C h a p t e r 11
ร่างทั้งร่างของเรียวเริ่มเกร็ง ขยับขาไม่ได้เพราะมีเข่าของเขากดทับอยู่ แขนทั้งสองข้างถูกตรึงไว้แน่นบนเตียง ริมฝีปากเริ่มไล่ลงดูดลำคอของเธอจนต้องย่นคอหนี ััของเขาทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่งไปหมด
ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามอ่อนโยน ผ่อนแรงให้เบาลง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอยากร่วมรักไปด้วย เพราะเขาแค่้าเอาชนะเธอเท่านั้น
"คุณพอลสันคะ คุณ...คุณหยุดก่อน" ไม่ใช่ไม่ได้ยินนะ แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจและใช้ลิ้นเลียจากใบหูมาที่แก้มเนียนของหญิงสาวอย่างบ้าคลั่ง "หยุดเลียเดี๋ยวนี้นะ!!"
“…” พอลสันได้ยินเสียงคำโวยวายของเธอะโขึ้น ก็ชะงัก หัวเราะเบาๆในลำคอ ถึงจะไม่เห็นแววตาของหญิงสาวใต้ร่าง แต่ก็พอเดาได้ว่าตอนนี้ ใบหน้าของเธอจะแสดงออกมายังไง
น่าแกล้งชะมัด
"ทำไมคุณถึงหื่นกามได้ขนาดนี้!!"
"พูดจาเพราะๆหน่อย หื่นกามคืออะไร ผู้ชายมีอะไรกับผู้หญิงคือเื่หื่นกามเหรอ" เขาพูดเสียงอู้อี้ทั้งที่ใบหน้ายังคงวนเวียนอยู่บริเวณซอกคอของหญิงสาวร่างบาง
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! ไม่งั้น…ไม่งั้นฉันจะร้องจริงๆ ด้วย!!" น้ำเสียงก้าวร้าวของเธอทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมามอง ใบหน้าเธอแดงก่ำด้วยความโกรธแถมยังมีรอยดูดสีม่วงตรงคอ ยิ่งทำให้เขาพอใจกับผลงาน
"คุณคิดว่าใครจะมาช่วยคุณ"
"คุณเชน!!" เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ะโเสียงดัง
“…” พอลสันทำเพียงแต่ยกยิ้มให้เธออย่างท้าทาย ในเมื่อเธออยากลองดูก็ตามใจเธอเลย
"คุณเชน!!" แต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา หญิงสาวเริ่มหน้าซีดกว่าเดิม พยายามหาคำพูดเพื่อต่อรองกับเขา หรือซื้อเวลาจากเขาไว้ก่อน
ความจริงเธอก็พอรู้อยู่แล้ว ว่าเชนจะไม่มีทางเข้ามาแน่นอน จะบ้าตาย!! ทำไมถึงเป็แบบนี้ได้นะ
"คุณ...คุณพอลคะ ฉันคิดว่าเราควรมาคุยกันดีๆ…"
"ผมไม่ถนัดคุย...ผมถนัดเื่บนเตียงมากกว่า" พอลสันพูดประโยคหลังด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของเธอ
"แต่ฉัน...ฉัน...ฉันเป็ประจำเดือนค่ะ"
"หื้ม"
"ฉันมีประจำเดือน" พอลสันเงยหน้ามองดวงตาของหญิงสาวที่กำลังล่อกแล่กอยู่ เธอคิดว่าฝีมือโกหกของตัวเองเก่งมากเลยสินะ แค่มองดูก็รู้แล้ว เขายกยิ้มอย่ามีเลศนัย
รอยยิ้มของเขาทำให้เรียวมีความรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาคงไม่คิดอะไรบ้าๆ หรอกมั้ง
