“เื่นี้เมื่อไหร่ที่ทุกอย่างดีขึ้น คำตอบทุกอย่างจะชัดด้วยตัวมันเองนะคะ" เพราะถ้าทุกอย่างมันไม่ลงตัวฉันจะรู้สึกผิดที่ทำให้คนอีกคนเสียใจ
"พี่จะรออิง" ฟ้า
"เย็นแล้วค่ะ พี่ฟ้าขับรถอิงไปที่คอนโดพี่ได้เลยค่ะเดี๋ยวตอนกลับอิงขับกลับ" ปากเก่งไปงั้นแหละฉันน่ะจริงๆ เส้นทางก็ยังไม่คุ้นเคยแต่ฉันมั่นใจในความจำของตัวเอง
"ไม่เป็ไรเดี๋ยวพี่ให้คนมารับได้อิงขับกลับบ้านได้เลยค่ะ" เพราะเขารู้ว่าเธอน่าจะยังไม่ชินแน่ๆ กับการขับรถบนถนนประเทศไทย
"ไม่เป็ไรค่ะถ้ากลัวอิงจะหลงไม่หลงค่ะ อิงจำได้" ถ้าเอาแต่กลัวก็ไม่ชินเส้นทางสักทีน่ะสิ
"จะดีหรอค่ะ" ใจก็แอบเป็ห่วงอยากอยู่ด้วยนานๆ ก็อยากอยู่
"จริงค่ะ งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ" ฉันหยิบกระเป๋าที่วางบนโต๊ะขึ้นมาถือ
"ได้ค่ะ" ฟ้าวางเงินไว้ที่โต๊ะแล้วเดินตามอิงไปที่ลานจอดรถ
ตอนนี้ตัวฉันเองก็คิดอะไรไม่ออกถ้าซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองก็ต้องทำตามหัวใจตัวเองแต่ถ้าเป็เื่ของความถูกต้องมันก็เป็สิ่งที่จำเป็เช่นกัน เราจะตามใจตนเองโดยไม่นึกถึงความถูกผิด มันก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะฉันก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ ฉันนั่งมองทางมาตลอดทางศึกษาเส้นทางให้ชินจริงๆ คอนโดของเขาก็ทางเดียวกับทางไปบ้านฉันแค่บ้านฉันใกล้กว่า
“เอ่อ..อิงขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” ฉันคิดอยู่นานแล้วจะถามดีไหมเื่ของผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ว่าฉันสอดรู้สอดเห็นหรอกนะ แต่ฉันแค่อยากรู้อะไรนิดหน่อย
“ได้สิคะ อิงมีอะไรจะถามพี่หรอ” ฟ้าหันมายิ้มให้อิงเธออยากให้อีกฝ่ายมั่นใจถามเขาได้ทุกเื่ที่เขาสามารถพูดได้
“คืออิงอยากรู้ว่า.....คือพิมเขาอายุเท่าไหร่ค่ะ” เฮ้อ สุดท้ายก็ไม่กล้าถามมันจะดูไม่ยุ่งเื่ของเขาเกินไปหรือเปล่านะ
“พิมหรออายุเท่าอิงนั่นแหละ” ฟ้า
“อ่อ งั้นก็เป็เพื่อนกัน” เหอะๆ เพื่อนหรอเธอคงไม่อยากมาเป็เพื่อนกับฉันหรอกเจอฉันทีไรก็ด่าฉันไม่เว้น
“พิมเขาก็อยากเป็เพื่อนกับอิงนะ พิมน่ะเขาน่าสงสารพ่อแม่เสียจากอุบัติเหตุชีวิตพิมเขามีแต่พ่อกับแม่พอพ่อกับแม่เขาเสียเขาก็ไม่มีใครทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเอง” ฟ้า
“ไม่มีญาติพี่น้องเลยสักนิดหรอค่ะ” ไม่น่าจะใช่นะถ้าจะบอกว่าไม่มีสักคน
“ไม่มีค่ะ พี่ก็เคยคิดนะว่าน่าจะมีญาติพี่น้องบ้างแต่ก็ไม่มีใครเลยสักคน” เพราะสิ่งนี้ทำให้ตัวเขาเอ็นดูพิมมาก
“อ่อ จะเป็ไปได้ไหมคะที่เขาอาจจะมีญาติพี่น้อง” ถ้าจะบอกว่าไม่ใช่ป้าแท้ๆ ไม่สนิทก็คงไม่กล้าให้เงินหรือทำท่าดูสนิทกันขนาดนั้น
“ที่พี่รู้ไม่มีใครนะ ถึงมีก็เห็นว่าไม่อยากยุ่งอยากเกี่ยวกับพิมเขาเพราะกลัวจะเป็ภาระของเขา” ฟ้า
