บทที่ 2 เริ่มต้นความรักของเรา
"นี่ชุดของเธอคุณเรย์ให้เอามาให้ ถ้าใส่ไม่ได้ก็ทนๆไปก่อนนะเดี๋ยวฉันจะตัดชุดใหม่ให้" พูดจบแพร ก็เดินออกไปพร้อมทั้งยื่นชุดเมด หรือชุดแม่บ้านของที่นี่ให้กับปรางค์ "ว้าว สีส้มนี่แหละถูกโฉลกกับฉันที่สุด ปรางค์ร้องอย่างดีใจ ขอบคุณคะ" " รีบเปลี่ยนชุดแล้วรีบตามฉันมาฉันจะพาไปดูบ้านดูรอบๆบ้านว่าตรงไหนมีอะไรเธอจะได้รู้จัก" แพร พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและดูไม่เป็มิตรเท่าไหร่
"ว้าวชุดเมดเหรอนี่เพิ่งจะเคยเห็นของจริงใส่แล้วก็น่ารักไม่เบานะเราอ่ะ" ปรางค์พูดกับตัวเองหน้ากระจก ปรางค์ไม่ได้เป็คนหลงตัวเองและค่อนข้างที่จะขาดความมั่นใจในเื่หน้าตา ปรางค์รู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีหน้าตาสะสวยและน่ารัก พิมพ์นิยมแบบที่หนุ่มๆชอบกัน แต่ปรางค์มักจะชมตัวเองเพื่อให้มีกำลังใจเวลาอยู่คนเดียว อะไรมันจะแย่ไปกว่าการที่มีหน้าตาขี้เหร่และโดนแฟนทิ้งเพราะไม่สวยละ
ปรางค์คิดว่าเื่นี้มันแย่ที่สุดในชีวิตแล้ว ปรางค์ถึงต้องให้กำลังใจตัวเองหน้ากระจกบ่อยๆว่า ฉันสวยนะแล้วก็ยิ้มให้กระจกทุกวัน มันทำให้ปรางค์มีแรงที่จะออกไปต่อสู้กับสิ่งข้างนอกที่ต้องเจอ
"มาแล้วค่ะ พร้อมรับการชี้แนะแล้วค่ะ" เธอรู้แล้วใช่มั้ยว่า คุณเรย์จะรับประทานอาหารเช้าตอน 6:00 น. "ทราบแล้วค่ะ" " ตอนนี้เวลา เวลา 5:00 น. เพราะฉะนั้นฉันจะมีเวลาพาเธอเดินชมบ้านแค่ครึ่งชั่วโมง หลังจากนั้นเธอจะได้ไปเตรียมอาหารให้คุณเรย์" "ให้ฉันเตรียมอาหารแค่ครึ่งชั่วโมงเองเหรอคะ "ทำไมเธอทำไม่ได้เหรออาหารเช้าต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้าอาหารเช้าแค่นี้เธอยังทำไม่ได้ เธอก็ไม่น่าจะมาเป็แม่ครัวของที่นี่นะ แพรพูดใส่ปรางค์อย่างอารมณ์เสีย ทำไมต้องทำหน้าตาแบบนั้นพูดดีๆกับฉันก็ได้ ปรางค์นึกในใจฉันชักจะไม่ชอบขี้หน้ายายนี่ซะแล้ว
แต่ปรางค์ก็ต้องจำใจเดินตามแพรไปดูรอบๆบ้าน เพราะว่ายังไม่รู้จักบ้านหลังนี้ ยังไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนปรางค์จำเป็ต้องพึ่งแพร แพรพาปรางค์เดินดูรอบบ้านแนะนำอย่างละเอียดว่าตรงไหนเป็ตรงไหน ทำให้ปรางค์เห็นว่าบ้านหลังนี้มีพื้นที่ใหญ่มากเ้าของต้องรวยมากจริงๆถึงจะมีที่แบบนี้ได้ บ้านเนื้อที่หลายสิบไร่ดูโออ่าหรูหราแต่ขาดชีวิตชีวาปรางค์คิดในใจ "ฉันก็พาเธอดูรอบบ้านหมดแล้วหวังว่าเธอจะจำได้ ว่าตรงไหนห้ามไปตรงไหนไปได้บ้าง กฎเกณฑ์และข้อห้ามอะไรที่ฉันบอกไป ถ้าเธอยังอยู่ในบ้านหลังนี้ เธอต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด "ชั้นมีคำถาม ขอถามได้มั้ย "ว่ามาสิถ้าฉันตอบได้ฉันจะตอบ" "ทำไมที่นี่ถึงห้ามคนในบ้านเป็แฟนกันคะ" แพรไม่ตอบ "หมดหน้าที่ของฉันแล้วเธอก็ควรไปทำหน้าที่ของเธอได้แล้วอีกเดี๋ยว คุณเรย์ ก็จะลงมารับประทานอาหารเช้าแล้ว" แพรพูดเตือนสติปรางค์
