ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        โตวโตวไม่รู้ว่าเหตุใดหานโม่ถึงถามเช่นนี้ แต่เพราะอยู่เคียงข้างหานโม่มาได้ระยะหนึ่งแล้วมันจึงรู้ว่าหานโม่จะไม่ยิงธนูโดยที่ไม่มีเป้า[1] ดังนั้นสติที่ยังคงสะลึมสะลืออยู่ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันทีมันยืดตัวตั้งตรงและเอ่ยถามหานโม่กลับ "นายท่านเกิดสิ่งใดขึ้นหรือขอรับ?"

        หานโม่เล่าเรื่องที่ตัวนางออกไปข้างนอกและช่วยเหลือบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งในเรือนของเว่ยซื่อออกมาให้โตวโตวฟังในตอนท้ายนางยังเอ่ยในสิ่งที่คาดเดาไว้ว่า "ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติถ้าหากว่าสิ่งที่เจ้าเห็นเมื่อคืนนี้คือเว่ยซื่อและชายชู้ พวกเขาก็สามารถฆ่าหญิงรับใช้ผู้นี้ไปได้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วเหตุใดวันนี้เว่ยซื่อถึงได้วางทัพตีกลองชูธงศึก [2] ส่งเสียงดังแต่เช้าตรู่เพื่อป่าวประกาศให้ทุกคนได้รับรู้หรือ?”

        โตวโตวนึกย้อนไปถึงภาพที่มันเห็นเมื่อคืนนี้และเอ่ยขึ้นมาอย่างลังเลว่า "เมื่อคืนข้าไม่เห็นคนอื่นนะขอรับ ตอนที่ข้าซ่อนตัวอยู่ไม่มีผู้ใดอยู่รอบๆ เลยนะขอรับ"

        เมื่อโตวโตวพูดเช่นนี้ หานโม่ก็พยักหน้าลงเบาๆ แน่นอนว่านางเชื่อโตวโตว อาจจะมีบางอย่างที่โตวโตวคงไม่ได้สังเกตเห็น ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามหานโม่ก็ยังต้องคอยระมัดระวังอยู่ดี

        "เจ้าไปนอนต่อเถอะ ข้าจะออกไปข้างนอกอีกสักรอบ" หานโม่พูด

        เมื่อคืนนี้โตวโตวนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก พอได้ฟังคำพูดของหานโม่แล้วภายในใจของมันรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นว่าใบหน้าที่เรียบนิ่งของหานโม่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีคลื่นลมแรงอะไรในอนาคตอันใกล้นี้ มันก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาในทันที

        “นายท่าน หากมีเรื่องอะไรสามารถเรียกหาข้าได้ตลอดเลยนะขอรับ ข้าจะรีบไปหาท่านให้เร็วที่สุด” โตวโตวพูดพร้อมกับใช้ปีกเล็กๆ ของมันตบไปที่หน้าอกของตนเอง

        หานโม่หัวเราะ จากนั้นจึงยื่นมือไปลูบหัวของโตวโตว "ข้ารู้แล้ว ตระกูลหานเล็กเช่นนี้กักขังข้าไว้ไม่ได้หรอก”    

        หลังจากที่นางพูดจบ ก็หันหลังเดินออกไปจากเรือนเหอเซียง

        โตวโตวมองตามแผ่นหลังของหานโม่ที่ค่อยๆ เดินออกไปไกลก่อนที่จะผล็อยหลับไปอีกครั้ง

        หานโม่เดินไปตามทางจนมาถึงห้องโถงใหญ่ของตระกูลหาน

        เส้นทางนี้หานโม่เคยมาเข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลแล้ว ไม่ต้องมีผู้อื่นนำทางนางก็สามารถหาเจอได้อย่างง่ายดาย

        เมื่อนางมาถึงทางเข้าห้องโถงใหญ่แห่งนี้ หานโม่ก็พบว่ามีบ่าวรับใช้คอยยกชาและของว่างเข้าออกอย่างขวักไขว่วุ่นวาย ดูเหมือนว่าแขกคนสำคัญที่อยู่ภายในนั้นจะถูกปรนนิบัติต้อนรับอย่างสูงส่งทีเดียว

        ดวงตาของหานโม่เป็นประกาย นางเดินไปที่มุมๆ หนึ่งแล้วเอื้อมมือไปรั้งบ่าวรับใช้คนหนึ่งไว้

        คนผู้นั้นเมื่อถูกหยุดไว้ก็รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก จึงเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะต่อว่าเสียหน่อยแต่เมื่อพบกับดวงตาเย็นชาของหานโม่ เขาตกตะลึงไปในทันทีแล้วก้มหัวลงพลางเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก "คุณ...คุณหนูเจ็ด"

        หานโม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาแฝงไปด้วยความไม่พอใจว่า "วันนี้มีแขกคนสำคัญมาที่ตระกูลหานงั้นหรือ? เหตุใดจึงไม่มีใครมาแจ้งแก่ข้าเลยสักคน"

