ประตูห้องทำงานของลี ชุน เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นห้องที่แตกต่างจากความวุ่นวายและเทคโนโลยีล้ำสมัยภายนอกโดยสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายข้อมูลวุ่นวาย ไม่มีเสียงสังเคราะห์รายงานสถานการณ์ใดๆ มันคือห้องที่สะท้อนตัวตนของผู้เป็เ้าของได้อย่างสมบูรณ์แบบ... เรียบง่าย, เฉียบคม, และเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์
ผนังทำจากโลหะขัดเงาสีเทาเข้ม ด้านหนึ่งเป็กระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของหุบเขาเบื้องล่างได้ทั้งหมด โต๊ะทำงานทำจากไม้สีเข้มเนื้อแข็ง มีเพียงแผ่นดาต้าแพดบางเฉียบและถ้วยชาเซรามิกวางอยู่อย่างเป็ระเบียบ ที่มุมห้องมีกระถางต้นบอนไซต้นหนึ่งตั้งอยู่ กิ่งก้านของมันถูกดัดอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ และบนผนังด้านหลังโต๊ะทำงาน มีอาวุธโบราณหลายชิ้นแขวนอยู่... ดาบคาตานะ, กระบี่จีน, และทวนยาว ทุกชิ้นได้รับการดูแลอย่างดีจนยังคงความคมกริบและงดงาม
โนวาก้าวเข้ามาในห้อง ประตูเลื่อนปิดลงด้านหลัง ทิ้งให้เขาอยู่กับลี ชุน เพียงลำพังในความเงียบที่กดดัน
"นั่งลงสิ" ลี ชุน เอ่ยขึ้นโดยไม่ได้ละสายตาจากดาต้าแพดบนโต๊ะ
โนวาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเลือกนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงาน เขานั่งตัวตรง หลังไม่พิงพนัก สัญชาตญาณของเขากำลังทำงานในระดับสูงสุด มันประเมินทุกอย่างในห้องนี้... ระยะห่างจากประตู, ตำแหน่งของอาวุธบนผนัง, และที่สำคัญที่สุดคือผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา
ลี ชุน วางดาต้าแพดลงแล้วประสานมือไว้บนโต๊ะ ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่เขาโดยตรง "ข้าได้ดูบันทึกการต่อสู้ทั้งหมดแล้ว... ทั้งในโรงอาหารและในสังเวียน"
เธอเว้นจังหวะ "การเคลื่อนไหวของเ้า... มันไม่ใช่ของมือใหม่ มันไม่ใช่แม้กระทั่งของทหารที่ฝึกมาอย่างดี มันสมบูรณ์แบบเกินไป ทุกการตัดสินใจ ทุกการตอบสนอง ราวกับถูกฝังอยู่ในระดับสัญชาตญาณ"
"ข้าไม่รู้..." โนวาตอบด้วยความสัตย์จริง "ร่างกายของข้า... มันขยับไปเอง"
"นั่นคือสิ่งที่น่ากังวลที่สุด" ลี ชุน กล่าว "ทีมแพทย์ของเรายืนยันแล้วว่าร่างกายของเ้าไม่มีร่องรอยของการฝึกฝนกำลังภายใน ไม่มีเส้นลมปราณที่ถูกเปิดออก ไม่มีแกนปราณที่แข็งแกร่ง แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของระบบประสาทส่วนกลางกลับเร็วกว่านักสู้ระดับสูงของเราบางคนเสียอีก เ้าคือความขัดแย้งที่มีชีวิต... เป็ปริศนาที่อันตราย"
เธอลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่แล้วมองออกไปข้างนอก "ข้าไม่รู้ว่าเ้าเป็ใคร มาจากไหน หรือถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร แต่ข้ารู้สิ่งหนึ่ง... เ้าแข็งแกร่ง และความแข็งแกร่งนั้นอาจเป็ได้ทั้งสินทรัพย์ที่ล้ำค่า... หรือภัยคุกคามที่ร้ายแรงที่สุด"
"ข้าจะทำอะไรกับเ้าดี โนวา?" เธอถามเหมือนพูดกับตัวเอง "จะให้ข้ากำจัดเ้าทิ้งเพื่อตัดปัญหา หรือจะเสี่ยงเก็บเ้าไว้โดยไม่รู้อะไรเลย"
โนวายังคงเงียบ เขารู้ดีว่าชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย และขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้หญิงคนนี้