ปรางค์จำเป็ต้องรีบวิ่งเข้าครัวไปเตรียมอาหารเช้า ทั้งที่ในใจยังอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในบ้านหลังนี้ทำไมถึงห้ามไม่ให้คนในบ้านคบกัน ระหว่างที่ปรางค์เตรียมอาหารไป ยืนคิดไป โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น "เตรียมอาหารเช้า 3 ที่นะเผื่อน้องชายและพี่ชายชั้นด้วย" เสียงคำสั่งจากนายจ้างหนุ่ม วันนี้น้องชายของคุณเรย์จะมากินข้าวด้วยเหรอ ดีเลยจะได้เจอหน้าสักที เห็นว่าเป็ดารานิ แสดงเื่ไหนนะ อยากขอบคุณที่ตัดสินให้เราผ่านได้เข้ามาทำงานที่นี่ด้วย วันนี้เอาเป็เมนูข้าวต้มทะเลแล้วกันเนอะ ง่ายและรวดเร็ว จากนั้นปรางค์ก็ลงมือทำ ด้วยหัวใจพองโตเพราะอะไรก็ไม่รู้ ทำไมใจถึงสั่นเหมือนกำลังจะได้เจอคนที่รอมานาน รีบทำให้เสร็จดีกว่า
ข้าวต้มก็เริ่มจากต้มข้าวในน้ำสต๊อคกระดูกหมูก่อนเลย ปรุงรสตามชอบ
จากนั้นก็มาเตรียมเนื้อที่จะใส่โดยการลวกหรือผัดให้มีรสชาติแน่หละปรางค์ต้องเลือกผัดเพราะจะได้ไม่ต้องทำน้ำมันกระเทียมเจียวแยก
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็นำหัวไชโป๊วใส่ลงไปนิดหน่อย น้ำเครื่องที่ผัดไว้ใส่ลงในข้าว แยกต้นหอมผักชีไว้ที่จานเล็ก เผื่อมีใครไม่ชอบ ก็เสร็จแล้วอาหารเช้า พร้อมเสิร์ฟ
เหลืออีก 10 นาทีจะ 6 โมง ยกไปตั้งโต๊ะเลยดีกว่า ปรางค์ไม่ได้ะโโลดเต้นเหมือนครั้งก่อนวันนี้ ปรางค์จะออกไปพบหน้าคนที่ทำให้ปรางค์ได้ทำงานที่นี่ให้ได้ ปรางค์ตั้งใจอย่างมาก เดินถือถาดข้าวต้มไปอย่างระมัดระวัง ปรางค์รู้สึกใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ อย่างบอกไม่ถูกนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันทำไมใจฉันต้องเต้นแรงขนาดนี้ เขาเป็ดาราคนไหนกันนะใช่คนที่ฉันชอบหรือเปล่า ในหัวและในใจปรางคิดถึงแต่เื่น้องชายของ เรย์
ระหว่างที่ปรางค์กำลังเซ็ตโต๊ะอยู่นั้น "วันนี้มีอะไรกินเหรอ" "ข้าวต้มทะเลค่ะ มื้อเช้าเป็มื้อเร่งด่วน ปรางค์เลยเลือกอาหารที่ทานง่ายและได้ประโยชน์ครบถ้วน คุณเรย์ไม่ได้บอกปรางค์ว่าจะทานอะไรมื้อไหนบ้าง ปรางค์เลยไม่ทราบ คิดว่าข้าวต้มน่าจะเหมาะในการทานตอนเช้า" ปรางค์รีบตอบเ้านายแบบหน้าตาเหลอหลา กลัวว่าจะมีความผิดหรือโดนดุ "แหมถามนิดเดียวร่ายมาซะยาวเชียวนะ ชั้นยังไม่ได้ว่าอะไรเลยแค่ถามว่ามีอะไรกินแค่นั้นเอง" นายจ้างตอบปรางค์ไปอย่างอารมณ์ดี คุณเรย์จะทานข้าวเลยมั้ยคะ "ยังเดี๋ยวรอน้องชายกับพี่ชายชั้นก่อนวันนี้ชั้นไม่รีบ" "อ๋อค่ะงั้นปรางค์ขอรบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมคะอยากทราบว่า คุณเรย์ชอบกินอะไร กินอะไรได้บ้างหรือกินอะไรไม่ได้ ชอบอะไรเป็พิเศษ แล้วในแต่ละวันอยากกินอะไรบ้าง อาหารแนวไหนที่คุณเรย์ชอบทาน"
