น้ำตานางเงือก

คืนวันลับล่วงพ้น                    สิบเก้า  ปีเอย

นางมัจฉาน้อยเรา                    ใหญ่กล้า

สวยสะพรั่งงามเงา                  ดุจยิ่ง ฤานา

คำร่ำลือทั่วหล้า                     กึกก้องสรรเสริญ

ทุกหัวเมืองแว่นแคว้น               ใต้น้ำ

หมายสู่ขอยอดล้ำ                    สะใภ้

สาร์นถูกส่งถ้อยคำ                  แจ้งข่าว มากแฮ

ล้วนยิ่งจักต้องได้                    ใคร่ครั้งเสน่หา

“มัจสดี” ชื่อนี้                       ตัวน้องนางเอย

กลับนิ่งเฉยมิปอง                   ข่าวแจ้ง

ใจนางหนึ่งผู้ครอง                  หวนใคร่ ถวิลหา

มอบแด่เ๯้าเพียงแสร้ง             หนุ่มกล้าคืนหวน

หนักใจเอยเอ่ยให้                    หนักใจ ดวงแฮ

ราชินีเผยความใน                    กลัดกลุ้ม

ด้วยลูกรักมิใฝ่                         เลือกคู่ ครองนา

ไฟดั่งลนร้อนหุ้ม                       ดั่งร้อนทรวงเอ๋ย

ปรึกษายังเหล่าข้า                   บริพาร

ด้วยเหตุของนงคราญ              ยิ่งให้

อีกเพียงสิบวันวาน                  สาร์นข่าว แจ้งนา

ทุกทั่วหัวเมืองได้                   ว่าไว้มาถึง

ดูก่อนแม่กล่าวถ้อย                 คำขานนางเอย

ปากเอ่ยออกคำนาน                เอ่ยให้

ตัวข้าย่อมพร้อมพาน                เลือกคู่

เพียงท่านทำสมไซร้                ว่าข้าปารถนา

องค์ประสงค์สิ่งให้                   ใดใด ฤาเอย

เอื้อนเอ่ยออกมาไว                   เหล่าข้า

ยินดีย่อมพร้อมใช้                    ให้แด่ องค์เอย

เพียงเอ่ยเอื้อนทั่วฟ้า                พรั่งพร้อมจัดสรร

ท่านเสนาใคร่ข้า                       ประสงค์

เลือกคู่ครองนี้คง                      ง่ายแท้

ชายใดยื่นบรรจง                      สร้อยมุก  คืนนา

จักย่อมถอยยอมแพ้                 แต่งได้สมหมาย

ว่าแต่ลูกมุกสร้อย                    นั้นหาย นานเอย

ลูกกล่าวเหมือนเปรียบปราย       ห่อนให้

หากแล้วไม่พบภาย                 กำหนด วันนา

ใครใคร่เล่าจักได้                    แต่งเ๯้าเข้าหอ

มัจสดีมิกล่าวทิ้ง                      วาจา

ทั้งเหล่าร้อนเสนา                     ยิ่งได้

ประกาศป่าวร้องว่า                  ดังทั่ว  ทิศนา

หามุกสร้อยคืนให้                   จักได้แต่งขวัญ ฯ

+++โคลงสี่สุภาพ +++