ลี ชุน หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง "ข้าไม่ชอบเื่ที่ไม่สามารถควบคุมได้... แต่ข้าก็เกลียดการทิ้งอาวุธดีๆ ไปโดยเปล่าประโยชน์มากกว่า"
เธอเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วยื่นดาต้าแพดมาให้เขา บนหน้าจอปรากฏตราสัญลักษณ์ของหน่วย "หมาป่าเดียวดาย"
"ข้ามีข้อเสนอให้เ้า" เธอกล่าว "เข้าร่วมหน่วยของข้า... ในฐานะสมาชิกฝึกหัดภายใต้การดูแลของข้าโดยตรง เ้าจะได้รับการฝึกฝน, ได้รับภารกิจ, และได้รับการประเมินผลอย่างใกล้ชิด ทุกการกระทำของเ้าจะถูกจับตามอง"
"มันคือโอกาส... และมันก็คือปลอกคอ" เธอกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "เ้าจะได้โอกาสในการค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเอง และพวกเราก็จะได้ประเมินว่าเ้าเป็มิตรหรือศัตรู เ้าจะได้เรียนรู้ที่จะควบคุมพลังที่เ้ามี และพวกเราก็จะได้เรียนรู้ที่จะรับมือกับมัน"
"แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่ข้าตัดสินว่าเ้าเป็ภัยคุกคาม... ข้าจะกำจัดเ้าด้วยมือของข้าเอง"
ข้อเสนอที่ไร้ซึ่งทางเลือกอื่น โนวาจ้องมองตราสัญลักษณ์หมาป่าบนหน้าจอ... สัญชาตญาณของเขากำลังบอกอะไรบางอย่าง... มันไม่ได้บอกว่าให้ไว้ใจ... แต่มันบอกว่านี่คือ "เส้นทาง" ที่ถูกต้อง... เส้นทางเดียวที่จะนำไปสู่คำตอบ
"ข้าตกลง" เขาตอบ
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของลี ชุน เป็ครั้งแรก "ดี... ยินดีต้อนรับสู่รังหมาป่า... โนวา"
ที่พักของหน่วย "หมาป่าเดียวดาย" นั้นแตกต่างจากหอพักของทหารฝึกหัดทั่วไป มันตั้งอยู่ในส่วนที่ลึกและมีการป้องกันแ่าที่สุดของฐานทัพ ห้องพักแต่ละห้องเป็แบบส่วนตัวและมีขนาดใหญ่กว่า แต่ก็ยังคงความเรียบง่ายและเน้นการใช้งานเป็หลัก
โนวาถูกนำทางมายังห้องพักใหม่ของเขา มันเป็กล่องโลหะที่กว้างกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกเหมือนกรงเช่นเคย เขาวางข้าวของส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นลงบนเตียง... เสื้อผ้าฝึกซ้อมชุดใหม่, บัตรประจำตัวที่ตอนนี้สถานะเปลี่ยนเป็ "สมาชิกฝึกหัดหน่วยหมาป่าเดียวดาย", และดาต้าแพดที่บรรจุข้อมูลเกี่ยวกับกฎระเบียบและโครงสร้างของหน่วย
เขาเปิดดาต้าแพดขึ้นมาศึกษา... หน่วยหมาป่าเดียวดายมีสมาชิกรวมลี ชุน แล้วเพียง 12 คน แต่ละคนคือสุดยอดฝีมือในแต่ละแขนง... ผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด, พลซุ่มยิง, นักเวทสายสนับสนุน, แฮ็กเกอร์, และผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุะเิ... พวกเขาคือคมมีดที่ถูกส่งไปทำภารกิจที่อันตรายและลับสุดยอดที่สุด
ขณะที่เขากำลังอ่านข้อมูลอยู่นั้น ประตูห้องก็เลื่อนเปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขามีรูปร่างสูงโปร่งและเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเงา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยและมีรอยแผลเป็เล็กๆ ที่มุมปาก เขาคือ "ไซเลนท์" รองผู้บัญชาการและมือขวาของลี ชุน
"ผู้บัญชาการสั่งให้ข้ามาแจ้งภารกิจแรกของเ้า" ไซเลนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์
โนวาลุกขึ้นยืน "ภารกิจอะไร?"
