ใบหน้าที่หล่อเหลาของบุรุษตรงหน้าทำเอาคนเมาตาพร่า ลู่หลินขยี้ตาอยู่หลายครั้งด้วยความตกตะลึง
เหตุใดในสมัยนี้บุรุษถึงได้รูปงามเพียงนี้นะ ถึงจะน้อยกว่าสวามีหน้านิ่งเ็าของนางก็เถอะแต่ก็ถือว่าหล่อ
"เ้าเป็เช่นไรบ้างแม่นาง"
"ข้า..."
"ขออภัยท่านอ๋องห้าด้วยนะเพคะ เหมยอันดูแลพระชายาไม่ดีเองเพคะ" เหมยอันรีบแสดงตัวเมื่อเห็นว่าเป็ผู้ใด
คุณชายห้าหรือเฟยหลงจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่ปิดบังความพึงพอใจในตัวสตรีตรงหน้า
น่าเสียดายที่สตรีที่งดงามเพียงนี้ต้องตกเป็ของเฟยฉี มันไม่แม้แต่จะสนใจและไม่ทะนุถนอมนางแม้แต่นิดเดียว เขาเองแม้จะอยากแย่งนางมาเชยชมแต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ง่าย
"ปะ ปล่อยข้า"
"ข้าจะพาเ้ากลับตำหนักดูเหมือนสาวใช้เ้าจะพยุงเ้าไม่ไหว"
"ข้ากลับเองได้"
คนเมาพยายามใช้แรงอันน้อยนิดดันตัวออกจากอ้อมกอดที่ไม่มีท่าทีจะปล่อยให้นางเป็อิสระ นางไม่อยากเข้าใกล้บุรุษอื่นอีกเดี๋ยวคนผู้นั้นมาเห็นเข้านางจะเดือดร้อนอีก
"เ้าไว้ใจข้าได้ อย่างน้อยข้าก็เป็พี่ของสวามีเ้า อีกอย่างข้าและเ้ามีความสนิทชิดเชื่อกันเ้าก็รู้"
ใบหน้าและแววตาเ้าเล่ห์ของบุรุษตรงหน้าทำให้ลู่หลินไม่อยากอยู่ใกล้ นางพยายามผลักดันเขาออกแต่ก็เหมือนเขายิ่งกอดนางแน่น
"ดีที่ยังนึกถึงข้าอยู่เฟยหลง! "
น้ำเสียงดุดันแสดงถึงอารมณ์ของผู้พูดดังขึ้นเื้ัไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็ผู้ใด
ลู่หลินได้แต่นึกในใจว่านางข้ามมิติมาแต่ก็ยังไม่เคยมีเื่ดีๆ เลยมาถึงวันแรกก็นอนกับบุรุษอื่นมาวันนี้ก็กอดกับบุรุษอื่นแล้วเป็แบบนี้นางจะทำเช่นไรให้ท่านอ๋องน้ำแข็งผู้นี้รักนางได้เล่าเอาชีวิตให้รอดไปได้วันต่อวันก็ดีมากแล้ว
"น้องเจ็ด ฮ่าๆ เ้ามาพอดีเลย"
เฟยหลงรีบปล่อยมือจากลู่หลินทันทีที่เฟยฉีเดินเข้ามาด้วยใบหน้าทะมึน ความเ็าของเขาแผ่ซ่านออกมาจนใจนางหนาวเหน็บ
"คิดจะทำสิ่งใดควรไว้หน้าข้าบ้างอย่างน้อยนางก็ได้ชื่อว่าเป็พระชายาของข้า"
"เ้าก็พูดเกินไป นางเพียงสะดุดล้มข้าก็เพียงแค่เข้ามาพยุงเ้าอย่าได้เข้าใจผิดไปเลยน้องพี่"
ลู่หลินดูท่าสองคนนี้คงไม่ลงรอยกันเป็แน่ นางดูสายตาเ็าและท่าทีของอ๋องเฟยหลงที่ดูเหมือนจะไม่ถือสาและเอาความแต่ก็มีแววไม่พอใจอยู่ในนั้น