"ผมก็ไม่เคย แต่กับคุณคนแรกก็ดีเหมือนกันนะ"
"มะ..." เสียงของเธอถูกดูดกลืนหายไป ปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามาในปาก กระหวัดรัดเกี่ยวลิ้นของเธออย่างรุนแรง รับรู้ได้ถึงคาวเืของริมฝีปากของเธอกับเขาเพราะแรงกัดที่พยายามให้เขาหยุดกระทำการน่าอายพวกนี้ แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย เหมือนยิ่งเพิ่มความรุนแรง พร้อมฝ่ามืออุ่นร้อนที่เริ่มบีบคลึงหน้าอกหนักหน่วงมากขึ้น
เรียวมึนงงกับพฤติกรรมของเขา ไม่รู้ว่าเธอควรปล่อยให้มันเป็ไปตามธรรมชาติ หรือควรหยุดอยู่ตรงนี้ดี ยังไม่ทันจะคิดอะไร แววตาก็ปิดลง พลังต้านทานเริ่มอ่อนแรง เธอตอบกลับด้วยการดูดกลืนลมหายใจของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเงอะงะ ฝ่ามือบางแตะที่หน้าอกเขาพลางเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอโดยไม่รู้ตัว
พอลสันเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเธอ เธอกำลังหลงใหลไม่มีสติและดูเหมือนว่าจะพยายามมีอารมณ์ร่วมไปพร้อมกับเขา
นั่นแหละ ที่เขา้า ตอนแรกแค่กะจะแกล้งเธอ ไม่นึกว่าจะได้กำไร…
แค่เวลาไม่นาน ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเลื่อนฝ่ามือไปยังจุดกึ่งกลางของลำตัว ด้านล่างที่ปิดมิดชิดมาตลอดกำลังจะถูกใครบางคนดึงกางเกงชั้นในลง จึงทำให้เธอมีสติขึ้นมาโดยฉับพลัน
อีตาโรคจิต!! เธอไม่ได้จะเลยเถิดไปถึงขนาดจะมีอะไรกับเขาเสียหน่อย!!
เรียวเริ่มใช้แรงทุบตีไปที่หน้าอกของเขาอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้อยู่ดี
โธ่โว้ย!!
จะหยุดเขายังไงดี อยากจะใช้ของแข็งทุบหัวเขา ก็กลัวจะมีปัญหาเื่งาน แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย น่ากลัววันนี้ เธอก็คงไม่รอด
"!!" พอลสันรับรู้ได้ว่าเธอพยายามต่อต้านเขาอีกครั้ง แต่ที่ทำให้เขานึกไม่ถึงก็คือ เธอจะกล้าใช้มือน้อยๆ หยิกไปที่จุดเสียวในร่างกาย ที่เรียกว่า'หัวนม' ของเขา
ใช่ เธอกำลังหยิกหัวนมของเขาอยู่
"ฉันจะหยิกให้ขาดเลยนะคะ ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อย!!!" เธอถลึงตาโตพร้อมกัดฟันแน่น ใบหน้าบ่งบอกได้ถึงความตั้งใจที่จะทำให้เขาเจ็บจนไม่มีวันลืม
พอลสันมีสีหน้าบึ้งตึงมากขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่าด้วยความโกรธ เธอหยิกแรง ไม่ยอมผ่อนแรง ทำให้เขามีสีหน้าเหยเกและพยายามข่มความเจ็บเอาไว้
"ปล่อย..." เสียงลอดตามไรฟันอย่างดุดัน
"คะ...คุณ ปล่อยฉันก่อน" หญิงสาวเริ่มมีอาการกล้าๆกลัวๆ
"ปล่อย!!"
