่ตัวเองงับอยู่จริง ๆ ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงหนัง แผลเป็ดูเด่นชัดซึ่งสามารถรักษาได้อย่างง่ายดายโดยเวทมนต์เพียงบทเดียวกับยาสกัดจากต้นหัวใจสิงห์ก็ทำให้แผลหายสนิทไม่ทิ้งรอย แต่ลอร์ดอวารอนกลับเลือกเก็บแผลเป็ไว้เตือนใจเพื่อไม่ให้ตัวเองตกอยู่ในความประมาทอีก ลอร์ดหันมาทำหน้าตากรุ้มกริ่ม "เ้าบอกป้าเมอร์รี่หรือเปล่าล่ะว่าข้าน่ะรอเขาไปเดทกับข้ออยู่นะ" ถึงแม้หน้าตาจะโหดเพียงใดแต่ลอร์ดอวารอนก็ขึ้นชื่อเื่ความกะล่อนด้วยซึ่งขัดกับหน้าตาเป็ที่สุด "วันนี้วันเกิดอายุสิบขวบของเ้านี่ต่อไปเ้าสามารถเข้าฝึกได้ในฐานะอัศวินฝึกหัดได้แล้วนะ แล้วข้าก็มีของขวัญมาให้เ้าด้วย" ลอร์ดอวาลอนเดินไปด้านหลังของโต๊ะนั่งข้างลานฝึกพร้ะโกนสั่งลูกน้อง "จริงจังหน่อยใส่แรงไปอีก เ้านึกถึงหน้าของเมียเ้าสิตอนสู้กับคู่ฝึกน่ะจะได้ หวดให้มันหนักกว่านี้ข้าจะให้พวกเ้าฝึกจนกว่าข้าจะเหนื่อยเลย" เหล่าองครักษ์ต่างสะดุ้งโหยงจะเหนื่อยได้ยังไงในเมื่อท่านยืนดูเฉย ๆ น่ะหลังจากนั้นการฝึกก็ดูทวีความรุนแรงขึ้นทันที "อ่ะนี่ ข้าให้เ้า เ้าควรใช้อาวุธที่มันเหมาะกับตัวเ้าแล้วก็นะนอกจากดาบแล้วเราก็ควรมีอาวุธในระยะอื่น ๆ อีกสำหรับรับมือสถานการณ์
เกนรับถุงผ้ามาเปิดดูข้างในเป็สนับมือที่มีมีดพับขนาดเท่าสนับพับอยู่ซึ่งสามารถกางออกมาเป็สนับมีดได้สีออกดำเงาพร้อมใบมีดสีดำตกแต่งด้วยลายเส้นสีเงินสะท้อนแสงใบมีดเป็ลายแสดงถึงการลับมาอย่างดีคมกริบและทนทาน "วัสดุทำมาจากแร่ ดาวตก ยูเรนัมที่หายากมาก ๆ ราคานี่แพงหูฉี่เลยล่ะแต่อย่างที่บอกแหละอะไรก็ได้สำหรับศิษย์รักของข้าตรงนี้มีที่สำหรับใส่อัญมณีเวทย์นะ แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าเ้าจะเลือกใช้เวทมนต์ใดเป็หลักเลยปล่อยว่างไว้ก่อนเมื่อถึงเวลาเ้าจะหามาใส่เองก็ย่อมได้" เกนหยิบมาดูแล้วยิ้มใหญ่แต่ใจนึงก็รู้สึกเกรงใจเพราะมันมีราคาสูงมาก ๆ มีแต่เหล่าแม่ทัพใหญ่และขุนนางเท่านั้นที่ใช้อาวุธที่ทำจากโลหะชนิดนี้ "ข้าคงรับไว้ไม่ได้หรอกขอรับมันแพงเกินไปแค่อาวุธจากเหล็กชั้นดีข้าก็พอใจแล้วขอรับ" ลอร์ดอวารอนทำหน้าดุแล้วเขกหัวเกนเข้าให้หนึ่งครั้ง "เ้าคิดจะให้ข้าเสียถั่วฟรีหรือไง สนับนี่มันสำหรับขนาดมือเ้านะเอาคืนให้ข้าแล้วข้าจะไปทำอะไรได้ที่ข้าไม่เลือกดาบให้เ้าก็เพราะแบบนี้แหละเ้าคงคืนข้าแบบนี้ไง งานจากฝีมือของคนแคระที่ขึ้นชื่อว่าตีอาวุธได้แข็งแกร่งทนทานที่สุดเลยนะข้าให้โกบี้คนแคระในหน่วยของข้าจัดการหามาให้เ้านะบอกเลยว่าหมดถั่วไปไม่ใช่น้อยเลยล่ะ" เกนยิ้มแห้งแล้วฝืนรับไป "เอาล่ะวันนี้เรามาฝึกใช้อาวุธใหม่ให้เข้ามือเ้ากันดีกว่าเผื่อว่าเ้าจะไปทดสอบเป็อัศวินศึกหัดใน่ปลายปีนี้มีเวลาอีก 6 เดือนข้าบอกได้เลยว่าเ้าต้องเป็ที่หนึ่งของรุ่นแน่ ๆ " เกนใส่สนับมือสองข้างพร้อมกดปุ่มล็อคตรงนิ้วโป้งและสะบัดมีดพับออกมา "ข้าขอลองซ้อมกับโกเลมระดับ 3 ดูก่อนได้มั้ยขอรับก่อนซ้อมกับพี่ ๆ องครักษ์" เกนถามกับลอร์ด "แน่นอนข้าจะร่ายคาถาเรียกโกเลมออกมาส่วนเ้าเตรียมตัวให้ดี" คาถาโกเลม คือคาถาสำหรับจอมเวทธ์และพาราดิน ธาตุดินโดยใช้เวทมนต์ สร้างหุ่นพยนตร์หินขึ้นมาเพื่อใช้ในการต่อสู้ซึ่งความแข็งแกร่งและทักษะของโกเลมนั้นขึ้นอยู่กับตัวผู้ใช้จอมเวทย์บางคนสามารถเรียกโกเลมระดับ 9 ได้พร้อมกันถึง 20 ตัวเพื่อใช้ในการต่อสู้ซึ่งยิ่งจำนวนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้สิ้นเปลืองพลังเวทย์มากเท่านั้น
เกนตั้งท่าพร้อมสู้โดยวางแขนซ้ายไว้ด้านหน้าและง้างกำปั้นขวาไว้ได้ด้านหลังพร้อมย่อเข่าเล็กน้อยในท่าพร้อม เมื่อโกเลมหินสีดำสูง ราวเมตรครึ่ง +ปรากฎกายขึ้นเกนพุ่งโจมตีด้วยความเร็วสูงโดยตวัดมือขวาหมายจะตัดหัวโกเลมในทันที โกเลมระดับสามยกแขนซ้ายขึ้นป้องกันอย่างทันท่วงที โกเลมระดับสามนั้นไม่ใช่ระดับที่จะชนะได้ง่าย ๆ หากเป็อัศวินชั้นปลายแถวต้องเสียเวลาสู้ไม่น้อยและไม่แน่หากไม่รวดเร็วพออาจเป็อัศวินเองที่หากพลาดท่าโดนกำปั้นหินทุบเข้าให้สามารถแพ้เอาได้เช่นกัน กำปั้นขวาของโกเลมต่อยกดลงต่ำหมายอัดเข้าที่ใบหน้าของเกนที่ส่วนสูงไม่เกิน 120 เซ็นเกนเบี่ยงซ้ายหลบหมัดพร้อมดึงมือขวากลับมาทิ้งตัวแล้วใช้มือซ้ายค้ำตัวแล้วใช้ขาขวาเตะตัดขาโกเลมโกเล็มะโหลบขึ้นไปพร้อมประสานกำปั้นเข้าด้วยกันและทุบลงพื้นดังสนั่น แต่ตรงพื้นว่างเปล่า เกนกลิ้งหลบหายไปแล้ว พร้อมะโจากด้านหลังประมือในท่าเดียวกันและกดใบมีดทั้งสองข้างทะลุก้านคอของโกเล็มหัวของโกเล็มค่อย ๆ หลุดออกมากลิ้งไปที่ขาของลอร์ดอวารอน
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหล่าทหารยามและองครักษ์ที่อยู่ที่ลานฝึกมองกันอย่างไม่พลาดสายตาเพราะเขาเห็นเด็กคนนี้ฝึกมาั้แ่ 5 ขวบแต่นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้ลองใช้อาวุธชนิดนี้ "ยอดเยี่ยมข้าว่าแล้วว่าเลือกไม่ผิดเพราะเ้ามีกระบวนท่าเพลงหมัดที่ยอดเยี่ยมและความคล่องตัวที่สุดยอดอยู่แล้วผลของการฝึก 5 ปีของเ้าไม่เสียเปล่าใช่มั้ยล่ะ" เกนยิ้มรับมันยอดเยี่ยมมาก ๆ เลยครับอาวุธนี้ทำให้กระบวนท่าของข้าลื่นไหลจริง ๆ เหมาะกับการลอบสังหารและการต่อสู้ระยะประชิดในที่แคบด้วย