ดีที่นางทำงานกับผู้คนมากมายในชาติก่อนทำให้มองคนออกได้ทะลุปรุโปร่ง
แต่ที่ไม่เข้าใจเลยคือตัวนางเองหรือตัวเ้าของร่างเดิมว่าเหตุใดถึงได้พัวพันกับบุรุษมากหน้าหลายตาเพียงนี้ได้ไหนสาวใช้ของนางบอกว่าเ้าของร่างนี้ไม่ออกไปที่ใดไง
"เป็เช่นนั้นก็ดี กลับตำหนักเถอะตอนนี้ข้าอยากสนทนากับเ้าแล้ว"
เฟยฉีเอ่ยกับเฟยหลงก่อนจะหันมาสั่งลู่หลิน แม้จะเป็น้ำเสียงที่ราบเรียบเ็าแต่ก็เป็ความเย็นขาที่น่ากลัวจนขนกายนางลุกชัน
"เดี๋ยวสิน้องพี่เราไม่ได้เจอกันตั้งนานเ้าอยู่ดื่มสุรากับข้าสักไหเถิด"
"ข้ายังมีราชกิจมากมายต้องไปทำเชิญท่านตามสบาย"
เฟยฉีเอ่ยจบก็เดินนำออกจากโรงเตี๊ยมไปเห็นเช่นนั้นลู่หลินก็แทบวิ่งตามไม่ทัน คนอะไรขายาวจนนางวิ่งตามหอบเหนื่อยอาการเมามายหายไปเกือบหมด
หลังจากที่ทั้งสองออกไปสีหน้าใจดีของเฟยหลงก็เปลี่ยนไปทันที เหมือนกับว่าแสร้งทำสีหน้ายินดีไม่ไหวอีกต่อไป
"ยังอวดดีอีกรอข้าได้ขึ้นเป็รัชทายาทเมื่อใดเ้าจะไม่ได้ชูคอกับข้าเช่นนี้"
หลังจากที่รัชทายาทเฟยเจียงสิ้นพระชนม์ไปตำแหน่งรัชทายาทก็ยังไม่ถูกแต่งตั้ง เหล่าองค์ชายทั้งหลายต่างแย่งชิงตำแหน่งกันภายใต้ทะเลที่ผืนน้ำสงบนิ่งแต่ใต้น้ำกลับมีคลื่นมากมายรอปะทุขึ้น
ตำหนักอ๋องเฟยฉี
"เอาตัวนางไปโบยสองไม้ สาวรับใช้นางโบยห้าไม้ แล้วพาตัวนางมาหาข้าที่ตำหนัก"
"ดะ เดี๋ยวนะ! ข้าทำสิ่งใดผิด นี่ปล่อยข้านะ! "
ไม่รอให้นางได้ถามถึงความผิดที่ลงโทษนางบ่าวก็เข้ามาจับนางไปโบยตามคำสั่งของบุรุษใจร้ายผู้นั้นแล้ว
ั้แ่เกิดมาลู่หลินไม่เคยต้องถูกลงโทษเลย มาตอนนี้นางกำลังถูกลงหวายที่หลังมันเจ็บจนแทบขาดใจ เจ็บจนนางร้องไห้ออกมาแต่ก็ไม่ร้องขอความเมตตาจากชายผู้นั้น
นางไม่ได้ทำสิ่งใดผิด สั่งทำร้ายนางเช่นนี้หากนางไม่ตายนางจะต้องแก้แค้นแน่นอน
ร่างที่สะบักสะบอมถูกพาเข้ามาที่ตำหนักคุณชายเจ็ด ลู่หลินมองดูเหมยอันสาวรับใช้ของนางที่เจ็บมากกว่านางหลายเท่าอย่างสงสาร
"รู้ความผิดของเ้ารึยัง"
"ไม่รู้และท่านไม่มีสิทธิ์สั่งโบยข้าและสาวรับใช้ข้าเช่นนี้! "
"หึๆ ข้าคงสั่งโบยเ้าน้อยไปถึงได้ยังปากดีเช่นนี้ "
"ข้าไม่มีความผิดใดที่จักต้องถูกท่านลงหวาย" ลู่หลินยังคงพยายามแสดงความบริสุทธิ์ใจของนาง