“…” น้ำเสียงปนโทสะของเขา ทำให้เรียวปล่อยมือออกโดยอัตโนมัติ
พอลสันจ้องใบหน้าใสซื่อด้วยความหมั่นไส้และโกรธในเวลาเดียวกัน เธอแสบมากเกินไปแล้ว
"ผมเป็เ้านายคุณ แล้วก็เป็นักลงทุนของคุณด้วย เผื่อคุณลืม" เรียวเริ่มมีสีหน้าสลดเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอก็ไม่ได้ผิดไปหมดสักหน่อย เขาหาเื่เองต่างหาก เขาไม่ยอมหยุด เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว นอกจาก…
"ฉัน ขอโทษค่ะ" เธอพยายามลูบหัวนมของเขาผ่านเสื้อผ้าเบาๆ เป็การปลอบ แต่สำหรับเขามันคือการเติมเชื้อเพลิงให้เร่าร้อนมากกว่า
"...อย่าลูบ" น้ำเสียงขาด่ของเขาทำให้ร่างบางชะงักมือ
"..." เธอดึงมือกลับมาวางไว้ข้างตัว นอนนิ่งอย่างว่าง่ายพลางมองตาเขาปริบๆ
เห็นแววตาสดใสของเธอมีกำลังมีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย หัวใจของเขาก็อ่อนยวบ อารมณ์คุกรุ่นเริ่มจางหายไป ทำไมต้องแสดงท่าทีอ่อนแอแบบนี้ด้วย ดูไม่เหมือนเธอเลยสักนิด
"นี่เป็ครั้งแรกของคุณเหรอ" เขาเปิดประโยคถามเธอ
"…เปล่าค่ะ" จะให้บอกได้ยังไงว่าเป็ครั้งแรก มันน่าอายจะตายไป…
"แล้วคุณกลัวอะไร"
“…” ถามมาได้ ก็กลัวคุณไง ถึงเธอจะไม่ได้สนใจเื่พวกนี้แต่ก็ไม่อยากเอาร่างกายมาให้เขาเชยชมเล่นหรอกนะ เธอไม่อยากเป็ของเล่นของใคร ที่มีอะไรแล้วต่างคนต่างแยกย้าย เธออยากร่วมรักกับคนที่รักจริงๆไม่ใช่ฉาบฉวย
พอลสันถามเธอ เพราะลักษณะท่าทางของหญิงสาวต่อต้านสุดพลัง คล้ายคนกำลังกลัวการมีเพศสัมพันธ์ และยิ่งเธอบอกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก มันก็ดันมีประโยคคำถามเข้ามาในหัวอีกว่า'ผู้ชายคนแรกของเธอเป็ใคร' เธอเสียบริสุทธิ์ให้ใครกัน
“ใคร…”
“คะ?”
“ไม่มีอะไร” ทำไมต้องถามเธอด้วย อยากรู้หรือไงว่าเธอมีอะไรกับใครมา…เขาบ่นพึมพำในใจด้วยความหงุดหงิด
เรียวเห็นสีหน้าชายหนุ่มไม่ค่อยดี จึงรีบเอ่ยปากขึ้น
"ฉัน...ไม่สวย...ไม่เซ็กซี่...คุณเป็คนพูดเอง"
"อืม แล้วยังไง"
"ก็ ฉันไม่ใช่สเปกคุณไงคะ"
"ผมบอกเหรอ" เขาบอกหรือเปล่า...ก็เปล่า
"เปล่าค่ะ"
"นายครับ..." เสียงะโของเชนทำให้หัวใจที่กำลังเต้นแรงของเรียวเริ่มคงที่ ได้เวลาที่เธอจะเป็อิสระแล้ว
"มายเฟรนด์!!" เสียงผู้ชายอีกคนะโเข้ามา ทำให้เรียวกับพอลสันมองหน้ากันนิ่งด้วยความใ แต่เขาไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยยังคงจับคร่อมร่างเธอไว้ไม่ขยับ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ยังไม่เสร็จอีกเหรอ มีประชุมผู้ถือหุ้นนะ" เรียวพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเจค
พอลสันกลับยกยิ้มและโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอก่อนจะกระซิบเบาๆ
"สักวัน ผม...ต้องได้คุณ" เขาพูดจบก็จุมพิตที่แก้มร่างบางอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะลุกลงจากเตียง
เมื่อกี้…เขาบอกว่าอะไรนะ‘สักวัน ผม…ต้องได้คุณ’ คำพูดของเขา เหมือน้าประกาศว่า เขาจะไม่ปล่อยเธอไปแน่นอน ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องโดนเขากิน...
