“ไม่สนจริงๆ เหรอ? นะๆๆ คุณ ‘ออร์ค’ สนใจสาวสวยอย่างฉันหน่อยสิคะ!”
“เลิกเกาะแกะข้าสักที..."
“ไม่มีทาง! นี่เป็ออร์คจริงเหรอ? ไม่เห็นเหมือนที่ฉันรู้จักเลย ปกติแล้วออร์คต้องจับฉันปู้ยี่ปู้ยำจนคลั่งสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขังคุกล่ามโซ่ขืนใจทั้งวันทั้งคืน จัดหนักจนลิ้นห้อยไม่ได้หลับไม่ได้นอน ย่ำยีร่างกายและจิตใจป่นปี้ด้วยสิ่งโสมมไม่ต่างอะไรจากถังเก็บน้ำเชื้อ แบบนั้นสิถึงจะสมเป็ออร์ค! ”
“ไม่โว้ย!!! นี่เ้า้าอะไรจากข้ากันแน่เนี่ย!?”
"อยากถูกคุณออร์คกระทำชำเราค่ะ!"
"เป็สาวเป็แส้พูดแบบนั้นได้ยังไง แล้วทำไมต้องอยากถูกออร์คกระทำชำเราขนาดนั้นด้วย!?"
"ก็มัน... น่าจะฟินสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอค้า~!"
"..."
สมองของยัย ‘เอล์ฟ’ นี่ต้องมีปัญหาเเน่ๆ
—หากพูดถึง ‘ออร์ค’ คนทั่วไปจะนึกถึงอะไรเป็อย่างแรก
สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ? อสูรเขี้ยวยาวหน้าตาคล้ายหมูป่าที่น่าเกลียดน่ากลัว? ปีศาจโสโครกไร้สมองที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา? ั์อ้วนตัวเขียวที่ชอบจับผู้หญิงสาวเผ่าอื่นมาผสมพันธุ์เพิ่มประชากร?
หลายปากหลายคำบอกเล่า นี่คือสิ่งที่ผู้คนในดินแดนนี้คิดเมื่อเอ่ยถึง ‘เผ่าออร์ค’
และใช่ ...พวกเขาคิดถูก
ไม่มีสิ่งใดให้ปฏิเสธ ทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เป็ความจริงทุกประการ
ข้าคือ ‘ออร์ค’ สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายมากด้วยตัณหาตามที่กล่าวอ้าง
เดิมทีออร์คนั้นเป็เผ่าพันธุ์ที่มาจากทวีปปีศาจ ซึ่งอยู่อีกฝากของทะเล
ทว่าด้วยเหตุการณ์าที่สิ้นสุดลงเมื่อ 25 ปีก่อน
าระหว่างมนุษย์และปีศาจซึ่งกินเวลายาวนานนับหลายร้อยปี ‘มหาาสองทวีป’ ได้สิ้นสุดลงด้วยน้ำมือของผู้กล้าที่สามารถโค่นล้มจอมมารปีศาจลงได้ ทำให้เหล่าออร์คหนึ่งในเผ่าลูกสมุนของจอมมารต้องหลบหนี และกระจัดกระจายไปทั่วทวีป
ข้าเองก็เหมือนกับออร์คธรรมดาทั่วไป ออร์คที่เกิดมาในยุคหลังมหาา
หากแต่ข้านั้นแตกต่างจากออร์คธรรมดาทั่วไปนิดหน่อย
ในขณะที่ออร์คตัวอื่นรวมตัวเป็กลุ่มฝูงสร้างอาณานิคมใหม่ ข้ากลับชอบปลีกวิเวกแยกตัวมาอยู่เพียงลำพัง