"นอนกับบุรุษอื่น! กอดกันกลางที่สาธารณชน! เ้าคิดว่าข้าควรจะสั่งแค่ลงหวายเ้าหรือสั่งตัดหัวเ้าซะ! "
จากที่น้ำเสียงเ็ามาบัดนี้เขาถึงกับะเิอารมณ์ออกมาทำให้ลู่หลินผงะด้วยความกลัว
นางทำเื่น่าอับอายไว้มากจนไม่อาจโต้แย้งได้แต่นางก็ไม่ได้อยากให้มันเกินและจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่ามันเกิดสิ่งใดขึ้นกับเ้าของร่างนี้กันแน่
"เอาเถอะถือว่าครั้งนี้ข้าเตือนเ้าเบาๆ แต่ถ้าเ้ายังทำเช่นนี้อีกข้าไม่เอาเ้าไว้แน่ อย่าลืมว่าเ้าแต่งเข้าตำหนักข้าเพราะเหตุใด เอาตัวนางออกไป! "
ลู่หลินจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาอำมหิต นางตั้งใจว่าเอาคืนให้สาสมกับที่นางเจ็บตัวในวันนี้
ก่อนที่นางจะถูกสาวใช้พาตัวออกไปลู่ฟานก็เดินสวนเข้ามาแถมนางยังส่งยิ้มน่าสมเพชให้กับลู่หลินอีกด้วย
คนที่นี่ล้วนแต่รังเกียจเ้าของร่างนี้ทั้งพี่สาวทั้งสามีเ้าของร่างนี้อยู่มาได้ยังไงถึงตอนนี้กันนะ
นางคงน่าสงสารมากอยู่ไปก็ไร้ตัวตน มิน่าถึงได้ตรอมใจตายจนิญญาของเธอทะลุมิติมาสิงร่างนี้ได้
ไม่เป็ไรต่อไปลู่หลินคนใหม่ผู้นี้จะไม่มีทางถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียวอีกแน่นอน นางจะเอาคืนคนพวกนั้นอย่างสาสม!
"ท่านพี่เหตุใดถึงได้ลงหวายท่านพี่หลิน นางทำสิ่งใดผิดเ้าคะ" ลู่ฟานถามแม้นางจะรู้ความเป็มาเต็มอกก็ตาม
"ไม่ใช่เื่ที่ข้าต้องมานั่งตอบเ้า"
นอกจากน้ำเสียงที่หยิ่งยโสและท่าทีไม่สนใจนางนั้นยิ่งทำให้นางอยากเอาชนะบุรุษผู้นี้ให้ได้
"ลู่ฟานเพียงแค่เป็ห่วงท่านพี่หลิน หากท่านพี่ไม่รักใคร่นางควรปล่อยนางไปพบกับบุรุษที่นางรัก"
กรามสองข้างถูกขบกัดแน่นเข้าหากันบ่งบอกว่าผู้ฟังนั้นไม่พอใจเพียงใด ถึงจะเป็บุรุษผู้ยิ่งใหญ่เพียงใดแต่ก็ต้องแพ้คำของอิสตรี ยังไงนางก็จะต้องเป็ที่หนึ่งให้จงได้
"ไม่มีสิ่งใดจะพูดก็ออกไปข้ามีราชกิจต้องตรวจอยู่มาก ไม่ได้มีเวลามาสนทนาเล่นลิ้นกับเ้า"
ได้ยินน้ำเสียงกระด้างเอ่ยปากไล่อีกครั้งลู่ฟานก็ไม่อาจทนอยู่ต่อไปได้ นางจะต้องทำให้บุรุษผู้นี้เป็ของนางให้ได้คอยดู ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลู่หลินมีนางจะแย่งมันมาให้หมด
274