เรียวตบแก้มตัวเองเพื่อตั้งสติและลงจากเตียงเพื่อเดินตามเขาไป แค่เปิดประตูห้อง ก็เจอชายหนุ่มหน้าหล่ออีกหนึ่งคน
"ไฮ ทำอะไรกันอยู่" เจคถามพลางมองชายหญิงสลับกันไปมา
“…” พอลสันเลือกที่จะไม่ตอบ แต่ปรายตามองหญิงสาวข้างหลังก่อนจะยกยิ้มและเดินออกจากห้องไป
"สวัสดีค่ะ คุณเจค" เรียวยิ้มตอบ
"คุณ..." ขณะที่เจคกำลังจะเอ่ยปากพูด สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยจ้ำที่คอ ใครที่ไหนจะดูไม่ออก ว่ารอยที่ว่าเกิดจากอะไร "Ok I get it"
"อะไรคะ" เรียวยืนตาโตอยู่กับที่เพราะมึนงงกับคำพูดและสายตากรุ้มกริ่มของเจคที่มองมาอย่างจับผิด มองเหมือนเธอกับคุณพอลสันทำอะไรกันอย่างนั้นแหละ
แค่เกือบ…แต่ยังไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย!!
ที่บริษัท
ระหว่างการประชุมของผู้ถือหุ้นวันนี้ มีทั้งหมดสามคน คือ พอลสัน ลีโอ แล้วก็เจค ส่วนคุณนาเดียร์กับพอร์ชใช้การวิดีโอคอลเพื่อร่วมสนทนา การประชุม
เรียวยังคงต้องทำหน้าที่เลขาคนสนิท ที่ต้องจดบันทึกการประชุมทุกคำทุกประโยค และขณะที่เธออยู่ในห้องนั้นก็ยังคงต้องพบปะกับสายตาของผู้ชายอีกสองคนที่ชอบมองเธอทุกครั้งที่มีโอกาสและยังแอบยิ้มให้เธอเหมือนจะสื่อความหมายอะไรบางอย่าง
"วันอาทิตย์นี้ ถ้าไม่ติดธุระอะไรฉันจะไปงานของคุณชายหนึ่ง" เจคพูดขึ้นมา
"ดีเหมือนกัน ฉันไม่ว่าง ชวนพอลสันก็ไม่ยอมไป" ลีโอทำสีหน้าเบื่อหน่าย
"ผมบอกเขาแล้ว แต่เขาไม่สนใจ ไม่รู้มัวแต่สนใจใครอยู่..." เจคพูดเหมือน้าสื่ออะไรบางอย่าง สายตามองพอลสันที่กำลังนั่งไขว่ห้างจ้องมองเลขาของตัวเองอย่างเห็นได้ชัด
ไม่คิดจะปกปิดความรู้สึกหน่อยหรือไง
[เขา กำลังมีแฟนเหรอ] พอร์ช น้องชายของพอลสันพูดแทรกเมื่อได้ยินบทสนทนาที่น่าสนใจ
"Yes, I think so"
[What!!] เสียงใของน้องชายทำให้พอลสันสะดุ้งก่อนจะหันมามอง
"เสียงดังอะไร"
[พี่!! กำลังมีแฟนเหรอ]
"ใครบอก"
[ก็...] พอร์ชส่งสายตาไปหาเจคที่นั่งอยู่
"เปล่านะ ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย"
[เอ้า ก็เมื่อกี้นายบอกว่า…พี่ชายฉันกำลังมีแฟน]
“โนว ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย”
[…] อะไรของเขา ทำสีหน้ามีพิรุธอีกต่างหาก จะว่าไป ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ พี่ชายเขาก็ดูสวยดีนะ หรือจะเป็คนที่ทำหน้าที่แทนเควินใน่นี้
[เลขาพี่สวยดีนะ]
"อืม…ก็งั้นๆ"
“…” เรียวได้แต่กลอกตาบนด้วยความรำคาญใจ คอยดูไปเถอะ เธอจะทำให้เขาอกแตกตายเพราะไม่ได้กินเธอ!!