"ไม่ใช่ภารกิจภาคสนาม" ไซเลนท์ตอบ "แต่เป็ 'การประเมินผล' ที่ห้องแล็บเทคโนโลยีโบราณ"
เขาอธิบายต่อ "เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ทีมลาดตระเวนของเราได้เก็บกู้วัตถุชิ้นหนึ่งมาจากซากอารยธรรมโบราณทางตอนเหนือ มันเป็ทรงกลมโลหะสีดำที่ไม่ปรากฏในฐานข้อมูลใดๆ ปัญหาคือ... มันปล่อยคลื่นพลังงานประหลาดออกมาตลอดเวลาซึ่งรบกวนอุปกรณ์วิเคราะห์ของเราทั้งหมด และคนที่เข้าไปใกล้มันนานๆ จะมีอาการปวดศีรษะและฝันร้ายอย่างรุนแรง"
"ผู้บัญชาการ้าให้เ้า... ไป 'ดู' มัน"
โนวาขมวดคิ้ว "ดู? แค่นั้นรึ?"
"ใช่" ไซเลนท์ตอบ "เธอ้าจะดูว่าเ้าจะ 'ตอบสนอง' ต่อวัตถุนั้นอย่างไร... หรือวัตถุนั้นจะ 'ตอบสนอง' ต่อเ้าอย่างไร"
มันคือการทดสอบ... การทดสอบที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้ แต่โนวาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม
ห้องแล็บเทคโนโลยีโบราณเป็ห้องที่สะอาดและสว่างไสวจนน่าขนลุก ผนังและพื้นเป็สีขาวทั้งหมด อุปกรณ์วิเคราะห์ที่ซับซ้อนตั้งเรียงรายอยู่รอบห้อง แต่ที่กลางห้องนั้น... มีแท่นวางวัตถุที่ถูกคลุมด้วยสนามพลังงานบางๆ ตั้งอยู่
บนแท่นนั้นมีทรงกลมโลหะสีดำสนิทขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลวางอยู่ ผิวของมันเรียบสนิทและดูดกลืนแสงรอบข้างจนดูเหมือนเป็หลุมดำขนาดเล็ก มันแผ่บรรยากาศที่น่าอึดอัดและไม่เป็มิตรออกมา
นักวิจัยในชุดป้องกันเต็มรูปแบบยืนรออยู่แล้ว เมื่อเห็นโนวาและไซเลนท์เดินเข้ามา เขาก็รีบอธิบายสถานการณ์
"เราพยายามวิเคราะห์มันทุกวิถีทางแล้วครับ แต่สแกนเนอร์ของเราไม่สามารถเจาะผ่านพื้นผิวของมันได้เลย คลื่นพลังงานที่มันปล่อยออกมาก็ไม่ตรงกับรูปแบบพลังงานิญญาหรือพลังงานเวทมนตร์ใดๆ ที่เราเคยบันทึกไว้"
"แล้วอาการของคนที่เข้าไปใกล้ล่ะ?" ไซเลนท์ถาม
"รุนแรงครับ" นักวิจัยตอบ "บางคนเห็นภาพหลอน บางคนได้ยินเสียงกระซิบที่พวกเขาไม่เข้าใจ"
ไซเลนท์หันมามองโนวา "ตาเ้าแล้ว"
โนวาพยักหน้า เขาก้าวเข้าไปใกล้แท่นวางวัตถุนั้น สัญชาตญาณของเขากำลังกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง มันบอกให้เขาหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน... ก็มีความรู้สึก "ดึงดูด" ที่แปลกประหลาด... ราวกับว่าวัตถุชิ้นนี้กำลัง "เรียกหา" เขา
"ปิดสนามพลัง" เขาพูดสั้นๆ
"แต่ว่า..." นักวิจัยลังเล
"ทำตามที่เขาบอก" ไซเลนท์สั่ง
สนามพลังสีฟ้าอ่อนสลายไป ทิ้งให้ทรงกลมสีดำนั้นตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว โนวาสูดหายใจเข้าลึก... แล้วยื่นมือออกไปััมัน
วินาทีที่ปลายนิ้วของเขาัักับพื้นผิวที่เย็นเฉียบของทรงกลม...