ออร์คเป็สิ่งมีชีวิตที่มีสมองระดับหนึ่ง ไม่ได้ถึงขั้นโง่ เเต่ก็ไม่ได้ฉลาดเท่าไหร่นัก
ด้วยระดับสติปัญญา และสภาพแวดล้อมที่ไม่ดี เป็เหตุผลว่าทำไมพวกออร์คจึงทำตัวเหมือนคนป่าไร้อารยธรรม นุ่งผ้าสั้นๆ ปกปิดเเค่อวัยวะเพศ ถือตะบองไม้เป็อาวุธไล่ทุบชาวบ้าน ไม่ก็จับหญิงสาวเผ่าอื่นมารุมเวียนเทียนขืนใจเพิ่มประชากร
สรุปง่ายๆ ออร์คนั้นก็คือคนป่าตัวใหญ่ ที่ในหัวมีแต่ความรุนแรงและตัณหาราคะ
ใช่—ข้าคือออร์ค
ออร์คธรรมดาทั่วไป
...เหมือนข้ากำลังด่าตัวเองอยู่ยังไงก็ไม่รู้
กระนั้นเถอะ ข้าคิดว่าตนเองนั้นฉลาดกว่าออร์คตัวอื่นนิดหน่อย ...ก็แค่นิดหน่อย
อย่างน้อยๆ ข้าก็พูดจากรู้เื่ อ่านออกเขียนได้ พูดภาษามนุษย์คล่องปร๋อ และถึงข้าจะไม่ชอบใส่เสื้อ แต่ข้าก็ใส่กางเกงปิดท่อนล่างมิดชิดไม่ให้มีอะไรโผล่อุจจาดตา
นอกจากนี้ข้ายังมีความคิดเเบบมนุษย์ สิ่งที่พวกมนุษย์เรียกกันว่าอะไรนะ...สามัญสำนึก?
แน่นอนว่าข้าไม่ได้ค้นพบมันด้วยตัวเอง หรืออยู่ดีๆ มันก็ผุดขึ้นมาในหัว หากแต่มีคนสั่งสอนต่างหาก เป็คนสำคัญของข้าเลยทีเดียว น่าเสียดายที่ท่านจากไปนานแล้ว พอย้อนนึกถึงความทรงจำข้าก็รู้สึกปวดร้าวในอก
ข้าคิดว่าตัวเองควรเลิกนึกถึงเื่เก่าๆ ได้แล้ว หากมัวแต่นั่งจมปลักคิดถึงอดีต ข้าคงไม่อาจจะเดินหน้าต่อได้ บางครั้งมนุษย์เราก็ต้องทำใจกับการสูญเสียและใช้ชีวิตต่อไปอย่างเข้มแข็ง
ไม่สิ... ข้าคือออร์ค ไม่ใช่มนุษย์
ข้ากำลังเดินอยู่ในป่า ขณะแบกสัตว์ที่ล่ามาได้และกำลังกลับบ้าน
มันน่ากินดี รูปร่างของมันมีสีน้ำตาลและมีเขายาวแหลมคมตรงหน้าผาก ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกมนุษย์จะเรียกมันว่า ‘กวางเขาเดียว’
...อาจจะนะ ต่อไปนี้ข้าจะเรียกมันแบบนั้นแล้วกัน
วันนี้ข้าจะได้กินเนื้อย่าง แค่คิดถึงกลิ่นเนื้อหอมๆ และไขมันเยิ้มๆ ข้าก็น้ำลายสอ
แม้ข้าจะเป็ออร์คแต่ข้าก็รักในการเสพรสชาติอาหาร
ข้าเช็ดน้ำลายตัวเอง ข้าไม่ควรเดินไปยิ้มไปน้ำลายไหลแบบนี้เลย มันทำให้ข้าเหมือนออร์คโรคจิตยังไงก็ไม่รู้ ต่อให้ไม่มีใครผ่านมาเห็นก็ตาม แต่การรักษามารยาทและภาพลักษณ์คือสิ่งที่ควรรำลึกพึงปฏิบัติเสมอ
ขณะที่กำลังเช็ดน้ำลายนั่นเอง สายตาก็พลันไปเจอเข้ากับสิ่งผิดปกติ
ข้างหน้าข้า
มีใครบางคนนอนอยู่ตรงนั้น
—หืม?
นั่นมัน มนุษย์?