        บ่าวรับใช้ผู้นั้นส่งเสียง "อา" แล้วมองไปที่หานโม่ด้วยความมึนงงเล็กน้อย

        แต่ไหนแต่ไรมาคุณหนูเจ็ดมักจะเก็บตัวอยู่ในเรือนหลังเล็กของนางและไม่ยอมออกมาพบเจอผู้คน ตอนนี้ทุกคนต่างรู้แล้วว่านางแข็งแกร่งมากเพียงไหนจึงต้องการประจบเอาใจนาง แต่นางก็มักจะขลุกตัวอยู่ในเรือนเหอเซียงทุกวันและไม่ค่อยออกมานักบ่าวรับใช้จึงรับรู้กันว่านางไม่ชอบให้ผู้อื่นมารบกวน ดังนั้นจึงไม่มีใครไปแจ้งข่าวแก่นาง

        หานโม่เมื่อเห็นแววตาของบ่าวรับใช้เพียงเล็กน้อยก็สามารถเดาได้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่จึงเอ่ยอย่างเย็นชาว่า "ไม่ใช่ว่าหานซินใช้อำนาจของนางปิดปากพวกเจ้าไม่ให้แจ้งเรื่องแขกคนสำคัญเพื่อขัดขวางไม่ให้ข้าเจอเขาหรอกนะ บอกข้ามาว่าแขกผู้นั้นเป็นใคร”

        ทันใดนั้นประกายตาในบ่าวรับใช้ก็กลับมาเป็นปกติราวกับว่าเข้าใจทุกอย่าง

        คุณหนูเจ็ดไม่เคยชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่นเลย อีกทั้งนางก็ไม่สนใจใยดีกับเรื่องราวภายในตระกูลเช่นกันแต่เพราะนางถูุกคุณหนูห้ายั่วยุมานี่เองถึงได้สนใจเรื่องราวความเป็นไปภายในตระกูลหานขึ้นมา

        สิ่งที่เหล่าคุณหนูในตระกูลใหญ่ต่างชื่นชอบมากที่สุดคือการได้แสดงความสามารถต่อหน้าคนนอกอีกทั้งหญิงสาวในตระกูลหานทุกคนล้วนมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่น โดยเฉพาะคุณหนูเจ็ดหากเอ่ยว่างดงามปานล่มเมืองนั้นก็คงไม่พอ

        ครั้งหนึ่งในอดีตคุณหนูห้าตระกูลหานเกลียดชังคุณหนูเจ็ดเป็นอย่างมากดังนั้นจึงสั่งให้คนไปทำลายรูปโฉมของคุณหนูเจ็ดเสีย กล่าวได้ว่าตอนนี้คุณหนูเจ็ดและคุณหนูห้าเหมือนน้ำกับไฟ 

        หลังจากคิดได้ บ่าวรับใช้จึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

        แต่ไม่ว่าเจ้านายจะขัดแย้งกันอย่างไน บ่าวรับใช้อย่างพวกเขาก็ต้องทำหน้าที่ของตนเองให้ดีเท่านั้น

        หากเป็นบ่าวรับใช้ที่สามารถเข้ามาคอยปรนนิบัติในห้องโถงใหญ่ของตระกูลหานได้เช่นนั้นแล้วจะเป็นคนโง่ได้อย่างไร

        บ่าวรับใช้แย้มยิ้ม เขาโค้งตัวคำนับทำความเคารพต่อหานโม่และพูดว่า "เรียนคุณหนูเจ็ด แขกสำคัญผู้นี้คือ ผู้อาวุโสถังชิงยุ่นแห่งถังชิงจงขอรับ"

        หานโม่ขมวดคิ้ว ถังชิงจงและถังชิงยุ่นทั้งสองชื่อนี้นางไม่เคยได้ยินมาก่อน

        "ถังชิงจงหรือ?" คุณหนูเจ็ดไม่เคยก้าวเท้าออกนอกประตูเรือนเลย นางจึงไม่รู้เรื่องราวของโลกภายนอกหลายอย่าง บาสวรับใช้จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่หานโม่ไม่ทราบและถามอย่างตรงไปตรงมา

        บ่าวรับใช้ตอบคำถามอย่างไม่ได้รู้สึกแปลกใจว่า "ถังชิงจง เป็นสำนักฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แห่งหนึ่งในเมืองหลิงหยวนขอรับ ผู้อาวุโสสำนักถังชิงจงมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลหานเป็นอย่างมาก ในวันนี้ผู้อาวุโสถังชิงยุ่นจึงมาหารือกับนายท่านเกี่ยวกับงานประลองของตระกูลที่ใกล้จะมาถึงซึ่งครั้งนี้ผู้อาวุโสถังชิงยุ่นจะเป็นผู้ตัดสินผลการประลองด้วยตัวเองขอรับ"