[ว่าแต่...คอเลขาพี่ไปโดนอะไรมา]
“…” เรียวใช้มือลูบไปที่ลำคอและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดกล้องหน้าเพื่อส่องกระจก
ตายห่า!!
รอยดูดนี่หว่า มัวแต่รีบเข้าประชุมเลยไม่ได้ตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเอง ไม่รู้มีใครเห็นบ้างหรือเปล่า
เรียวขมวดคิ้วและจิกตาไปที่ผู้ชายข้างๆ ด้วยความไม่พอใจ
พอลสันไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มมุมปาก ความรู้สึกที่มีตอนนี้ มันดีมากเหลือเกินที่เห็นร่องรอยแสดงความเป็เ้าของชัดเจนขนาดนั้น
ภูมิใจเป็บ้า!
เขาหลุบสายตาลงก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาจิบกลบเกลื่อน
"ยุงกัดมั้ง" ลีโอตอบแทน แอบอมยิ้มเล็กน้อย
"ไม่ใช่ยุงหรอกค่ะ" เรียวยิ้มหวานก่อนจะลุกขึ้นยืนและมองสีหน้าแต่ละคน "แต่โดนหมากัดน่ะค่ะ ขอตัวสักครู่นะคะ" เธอพูดจบก็เดินออกไปจากห้องประชุมไป
ดูเหมือนไม่อาย แต่เธออายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว!!
"แค่กๆ" พอลสันถึงกับสำลักกาแฟเพราะคำพูดประชดประชันของหญิงสาว กล้าดียังไงบอกว่าเขาเป็หมา
"ฮ่าๆ หมาตัวใหญ่แน่ๆ" เจคหัวเราะลั่น ส่วนลีโอได้แต่สะกิดเจคและถามเบาๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเจอสายตาคมกริบมองมาทางนี้ ทั้งสองก็เงียบปากและนั่งอยู่ในท่าทีสงบเสงี่ยมเรียบร้อยทันที
ไม่ใช่กลัวนะ แค่ไม่อยากให้เพื่อนต้องอายเพราะผู้หญิงเท่านั้นเอง
ถึงเวลาตอนเที่ยงของการกินข้าว ปกติเรียวจะกินข้าวที่บริษัทแต่เพราะวันนี้เพื่อนสนิทของเธอโทรมาชวนไปข้างนอก ด้วยความที่ไม่อยากจะเสียเวลาเดินทางมากเพราะกลัวมาเข้างานไม่ทัน เธอจึงชวนชายหนุ่มมากินข้าวร้านข้างบริษัทแทน
"เอาไร"
"ทงโคะสึโชยุ ต้มกุ้งราเมน เทริยากิปลาหมึก เกี๊ยวซ่า หมี่เย็นด้วย"
"กะกินเอาอิ่มถึงเย็นเหรอ"
"ก็หิวอ่ะ แกก็ช่วยกินไง"
“…เฮ้อ” เธียเตอร์ถอนหายใจก่อนจะสั่งตามใจเพื่อน หลังจากสั่งอาหารเสร็จแล้ว เขาก็เห็นมีสิ่งผิดปกติบนร่างของเธอที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "หน้าร้อนนะ เอาผ้ามาผูกคอทำไม"
"พันคอก็พอจ๊ะ มันคือสไตล์" ใครจะไปกล้าบอกว่าโดนอะไรมา ไม่เอาดีกว่า ถึงจะเป็เพื่อนสนิทก็เถอะ
"แล้วทำไมต้องหน้าหงิก"
"แกนี่ จับผิดฉันน่าดูเลยนะ"
"เปล่าที่ถามคือเป็ห่วง"
"ไม่มีไรหรอก แค่...อยากลองใช้ดูบ้าง สวยดีออก" เรียวทำท่าแบ๊วบวกยิ้มหวานให้เพื่อนชายที่นั่งอยู่ตรงข้าม จนเธียเตอร์อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าด้วยความละเหี่ยใจ
"มั่นใจแล้วไงว่าสวยอ่ะ"
"เออ!!"
