พิมพ์ชนกเดือดร้อนวุ่นวายใจเมื่อลูกสาวตัวน้อยที่มีอาการตัวร้อนรุ่มๆมาแต่หัวค่ำเริ่มมีอาการอาเจียนหลายครั้งจนหน้าซีดเซียวไปหมด ขณะนี้เป็เวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว เธอจะหันหน้าไปพึ่งใครได้ ตัดสินใจโทรไปหาพี่น้ำหวานซึ่งบ้านอยู่ใกล้กันนี้ ทั้งๆที่รู้สึกเกรงใจเพราะมันเป็เวลาพักของเธอ แต่หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใครจริงๆแต่แล้วความหวังเดียวของเธอก็ดับลงเมื่อพี่น้ำหวานตอบมาว่าขณะนี้ได้พาครอบครัวไปเยี่ยมแม่ของสามีที่สระแก้ว จะกลับมาถึงนี่ตอนเช้ามืด ซึ่งดูจากอาการลูกสาวของเธอแล้ว ไม่น่าจะรอนานขนาดนั้นได้
อาการของเพียงหทัยไม่ใช่แค่ตัวร้อนธรรมดา แต่มีอาการอาเจียนร่วมด้วยซึ่งถือว่าเป็อันตรายมากสำหรับเด็กวัยแค่สี่ขวบ พิมพ์ชนกอยากวิ่งออกไปเรียกแท็กซี่ที่ปากซอย แต่ก็เป็ห่วงลูกเกินกว่าจะทิ้งไว้คนเดียว แต่ครั้นจะอุ้มลูกไปด้วยมันก็ไม่ใช่เื่ง่ายๆเลยสำหรับเด็กวัยสี่ขวบรูปร่างจ้ำม้ำกับผู้หญิงตัวบางงๆอย่างเธอ
นี่เธอจะทำอย่างไรดีนะ พิมพ์ชนกถึงกับร้องไห้ออกมาเมื่อต้องเผชิญกับภาวะบีบคั้นอย่างหนักแบบนี้ หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกไปน้ำตาก็ไหลไป พยายามนึกหาสาเหตุที่ทำให้ลูกต้องไม่สบายกะทันหันอย่างนี้ อาการเหมือนอาหารเป็พิษ แล้วเธอก็นึกลำดับเหตุการณ์ว่าเด็กหญิงมีอาการหลังจากที่ทานข้าวเหนียวหมูปิ้งเข้าไปไม่ถึงชั่วโมง เธอโกรธจี๊ดไปถึงคนที่เป็สาเหตุทันที
ข้าวเหนียวหมูปิ้งปกติอาจไม่ได้มีพิษมีภัยกับใคร และเธอไม่อยากโทษว่าเป็เพราะอาหารนั้นไม่ค่อยสะอาดนักเพราะขายอยู่ข้างทางซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นละอองต่างๆแล้วกับเด็กเล็กที่มีสภาพร่างกายเปราะบางอย่างนี้มันจึงอาจเกิดขึ้นได้ แต่เธอนึกโทษไปถึงคนที่ซื้อมาให้ลูกของเธอทันที(ด้วยใจที่นึกชิงชังและมีอคติกับเขาอยู่เป็ทุนเดิมอยู่แล้ว)
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในเวลาที่เรียกได้ว่าดึกดื่น แดเนี่ยลเอื้อมมือไปหยิบมาดูก็เห็นเป็เบอร์ของพี่น้ำหวาน พี่เลี้ยงของน้องเพียงพอก็จึงได้รับสาย
“ฮัลโหลครับ”
ชายหนุ่มเอ่ยออกไปก่อน
“คุณแดเนี่ยลอยู่ไหนคะ ว่างหรือเปล่า”
เสียงของอีกฝ่ายค่อนข้างร้อนรนอยู่พอสมควร
“ผมว่างอยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“หนูเพียงพอไม่สบายกะทันหันค่ะ คุณพิมพ์อยากพาส่งโรงพยาบาล แต่ไม่มีใครไปเรียกแท็กซี่ให้ ถ้าคุณว่างพี่ขอรบกวนหน่อยนะคะ พอดีพี่อยู่ต่างจังหวัด ไม่สะดวกจริงๆ”
“ตกลงครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ชายหนุ่มตอบแบบไม่ต้องคิด
“ขอบคุณมากค่ะ”
พี่น้ำหวานกล่าวก่อนวางสายไป ร่างสูงของหนุ่มเืผสมซึ่งสวมกางเกงบ๊อกเซอร์อยู่เพียงตัวเดียวผุดลุกขึ้นจากเตียงทันที เขาคว้าเสื้อผ้ามาสวมแล้วเดินออกจากห้องอย่างรีบเร่ง
“จะไปไหนดึกๆดื่นๆล่ะแดเนี่ยล”
แม่ที่เดินสวนกันตรงบันไดเอ่ยถาม
“เปล่าครับ”
ตอบแบบนั้นทำให้ผู้เป็แม่ยิ่งแปลกใจ เพราะร่างสูงเดินลิ่วออกจากบ้านไปโน้นแล้ว
แดเนี่ยลไปถึงหน้าบ้านของพิมพ์ชนกภายในเวลาอันรวดเร็ว มองเห็นภายในบ้านยังเปิดไฟสว่าง เขาเหลียวซ้ายแลขวาก่อนตัดสินใจปีนข้ามรัวเข้าไปข้างใน และขณะที่เขาเดินตรงไปที่ตัวบ้านก็สวนกับร่างโปร่งบางของพิมพ์ชนกที่กำลังวิ่งออกมาอย่างรีบร้อนจนเกือบจะชนเข้ากับร่างของเขา เธอหยุดเท้าได้กะทันหันในระยะกระชั้นชิด เป็เหตุให้ถึงกับเซถลาจนเกือบจะล้มลง ดีที่แดนี่ยลคว้าจับเอาไว้ได้ทัน
“กรี๊ด”
1K
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