ไม่สิ... ใบหูแหลมเรียวและเส้นผมสีสว่าง นั่นคืออัตลักษณ์ที่บ่งบอกถึงการเป็เผ่าพันธุ์ชั้นสูง เผ่าพันธุ์ซึ่งใกล้ชิดกับธรรมชาติและเหล่าิญญาภูติ ‘เอลฟ์’
ไม่เพียงเท่านั้นยังเป็ผู้หญิงอีกต่างหาก
มีเอลฟ์สาวกำลังนอนอยู่ตรงนั้น ท่าทางจะอันตรายน่าดู การที่มีผู้หญิงมาหลับกลางป่ากลางเขาที่มีแต่อันตรายเต็มไปหมดแบบนี้ไม่ใช่เื่ที่ดีอย่างแน่นอน
บางทีนางอาจจะสลบอยู่ก็ได้
ข้าหยุดมอง พิเคราะห์พิจารณาอย่างถี่ถ้วนก่อนจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อ
ที่อยู่ตรงนั้นคือสาวงาม แม้จะดูมอมแมมไปบ้างแต่ก็ไม่ได้กลบความงดงามของนางเลยแม้แต่น้อย ใบหน้ายามหลับนั้นงดงามราวกับภาพวาดของจิตกร เส้นผมสีทองอร่ามยาวสลวยเงางามราวแพรไหม ผิวพรรณขาวเนียนราวกับไข่มุกจากทะเลลึก และหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เบิ้มๆ พอดิบพอดีฝ่ามือออร์คหนาๆ ของข้า
อืม... คิดบ้าอะไรของข้าอยู่เนี่ย อย่าฟุ้งซ่านไปสิ
ท่องไว้... ขันติ ข่มจิตข่มใจ ข่มกามตัณหา
ข้าไม่ได้อยากจับหน้าอกนาง ไม่แม้แต่จะเอื้อมมือไปััด้วยซ้ำ ข้าแค่กะขนาดด้วยสายตาเท่านั้นเอง เพราะงั้นไม่มีปัญหา
มาคิดถึงสถานการณ์ต่อไปนี้กันดีกว่า
เอลฟ์สาวสวยมานอนสลบอยู่กลางป่า แถมยังมีออร์คตัวโตโผล่มายืนจ้องนางตาเป็มัน ...คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น?
ตามปกตินางคงไม่รอดถูกออร์คลากไปปล้ำที่ไหนสักแห่ง
...น่าเสียดาย
ข้าต่างจากออร์คตัวอื่น
ข้ามีสิ่งที่เรียกว่าสามัญสำนึก และข้าไม่ชอบเื่บัดสีบัดเถลิง ไม่สิ...ถึงขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้
เอลฟ์สาวมานอนสลบอยู่กลางป่า ข้าไม่รู้ว่านางไปโดนอะไรมา ร่างกายของนางไม่มีาแภายนอก แสดงว่าไม่ได้ถูกทำร้าย
หากสังเกตดีๆ ใบหน้านางดูซูบซีดเล็กน้อย ข้าเดาว่านางคงอดอาหารจนไม่มีแรงจะเดินต่อ ก่อนจะสลบไปกลางทาง ที่น่าแปลกก็คือนางไม่มีสัมภาระใดๆ ถือติดตัวมาเลย
ยังไงก็แล้วแต่ การให้ผู้หญิงมานอนกลางป่ากลางเขาเช่นนี้มันอันตรายอาจจะถูกสัตว์ป่าหรือไม่ก็สัตว์อสูรเข้ามาทำร้ายได้
ข้าคิดว่าข้าควรจะปลุกนาง
แต่ถ้าข้าปลุกนางตอนนี้ นางอาจจะหวาดกลัวและวิ่งหนีไป แม้ข้าจะเป็ออร์ค แต่ข้าก็ไม่ชอบทำให้ใครเกลียดใครกลัว การถูกหญิงสาวมองด้วยสายตาหวาดกลัวมันไม่ใช่รสนิยมข้า
ไม่สิ... ถ้าคิดดูดีๆ แล้ว นั่นคือสิ่งที่ข้า้าไม่ใช่รึ
ข้าควรให้นางหวาดกลัวแล้ววิ่งหนีไป ออกไปจากป่าแห่งนี้อย่างไม่เหลียวหลังกลับมามอง ป่าแห่งนี้นั้นอันตรายมีแต่สัตว์ร้าย ไม่ใช่สถานที่ที่ผู้หญิงควรจะเข้ามาโดยลำพัง
เอาเป็ว่าข้าจะปลุกนางแล้วกัน
“นี่เ้าน่ะ เฮ้! เ้าน่ะตื่นได้แล้ว มานอนอยู่กลางป่ากลางเขามันอันตรายนะ”
ข้าะโปลุกเอลฟ์สาว เว้นระยะห่างออกมา 5 เมตรโดยประมาณ มั่นใจได้เลยว่าข้าจะไม่แตะต้องนางซี้ซั้ว ข้าจะตะเบ็งเสียงเรียกอยู่ตรงนี้อย่างมีมารยาท ไม่แตะเนื้อต้องตัวโดยไร้เหตุผล
เพราะข้าคือออร์คสุภาพบุรุษไงล่ะ
“เฮ้! ข้าบอกให้ตื่น!”
