คุณชายมากรัก

        ในช่วงเวลาที่ผ่านมาหลิวจ้านมาที่เมืองท่าเรือพร้อมกับเย่เอ๋อและพ่อบ้านจางปล่อยให้หว่านเอ๋อดูแลที่หอ หลิวจ้านเดินทางมาก็เพื่อที่จะดำเนินการสร้างจวนใหม่ที่ข้างหน้าจวนติดแม่น้ำที่หลังจวนติดภูเขา ในตอนแรกหลิวจ้านคิดจะปรึกษาพ่อของเขาก่อนที่จะสร้าง แต่เขาได้รับจดหมายจากพ่อของเขา ว่าตอนนี้พ่อของเขาอยู่ต่างแคว้น กำลังมาคุยเรื่องการค้าและในจดหมายยังระบุอีกว่าหากหลิวจ้านต้องการจะทำสิ่งใดก็ลงมือทำได้ ไม่ต้องรอพ่อของเขา หลิวจ้านตัดสินใจสร้างทันที ทั้งจวนและท่าเรือ หลิวจ้านไม่ได้คิดที่จะทำแค่ท่าเรือแต่เขาคิดที่จะต่อเรือ เขาอยากจะลองไปสำรวจทะเลและเผื่อในอนาคตอาจจะพาภรรยาของเขาไปเที่ยวเมืองอื่นๆ เพราะการเดินทางด้วยเรือสะดวกและเร็วที่สุด ตอนนี้ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มที่จะเป็นรูปร่าง ส่วนเรื่องที่ฝึกกองทัพของเขาตอนนี้เตียวจูลง เริ่มดำเนินการไปบ้างแล้วเขารับสมัครทหารมาจำนวน 2500 คนตามที่หลิวจ้านต้องการ ตอนแรกหลิวจ้านจะเอาแค่ 2000 คน แต่เขาเกือบจะลืมไป ว่าอาจจะมีคนถอนตัว ที่เตียวจูล่ง รับสมัครคนได้เร็วแบบนี้เป็นเพราะค่าจ่างสูงมาก ทำให้รับสมัครได้ง่าย ส่วนเรื่องการฝึกตอนนี้หลิวจ้านยังคงไม่ได้ให้ฝึกหนักเพราะร่างกายของบางคนยังคงขาดสารอาหารต้องบำรุงร่างกายก่อน ค่ายทหารอยู่ข้างหลังจวนที่หลิวจ้านสร้างขึ้นมาใหม่ อยู่บนภูเขา หลิวจ้านและเย่เอ๋อพักอยู่ที่โรงเตี้ยมภายในเมืองท่าเรือ

        เช้าวันต่อมาหลิวจ้านตื่นขึ้นมาพร้อมกับที่ข้างกายของเขามีสาวงามนอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลิวจ้าน

        “เจ้าตื่นได้แล้ววันนี้พวกเราจะต้องเดินทางกลับไปหาหว่านเอ๋อ”เป็นหลิวจ้านที่ปลุกเย่เอ๋อ

        จากนั้นทั้งสองอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ ได้ออกจากโรงเตี้ยมเพื่อที่จะไปกินข้าวเช้าที่ข้างนอก หลิวจ้านไปนั่งกินข้าวที่ร้านเล็กๆและได้ยินพวกบัณฑิตคุยกัน

        “นี้เจ้าได้ยินข่างใหญ่ที่เมืองหลวงหรือไม่”

        “ข่าวอะไรของเจ้า ตอนนี้ยังจะมีข่าวไหนที่ยิ่งใหญ่ไปกว่าข่าวเรื่องอาหารและสุราเลิศรสที่ไชน่าทาวน์บ้าง ที่พวกเราเดินทางมาที่นนี่ ก็เพื่อไปที่นั้นไม่ใช่รึไง”

        “เจ้าฟังที่ข้าจะพูดก่อน ได้ยินว่านางคณิกาอันดับ 1 ของหอเดียวดายที่เมืองหลวงได้เดินทางมายังเมืองลั่วหยาง”

        บัณฑิตที่นั่งอยู่ด้วยกันถึงกับร้องเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน ทุกคนต่างก็เร่งถามรายละเอียดกับชายที่พูดข่าวนี้ขึ้นมาว่าตอนนี้นางอยู่ที่ไหน

        “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่านางมาที่เมืองลั่วหยางทำไม แต่หากว่าพวกเราได้พบกับโฉมงามแบบนางสักครั้งชีวิตของพวกเราคงจะตายตาหลับแล้ว”

        จากนั้นทุกคนก็โหร้องดีใจ

        “เย่เอ๋อเจ้าได้ยินที่พวกบัณฑิตกลุ่มนั้นพูดคุยกันหรือไม่”

