แสนรักแสนแค้น_End

        “อัญ... อึก อัญพี่ขอโทษ ขอโทษ อึก”

        เสียงพร่ำพูดขอโทษดังอยู่ในห้องนั่งเล่น ซึ่งพอตกเย็นนายหัวแสนจะรั้งอยู่และดื่มจนเมามายเป็นประจำ ตั้งแต่อัญชิษฐาหนีหายไป แต่กระทั่งถึงตอนนี้การสืบหาตัวอัญชิษฐา ก็ยังไม่มีความคืบหน้ามาให้ได้ยินแต่อย่างใด

        แต่ถึงแม้ว่าตกเย็นมานายหัวแสนจะเอาแต่เมามาย จนไม่รู้เรื่องรู้ราว พอถึงตอนเช้าเขาก็สามารถพาตัวเอง ลุกไปทำงานได้ตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติที่ทั้งแม่บ้าน คนงานในบ้าน แม้กระทั่งคนงานในสวนและในเหมืองรู้กัน คือความเงียบขรึมและดุดัน จนใครๆเข้าหน้าไม่ติด

        “เฮื่ออออออ......”

        อนัทพลยืนมองดูเจ้านายของตัวเอง แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา กับที่ตอนนี้หมดสภาพของนายหัวที่เงียบขรึมและดุ เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปราวกับน้ำเปล่า

        ซึ่งใครจะไปคิดล่ะว่า นายหัวแสนผู้มากความสามารถ ทะนงในศักดิ์ศรี แข็งแกร่งราวกับหินผา จะอ่อนแอและหมดสภาพได้อย่างนี้ เห็นแล้วไม่รู้จะสงสารหรือไม่รู้จะสมเพชเวทนา หรือว่ายังไงดี

        “อือออ... อัญญญ... พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ อึก”

        เสียงนายหัวแสนร้องตะโกนเอ่ยคำขอโทษขึ้นมาอีก ขณะที่เปลือกตาปิดสนิท ร่างแกร่งนอนพาดอยู่บนโซฟา ชนิดที่ไม่มีเรี่ยวมีแรงแม้แต่จะทรงตัวลุกขึ้น

        “อัญ กลับมาหาพี่ พี่ขอโทษ อึก”

        “นายหัวแสนนะนายหัวแสน ทำไมเป็นไปได้ขนาดนี้นะ เฮื่ออออออ......”

        สำราญเดินมาหยุดยืนมองดูนายหัวแสนอยู่ข้างๆอนัทพล จากสภาพที่พร่ำเพ้อละเมอหาอัญชิษฐาด้วยความเมามาย ก็ให้สำราญรู้สึกสงสารเป็นยิ่งนัก แต่จะทำไงได้เขาทำตัวของเขาเอง แล้วจะโทษใครได้ก็ต้องโทษตัวเอง

        “วันๆ ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน อย่างนี้แล้วร่างกายจะรับไม่ไหวเอาได้นะเนี้ย เฮื่อออออ......”

        สำราญถอนหายใจออกมาอีกครั้ง อดเป็นห่วงผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายไม่ได้เลยจริงๆ เพราะจากที่เห็น เหมือนนายหัวแสนกำลังทรมานตัวเอง เย็นเล่นดื่มเหล้าจนเมามาย เช้ามาก็ไปทำงานอย่างหนัก ไม่แม้แต่จะหยุดพักสักช่วงเวลา

        “ฉันก็ไม่รู้จะพูดจะทำยังไงแล้วป้า พูดมากก็ไม่ได้เขาเป็นเจ้านาย ทำได้ก็แต่คอยดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆนี่แหละ”

        อนัทพลพูดด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วงผู้เป็นเจ้านายไม่แพ้กับสำราญเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้จะพูดบอกยังไงให้นายหัวแสนรับฟัง หากพูดเยอะก็จะหากว่าตีเสมอเจ้านายเป็นเรื่องอีก จึงทำได้แต่คอยดูอยู่อย่างที่เป็นนี่แหละ

        “แล้วเรื่องตามหาคุณอัญเป็นยังไงบ้าง? ใกล้จะเจอบ้างแล้วหรือยัง?”

        สำราญละสายตาจากร่างแกร่งของนายหัวแสน หันมามองหน้าอนัทพลพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะรู้รู้กันอยู่ว่านายหัวแสนให้ทนายชัยตามหาอัญชิษฐา ซึ่งในตอนนี้ก็จะร่วมหนึ่งเดือนเข้าไปแล้ว

        “ยัง... ยังไม่เห็นว่าจะมีความคืบหน้าอะไรเลยป้า เธอทำราวกับหายเข้ากลีบเมฆยังไงยังงั้น”

        “นี่ขนาดว่าทนายชัยว่าเก่งแล้วนะ ก็ยังตามหาคุณอัญไม่เจออีก เป็นอย่างนี้นับวันนายหัวคงได้เข้าไปนอนโรงพยาบาลแน่เลย ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน กินก็แต่เหล้าทุกวันอย่างนี้”

        สำราญถอดถอนหายใจอีกครั้ง ด้วยความอดเป็นห่วงนายหัวแสนไม่ได้ ไม่ใช่ว่าจะเป็นห่วงเฉพาะนายหัวแสนเท่านั้น แต่ยังเป็นห่วงตัวเองด้วย เพราะหากไม่มีนายหัวแสนแล้ว ก็ไม่มีงานทำ หากไม่มีงานทำ ก็ไม่มีรายได้ที่จะนำมาใช้จ่ายจุนเจือครอบครัว

        “เอานะๆ นายหัวคงไม่เป็นอะไรมากขนาดนั้นหรอก จะเป็นก็แค่ช่วงนี้แหละ เดี๋ยวก็ดีขึ้น”

        อนัทพลพูดปลอบใจสำราญ ไม่ใช่จะปลอบใจแค่สำราญอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังปลอบใจตัวเองด้วย และก็ให้เป็นห่วงนายหัวแสนไปด้วยในคราวเดียวกัน เพราะอนัทพลได้ชื่อว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของนายหัวแสน ซึ่งนายหัวแสนดีด้วยและคอยช่วยเหลือในทุกๆเรื่อง เพราะงั้นอนัทพลจึงคอยดูแลนายหัวแสนอย่างนี้

        “เออๆ ไปๆ เอานายหัวขึ้นไปนอนข้างบน”

        สำราญกล่าวตัดบทสนทนา อนัทพลจึงเดินเข้าไปฉุดดึงและประคองร่างอันหนักหน่วงของนายหัวแสน ขึ้นไปยังห้องนอนของนายหัวแสน

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