“อ่อ น่าสงสารจังค่ะขอบคุณนะคะที่เล่าให้อิงฟัง” พี่ฟ้าก็คงโดนเขาหลอกหรือไม่ก็อาจจะมีอะไรที่เขาพูดกับพี่ฟ้าไม่ได้ส่วนเื่เงินพี่ฟ้าที่ฉันคิดว่าจะโดนหลอกมากหรืออะไรก็แล้วแต่ตรงนี้ฉันจะไม่ถามเพราะถ้าพี่ฟ้าเต็มใจให้เขาจะเอาไปทำอะไรมันก็เป็เื่ของเขาไม่เกี่ยวกับเราถ้าฉันฟังมาคือความจริงเื่ที่ว่าพ่อแม่ของเขาเกิดอุบัติเหตุมันก็น่าสงสารนะ
“เผื่ออิงกับพิมจะเป็เพื่อนที่ดีต่อกันได้นะ” พิมเองก็ไม่มีเพื่อนที่จริงใจสักคนฟ้าเองก็อยากจะให้อิงกับพิมเป็เพื่อนที่ดีต่อกัน เขามั่นใจว่าอิงเป็เพื่อนที่ดีได้แน่ๆ
“ค่ะ” เป็คู่กัดที่ดีต่อกันมากกว่าลำพังตัวฉันก็ไม่เเคยไปยุ่งอะไรอยู่แล้ว แต่อีกฝ่ายสิเห็นหน้าฉันทีไรถ้าฆ่าฉันได้คงฆ่าฉันไปแล้ว
ตลอดทางฉันก็เงียบมาตลอดถ้าพิมทำตามข้อตกลงจริงๆ หรือมีข้อตกลงแต่แรกทำไมถึงได้ตามด่าฉันทุกที่ที่เจอแถมยังหวงขนาดนั้นก็อาจจะเพราะพิมอาจจะรักพี่ฟ้ามากรักมากก็หวงมากก็เข้าใจนะแต่ถ้ารักกันก็ไม่น่าทำแบบนี้หรือเปล่า ระหว่างฉันคิดอะไรไปเรื่อยจนรถจอดอยู่ที่หน้าคอนโดหรู
“คอนโดนี้หรอค่ะ” ฉันมองผ่านกระจกเป็คอนโดที่หรูมากๆ เลยนะ แค่มองจากภายนอกก็รู้ว่าน่าอยู่
“ใช่ค่ะ อิงขับกลับเองได้จริงๆ หรอ” ใจเขาก็ห่วงเธอมากๆ เพราะเธอเองไม่คุ้นชินกับถนนหรือเส้นทาง
“ได้ค่ะ อิงนั่งมองทางมาตลอดทางแล้วมั่นใจว่าอิงกลับได้ค่ะ” ฉันมั่นใจอยู่นะว่ากลับถูกฉันเป็พวกสมองความจำดีขนาดเื่ที่เกิดกับพี่ฟ้าตั้งหลายปียังจำได้เลย
“ขับรถดีๆ นะ” ฟ้า
“อิงขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่ฟ้าก่อนจะเดินอ้อมรถไปฝั่งคนขับ ฉันขับรถออกจากคอนโดได้ไม่ทันจะเลี้ยวขึ้นถนนก็มีคนมาขว้างหน้ารถทำให้ฉันที่กำลังจะเลี้ยวขึ้นถนนต้องรีบเหยียบเบรกทันที อะไรกันเนี่ย พอเห็นว่าเป็ใครฉันเปิดประตูออกไป
“เธอไม่ควรทำแบบนี้ ไม่ควรวิ่งมาตัดหน้ารถแบบนี้” ฉันมั่นใจนะว่าฉันไม่ได้ชนเธอหรือไม่ได้ทำให้เธอาเ็แต่ใจก็แอบที่จะมองไม่ได้ว่าเธอาเ็หรือเปล่า
“เสนอหน้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วมากับพี่ฟ้าได้ไง” พิมเดินเข้ามากระชากแขนอิง
“ฉันมาส่งพี่ฟ้า แล้วเธอเป็อะไรจะหวงไปถึงไหนเธอจะไม่หวงเขาที่เขาไม่มีรถกลับหรือจะลำบากเลยหรือไง” ฉันบิดข้อมือเพื่อให้มือของอีกฝ่ายที่จับฉันไว้ที่แขนหลุดออก“ถ้าเป็แบบนั้นก็ไม่ต้องมาเสนอหน้าสิ ถ้าพี่ฟ้ากลับไม่ได้ฉันจะเป็คนไปรับเองไม่ใช่ให้เธอมาเสนอหน้า” พิมผลักอิงไปชนกับรถก่อนจะกระชากแขนของอิงและลากไปขึ้นรถฝั่งข้างคนขับพิมผลักอิงเข้าไปในรถแล้วตัวพิมก็เดินอ้อมรถไปฝั่งคนขับและขับรถออกไป
“เธอจะไปไหน:” ฉันต้องเหนื่อยอะไรก่อนดีนี้มันเื่บ้าบอชัด ไม่ใช่ว่าฉันกลัวเธอหรอกนะอย่างน้อยฉันก็สู้สุดเท่าที่ฉันสามารถสู้ได้
“...........” พิมเงียบมาตลอดทางเธอไม่อยากให้พี่ฟ้ามาเห็นว่าเธอทำอะไรหรือคุยกับยัยผู้หญิงคนนี้การออกไปคุยกันข้างนอกมันดีที่สุด
“ถึงแล้วลงไป” พิม
1K