โลกทั้งใบก็ะเิออก
มันไม่ใช่แค่ภาพนิมิต... แต่มันคือการ "ดูด" จิตสำนึกของเขาเข้าไปในพายุแห่งความทรงจำที่บ้าคลั่ง
...ภาพของสนามรบโบราณที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงและซากศพ...เสียงกรีดร้องของผู้คนนับพันในภาษาที่เขาไม่รู้จัก...ความหวาดกลัว...ความโกรธแค้น...ความสิ้นหวัง...
...ภาพของนักรบในชุดเกราะประหลาดที่กำลังต่อสู้กับอสูรจากต่างมิติ...ภาพของท้องฟ้าที่ปริแตกออกเป็รอยแยกสีม่วง...
...ความรู้สึกของการถูกแทง...ความรู้สึกของการกำลังจะตาย...ความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง...
"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!"
โนวากรีดร้องออกมาสุดเสียง ความเ็ปทางจิตใจมันรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว เขาล้มลงไปกับพื้น มือยังคงแตะอยู่ที่ทรงกลมนั้นราวกับถูกดูดติดไว้
ในโลกภายนอก... ทรงกลมสีดำนั้นเริ่มตอบสนองต่อเขา มันสั่นะเือย่างรุนแรงและเริ่มเรืองแสงขึ้นจากภายใน อักขระโบราณที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของมันราวกับรอยสักที่ลุกเป็ไฟ คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นะเิออกมารอบทิศทาง!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
หลอดไฟบนเพดานะเิแตกกระจาย อุปกรณ์วิเคราะห์ส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่นก่อนจะดับวูบไป นักวิจัยถูกแรงอัดกระแทกจนกระเด็นไปติดผนัง ไซเลนท์ซึ่งยืนอยู่ไกลกว่า รีบสร้างม่านพลังงานขึ้นมาป้องกันตัวเองได้ทันท่วงที
"เกิดอะไรขึ้น!" เสียงของลี ชุน ดังออกมาจากเครื่องสื่อสาร
"มันตอบสนองครับหัวหน้า!" ไซเลนท์ะโตอบ "มันตอบสนองต่อโนวา!"
ในห้องทำงานของเธอ ลี ชุน มองภาพเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด "ดึงเขาออกมา!"
แต่ก็สายไปเสียแล้ว...
ในห้วงสุดท้ายของสติที่กำลังจะแตกสลาย... ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและความทรงจำนับล้าน... คำๆ หนึ่งได้ผุดขึ้นมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใต้สำนึกที่ว่างเปล่าของเขา... คำที่เขาไม่เข้าใจความหมาย... แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด...
"...Exa-Cell..."
แล้วสติของเขาก็ดับวูบลง ร่างของเขาล้มฟุบลงไปกับพื้นข้างๆ ทรงกลมสีดำที่ตอนนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลี ชุน มองภาพนั้นนิ่งงัน... ปริศนาเกี่ยวกับเด็กหนุ่มคนนี้... เพิ่งจะซับซ้อนและอันตรายขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
41K