ถ้าไปทดสอบเป็อัศวินฝึกหัดข้าต้องทำได้แน่ ตอนนี้ข้าขอฝึกกับระดับ 4 ต่อครับ" การฝึกก็ดำเนินไปจนถึง 10 โมงครึ่ง หลังจากนั้นเกนก็รีบไปอาบน้ำและกินข้าวกลางวันก่อนที่จะไปเรียนเวทมนต์ พระราชวังควอดัสการ์ มีลักษณ์เป็ปราสาทสีขาวทำจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ทั้งหมดแม้ในยามค่ำคืนก็ยังเลือนแสงสว่างสดใสด้วยแร่ชนิดพิเศษที่นำมาสร้างปราสาทอายุกว่าพันปีนี้แข็งแรงทนทานและไม่เคยผุพังล่มสลายแต่อย่างใดโดยในปราสาทประกอบไปด้วยหาคอยทั้งหมด 7 หอคอยเพราะเลข 7 คือเลขที่ทรงอานุภาพที่สุดในแง่ของพลังเวทมนต์ประกอบไปด้วยหอคอยหลักที่ใช้ราชพิธีต่าง ๆ เป็ห้องโถงขนาดใหญ่จุดคนได้เป็หมื่นคนโดยมีทางเดินเชื่อมต่อไปยังระเบียงกว้างที่ยื่นออกไปลานหน้าพระราชวังตกแต่งด้วยธงรูปต้นโฮลลี่เอลเดอร์เดอร์ที่ปักด้วยดิ่นสีเงินบนพื้นธงสีเขียวอ่อน ต้นโฮลลี่เอลเดอร์คือต้นไม้ศักสิทธ์ที่อยู่คู่พื้นพิภพมานานจนไม่มีใครบอกได้ว่าอายุของมันเท่าไหร่กันแน่และต้นโฮลลี่เอลเดอร์จะเปล่งแสงและปล่อยระอองเวทมนต์ออกมาเสมอเพื่อทำให้พื้นพิภพเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตจนกลายมาเป็สัญลักษณ์ของควอดััสการ์ และหอคอยหลักอีกหอคอยคือหอคอยบรรทม ที่พักอาศัยหลักขององค์าา ราชินีและเกน รวมไปถึงห้องทรงงานต่าง ๆ ห้องสำหรับประดิษฐ์สิ่งของขององค์าานั่นเอง นอกจากนี้ยังมีหอคอยอื่น ๆ อยู่ตามทิศต่าง ๆ ที่เรียกชื่อหอคอยตามทิศ ทิศเหนือคือหอคอยห้องเครื่องที่อยู่ของห้องปรุงอาหาร และเหล่าแม่ครัวและผู้ดูแลพระราชวัง หอคอยทิศตะวันออกติดกับลานฝึกเป็ที่อยู่ของเหล่าองครักษ์และเป็กองบัญชาการของกองกำลังป้องกันอณาจักร หอคอยทิศใต้เป็หอคอยของเหล่าจอมเวทธ์และนักเยียวยาและสภาแห่งจอมเวทธ์ สภานักปรุงยา สภาแห่งนักเล่นแร่แปรธาตุ สภานักประดิษฐ์ และหอคอยทิศตะวันตก ที่ตั้งของเหล่านักปกครองหรือสภาสูงคือสภาที่เหล่าเ้าเมืองผู้ครองแคว้นต่าง ๆ จะมาปรึกษาหารือกัน ศาลสำหรับตัดสินคดีความ สภาการค้า สภาการเกษตร ทุก ๆ และหอคอยสุดท้ายคือหอสมุดและจดหมายเหตุ เป็คลังความรู้ขนาดใหญ่ของอณาจักรควอดัสการ์ที่ ๆ ทุกคนสามารถมาศึกษาหาความรู้ได้แต่มีตำรามากมาย เป็รองแค่ในสถาบันเมล็ดพันธุ์แห่งแสงเท่านั้น ทุกสิ่งล้วนอยู่ในตัวปราสาททั้งสิ้นปราสาทกินพื้นที่ขนาดใหญ่การจะเดินจากหอคอยนึงไปอีกหอคอยนึงถ้าเดินด้วยฝีเท้าปกติอาจใช้เวลาเดินถึงกว่าครึ่งชั่วโมงจะผ่านโถงต่าง ๆ ไปได้ปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่บนยอดสุดของเนินเขาจอมราชัน กินพื้นที่หลายร้อยไร่