        “ได้ยินเจ้าค่ะ”

        “ใครคือนางคณิกาอันดับที่ 1 ที่พวกเขาพูดถึง”

        “ท่านสนใจนางหรือเจ้าค่ะ”นางพูดพร้อมกับถลึงตาใส่หลิวจ้าน

        “ข้าก็แค่ส่งสัยว่าทำไมพวกเขาถึงได้ดูตื่นเต้นกันแบบนี้เพราะไม่ใช่ว่าถ้าอยากจะพบกับนางก็แค่ไปที่หอเดียวดายภายในเมืองหลวงก็พบเจอนางได้แล้ว”

        “ท่านยังไม่เข้าใจว่านางคณิกาอันดับที่ 1 หมายความว่ายังไง การที่คนธรรมดาต้องการที่จะพบนางคงจะเป็นไปได้ยาก ไม่ใช่ว่ามีเงินจะสามารถพบนางได้ นางจะพบกับคนที่นางอยากจะพบ ยกเว้นเสียแต่ว่าท่านจะสามารถทำตามกฎที่นางตั้งไว้ได้ท่านถึงจะได้พบกับนาง”

        “ทำไมเจ้าถึงรู้เรื่องของนางมากมายแบบนี้”

        “ทำไมข้าถึงจะไม่รู้ละเพราะว่าข้าเคยพบกับนางมาก่อน ข้าพบนางตั้งแต่ที่นางยังไม่โด่งดังตอนนั้นข้าติดตามท่านพ่อไปที่เมืองหลวง ได้พบกับนางในงานชุมนุมบทกวี แต่ตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว”

        “เจ้าชอบบทกวีด้วยรึ แล้วกฎของนางที่เจ้าพูดถึงคือเรื่องอะไร”

        “นี้ท่านสนใจนางจริงๆ แต่ข้าขอเตือนท่านเอาไว้ข้าเคยได้ยินข่าวว่าเป็นผู้หญิงขององค์ชายใหญ่ เรื่องบทกวีข้าก็ชอบ”

        หลิวจ้านได้ยินแบบนั้นถึงกับรู้สึกตื่นเต้นภายในใจ นี้นางเป็นผู้หญิงขององค์ชายใหญ่ แบบนี้ชักจะสนุกขึ้นมาแล้ว ผู้หญิงของศัตรู หากว่าข้าได้นางมาเป็นเมียอีกคน และองค์ชายใหญ่ทรงรู้เรื่องเขาจะกระอักเลือดตายหรือเปล่า แค่หลิวจ้านคิดเลือดลมของเขาก็พุ่งปีดๆ เย่เอ๋อเห็นหลิวจ้านยิ้มอยู่คนเดียวก็รู้แล้วว่าเขาคงคิดสิ่งที่ไม่ดี

        “เจ้ายังไม่บอกข้าว่าหากจะพบกับนางต้องทำยังไง”

        “ผู้ชายก็เหมือนกันหมด”นางพูดจบประโยคก็ไม่พูดสิ่งใดออกมา

        “ข้าไม่เหมือนกับคนอื่นเจ้าก็รู้ ที่ข้าอยากจะพบกับนางเพราะว่าข้าต้องการที่จะรู้เรื่ององค์ชายใหญ่มากขึ้น เจ้าไม่เคยได้ยินประโยคนี้หรือยังไง รู้เขารู้เรา ลบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”

        “ได้ข้าจะบอกท่าน แต่คนอย่างท่านคงทำไม่ได้หรอก กฎของนางก็คือหากว่าท่านสามารถแต่งบทกวีที่ดีออกมาได้และถูกใจนางนางถึงจะให้ท่านพบ”

        เย่เอ๋อเจ้าคงไม่รู้สินะว่าตัวข้านั้นมีอีกชื่อคือ มหาเทพบทกวี เดียวพอเจ้าได้เห็นข้าแต่งบทกวี เจ้าคงจะหลงรักข้าจนถอนตัวไม่ได้ หลังจากที่ทั้งสองกินข้างเช้าเสร็จได้เดินท่างกลับไปที่หอไชน่าทาวน์ทันที เพราะวันนี้จะเป็นวันที่หอเปิดตัวเมนูอาหารใหม่ นั้นก็คือ หม้อไฟ รถม้าวิ่งไปได้ระยะหนึ่งก็หยุดตัวลงเพราะว่าข้างหน้ามีคนขอความช่วยเหลือ

        “เจ้าหยุดรถทำไม”

        “เรียนคุณชายข้างหน้ามีคนยืนขวางหน้ารถขอรับ”

        หลิวจ้านได้ตัดสินใจเปิดหน้าต่างออกไปดู