        บ่าวรับใช้พูดในสิ่งที่รู้ออกมาไม่มากและไม่น้อยเกินไป อันที่จริงแล้วก็ไม่น้อยเลยแต่เมื่อเทียบกับหานโม่ก็นับว่าเขารู้อะไรมากกว่า

        ภายในห้องโถงใหญ่ขณะนี้

        หลังจากชาชั้นดีและของว่างวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วหานเฉินต้งที่นั่งอยู่ทางด้านบนจึงหันไปมองชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่นั่งเยื้องอยู่ทางด้านขวาของเขาพลางยิ้มอย่างสุภาพและเอ่ยว่า "เหตุใดวันนี้ท่านผู้อาวุโสถึงได้มาเยือนตระกูลหานของข้าด้วยตัวเองหรือขอรับ? หากมีสิ่งใดก็ส่งคนมาแจ้งให้ข้าไปที่ถังชิงจงไม่ดีกว่าหรือ? มีสิ่งใดรบกวนผู้อาวุโสจนทำให้ท่านต้องมาเยือนด้วยตัวเองหรือขอรับ?”

        ถังชิงยุ่นหัวเราะเสียงดัง

        แม้ว่าเขาจะเป็นชายวัยกลางคน เพราะการฝึกฝนอย่างลึกซึ้งจึงทำให้เขาดูไม่แก่เลยตรงกันข้ามกลับเต็มไปด้วยความสุขุมและความสงบเยือกเย็น เมื่อเทียบกับหานเฉินต้งแล้วรูปร่างหน้าตาของเขาก็ดูเป็นใบหน้าธรรมดาทั่วไปแต่เพราะว่าเขาเป็นถึงผู้อาวุโสแห่งถังชิงจง จึงมักจะได้รับคำชื่นชมมากมายจากผู้อื่นอยู่เสมอทำให้เขามีท่าทางโอหัง

        "เหตุใดผู้นำตระกูลหานถึงได้สุภาพขนาดนี้กันเล่าถังชิงจงของข้าและตระกูลหานต่างมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่นี่ก็ผ่านมานานหลายปีแล้วท่านผู้นำตระกูลหานก็ยังคงสุภาพต่อพวกเราเสมอ พวกเราทุกคนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมถึงยังคงต้องสุภาพอะไรเช่นนี้อยู่อีกหรือ?"

        เมื่อได้ยินคำว่า "ครอบครัวเดียวกัน" จากปากของอีกฝ่ายนั้น หานเฉินต้งถึงกับต้องขมวดคิ้ว แต่ในไม่ช้าก็เต็มไปด้วยความตื้นตันใจอย่างท่วมท้น

        ถังชิงยุ่นคือผู้ใดงั้นหรือ?

        ถังชิงยุ่นนั้นมีอำนาจมากและยังเป็นผู้อาวุโสที่มีสิทธิมีเสียงมากที่สุดในถังชิงจงแม้ว่าหานเฉินต้งจะไม่รู้ว่าเหตุใดถังชิงยุ่นถึงได้ดีต่อตระกูลหานเช่นนี้ แต่มันเต็มไปด้วยข้อดีไม่มีข้อเสีย นอกจากนี้ถังชิงยุ่นยังเป็นคนเรียบง่ายและเป็นกันเองอีกด้วย นี่จึงถือว่าเป็นโอกาสอันแสนโชคดีของตระกูลหานนัก!

        ใบหน้าของหานเฉินต้งจวนเจียนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่ได้เขามองไปที่ถังชิงยุ่นและเอ่ยว่า "หายากนักที่ผู้อาวุโสจะให้ความสำคัญเช่นนี้เช่นนั้นข้าคงไม่อาจดูถูกตนเองมากเกินไปได้แล้ว เชิญขอดื่มชาหนึ่งจอกแทนสุราเพื่อเป็นการเคารพท่านผู้อาวุโส"

        ถังชิงยุ่นหยิบถ้วยชาขึ้นมาชนเข้ากับถ้วยชาของหานเฉินต้งเพื่อเป็นการไว้หน้าและทั้งสองก็ดื่มชากันคนละอึกใหญ่

        "ชาดี!" ถังชิงยุ่นอุทานออกมาหลังจากดื่มเสร็จ

        หานเฉินต้งจึงพูดด้วยรอยยิ้ม "ท่านผู้อาวุโสชอบก็เพียงพอแล้วก่อนที่ท่านอาวุโสจะกลับไป ข้าสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมเอาไว้ให้ท่านนำกลับไปให้ผู้อาวุโสคนอื่นๆได้ลิ้มลองด้วยเช่นกัน"

        ........................................................................

        เชิงอรรถ

        [1] ยิงธนูโดยที่ไม่มีเป้า หมายถึง ทำหรือพูดเรื่อยเปื่อยโดยไม่มีเป้าหมาย

        [2] วางทัพตีกลองชูธงศึก หมายถึง โหมครึกโครม เอะอะโวยวาย