"พี่คณินยังไม่กลับมาอีกเหรอ" เมื่อได้ยินเพื่อนพูดถึงพี่ชายคนสนิทที่หายหน้าไปนานจนเกือบลืมไปแล้วขึ้นมา เรียวก็ใช้มือเท้าคางด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"อือ พูดแล้วก็คิดถึง ไปนานมากเลยนะ จะสองเดือนแล้วมั้ง ฉันส่งข้อความไปพี่เขาก็ไม่ตอบสงสัยจะไม่ว่าง"
"ไม่ใช่ไปติดสาวที่นั่น"
"ก็ช่างสิ เื่ส่วนตัวของเขา"
"ให้จริงเถอะ"
"แป๊บ" เรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็จ้องหน้าจอที่มีขึ้นชื่อของเ้านายตัวดี เวลากินข้าวก็ยังจะมาหลอกหลอน เธอกลอกตาบนก่อนรับสาย "ค่ะ"
[ทำอะไรอยู่]
"กำลังทานข้าวค่ะ"
[ที่ไหน]
"ข้างนอก"
[กับใคร]
"กับใครแล้วเกี่ยวอะไรกับคุณคะ" ปลายสายเงียบไปสักพักก่อนจะได้ยินเสียงกระแอม
[ผม...ผมอยากกินกาแฟ] อะไรของเขา เลขาหน้าห้องก็มีทำไมไม่ใช้
"ให้คุณเจนสุดาไปชงกาแฟให้ก็ได้นะคะ เธอน่าจะเต็มใจ"
[แต่ผม้าให้คุณไป...]
"คุณพอลสันคะ ฉันอยู่ข้างนอก ไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ ขออนุญาตวางสายนะคะ" เธอตัดบทอย่างรวดเร็วแล้วก็วางสายไปโดยไม่สนใจว่าปลายทางจะรู้สึกโกรธหรือหงุดหงิดมากแค่ไหน อย่าลืมสิ นี่คือเวลากินข้าว ไม่ใช่เวลาทำงาน
พอลสันมัวแต่อึ้งกิมกี่ที่เธอกล้าวางสายใส่เขาก่อนโดยไม่สนใจว่าเขาคือเ้านายเธอสักนิด เขามัวแต่กระวนกระวายโทรหาเพราะเชนส่งรูปหนึ่งมาให้ ในนั้นมีภาพเธอกับชายหนุ่มคนเมื่อคืนที่เคยเจอที่ผับ พวกเขาสองคนนั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันด้วยท่าทางสนิทสนมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
เขาได้แต่นั่งนิ่งจ้องมองโทรศัพท์อย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่รู้ว่ารู้สึกยังไง รู้แต่ว่าข้างในร้อนรนไปหมด กล้าดียังไงมานัดเจอกันในที่ใกล้ตัวเขาขนาดนี้หรือไอ้บ้านั้นจะเป็ผู้ชายคนแรกของเธอ นี่ยังติดต่อกันอีกเหรอ!!
พอลสันกำโทรศัพท์แน่นโดยไม่รู้ตัวก่อนที่จะกดโทรออกหาใครบางคน
"ทำยังไงก็ได้ ให้อาหารมื้อนั้น เละที่สุด"
[ครับ]
พอลสันวางโทรศัพท์ลงก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยความสะใจ อดีตเธอจะเป็ของใครเขาไม่สน แต่ปัจจุบันเธอคือผู้หญิงของเขา ผู้ชายคนอื่นห้ามยุ่ง!!
"แต่กับแก ถือว่าเป็บทเรียนก็แล้วกัน ที่กล้ามายุ่งกับผู้หญิงของฉัน…"
4K