"เดี๋ยวก่อนนี่จะให้ชั้นกินข้าวหรือจะให้ชั้นนั่งทำเมนูให้เธอ "ขอโทษค่ะหนูแค่อยากทำมันออกมาให้ดี ให้คุณพอใจก็แค่นั้นเอง เอาล่ะชั้นเข้าใจเดี๋ยวว่างแล้วจะรีบ ลิสเมนูให้แล้วกันนะ โอเคม้้ยพอใจรึยัง ชั้นจะกินข้าวได้แล้วใช่ไหม "ขอถามอีกคำถามนึงค่ะ ตอนที่คุณเลย์ทานข้าวปรางค์ต้องยืนเฝ้าไหมคะ "ถ้าเธอไม่ยืนเฝ้าแล้วถ้าเกิดฉันจะเอาอะไรขึ้นมาฉันจะเรียกหาใครล่ะ "อ๋อเหรอคะ ได้คะงั้นเดี๋ยวปรางค์ยืนรออยู่ตรงนี้นะคะ" ปรางค์ตอบด้วยความดีใจเพราะว่าอยากเจอพ่อดาราสุดหล่อนั่นเอง
"มาแล้วครับวันนี้ขอฝากท้องด้วย 1 วันนะครับพี่ชายสุดที่รัก" เสียง ชินต์ กล่าวทักทายพี่ชายมาแต่ไกล ปรางค์หันขวับไปมองตามเสียงนั้นทันที ภาพที่เขาได้เห็นคือดาราที่เขาชอบหลงใหลและคลั่งไคล้จนเพ้อฝัน อยากเอามาเป็แฟนของตัวเอง ในใจก็เต้นเหมือนจะะเิอยากกรี๊ดออกมาตรงนั้น ได้แต่แค่เก็บไว้ "ให้ตายเหอะ ฉันอยู่บ้านเดียวกับดาราที่ฉันชอบเหรอเนี้ย เขาเป็น้องชายของเ้านายชั้น" ให้ตายเหอะปรางค์อยากกรี๊ดออกมาดังๆ ปรางค์ได้แต่มองตามร่าง โปร่งบางผิวขาวสูงประมาณ 175 ซม.ตาโตจมูกโด่งยิ้มสวยโครงหน้าหล่อเหลาสไตล์เกาหลี ตัวจริงหล่อและน่ารักกว่าในละครมากๆ ปรางค์คิดในใจ ปรางค์ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง ได้แต่แอบแหล่ด้วยหางตา "อาหารวันนี้เป็ไงบ้าง น้องชายพี่กินได้ไหม อาหารที่บ้าน" เรย์แซวน้อง เพราะชินต์ต้องไปถ่ายละครต่างจังหวัดหรือต่างประเทศบ่อยๆ ไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่บ้านและก็นั่งกินข้าวกับพี่ๆแบบนี้ "อร่อยมากครับไม่ได้กินอาหารอร่อยแบบนี้มานานแล้ว สงสัยเพราะได้กินข้าวกับพี่ชายทั้ง 2 คนแน่ๆถึงอร่อยขนาดนี้" ปรางค์ได้ยินก็แอบดีใจมาก เขาชมอาหารที่ปรางค์ทำ ดาราในดวงใจของเราทำไมถึงน่ารักขนาดนี้ "ฝีมือแม่ครัวคนใหม่หรือครับพี่" "อืม" ยิ้มหน้าบานเลยนะสิมีคนชมแบบนี้" ปรางค์แอบคิดในใจว่าขอแค่เขามองมาที่ปรางค์สักครั้งปรางค์จะกล่าวขอบคุณเขา ทั้งวันแรกที่มาแล้วก็ในวันนี้แต่ไม่เลย ชินต์ ไม่เห็นปรางค์อยู่ในสายตาแล้วก็ไม่ได้หันมาสบตาแม้แต่นิดเดียว ปรางค์รู้สึกผิดหวังและห่อเหี่ยวใจเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจเขาเป็ดาราดังขนาดนั้นเขาจะเมินแม่บ้านก็คงเป็เื่ธรรมดา "วันนี้ออกไปไหนหรือเปล่าชินต์" ไม่ครับพี่วันนี้หยุดครับ" งั้นถ้าอยากกินอะไรก็สั่งปรางค์ได้เลยนะ พี่ไปทำงานก่อน" ครับ" ชินต์ตอบพี่ พร้อมทั้งหันไปมองหน้าปรางค์ แม่บ้านหน้าซีดๆผิวไม่ได้ขาว ออกจะเหลืองๆ จมูกชมพู ตากลม ปากเล็กๆใบหน้ารูปสตอร์เบอรี่ มองผิวเผินก็ค่อนข้างขี้เหร่ แต่ถ้ามองดีๆมีเสน่ห์ไม่น้อย ชินต์คิ
ดในใจ จบบทที่2.
3K