การะโเสียงดังอาจเรียกสัตว์ป่ามาที่นี่ได้ แต่ข้าคือออร์ค ตัวตนที่ถือว่าแข็งแกร่งระดับหนึ่งในป่าแถบนี้ สัตว์ป่าแถบนี้ต่างหวาดกลัวข้า ฉะนั้นการะโเช่นนี้สำหรับข้าถือเป็การไล่ให้ไปเสียมากกว่า
“งืม~อะไรกันคะ หนวกหูจัง”
นางเหยียดตัวลุกขึ้นมาในสภาพงัวเงีย เพิ่งตื่นจากอาหารฝันหวาน เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย
เย้ายวนไม่เบา
เดี๋ยวก่อน
ไม่ ...ไม่ๆ ภาพเย้ายวนตรงหน้าไม่ได้ส่งผลกับข้าแต่อย่างใด
แม้ว่าข้าจะขาดแคลนเื่ผู้หญิงมานานหลายปี ทว่านั่นไม่ใช่ปัญหาต่อข้าแต่อย่างใด เพราะข้านั้นมีความอดทนสูง ความอดทนอดกลั้นของข้านั้นสูงส่งกว่าออร์คทั่วไปที่แค่เห็นผู้หญิงก็รู้สึกหื่นกระหายตรงปรี่เข้าไปจับกด
ข้าต้องท่องไว้ให้ขึ้นใจ ...ขันติ ข่มจิตข่มใจ ข่มกามตัณหา
“ยังนอนไม่พอเลย—อ๊ะ!”
นางมองไปรอบๆ อย่างสับสนราวกับกำลังสงสัยว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ไงก่อนจะหันมาสบตาข้าที่อยู่ไม่ไกล
ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างเมื่อพบอสูรกายสีเขียวตรงหน้า
แน่นอนว่านั่นคือข้าเอง
“อะ อะ ออร์ค!? อุหวา! ไม่จริงน่า!”
น้ำเสียงของนางสั่นระรัวเมื่อเห็นข้า
นางคงกลัวมากแน่ๆ ...ก็นะ ออร์คกับเอลฟ์มีประวัติย่ำแย่สุดๆ ต่อกันมาั้แ่อดีตแล้ว
เพราะว่าเอลฟ์สาวนั้นเป็เครื่องบำเรอกามของโปรดออร์คไงล่ะ
เผ่าพันธุ์อันงดงามทั้งรูปร่างหน้าตา ไม่ว่าหญิงหรือชาย ทั้งยังอายุยืนยาว คงความงดงามไว้ไม่แก่เฒ่า ถือได้ว่าเป็อาหารอันโอชะของเหล่าออร์คหื่นกระหาย
่ยุคสมัยา เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่กองทัพออร์คบุกไปยังดินแดนเอลฟ์ เพียงด้วยเหตุผลว่า ‘มีผู้หญิงสาวๆ สวยๆ เหมาะเป็แม่พันธุ์เต็มไปหมด’
หากออร์คพบเจอเอลฟ์สาวสวยละก็ จะวิ่งเข้าใส่หมายไปปล้ำลูกเดียวแบบไม่คิดชีวิตหรือนานๆ ทีก็จะมีออร์ครสนิยมประหลาดบางตัววิ่งโผเข้าหาเอลฟ์โดยไม่สนว่าจะเป็หญิงหรือชายก็ตาม ออร์คใส่ได้หมด เห็นเอลฟ์เมื่อไหร่ก็จะวิ่งใส่เมื่อนั้น ราวกับเป็สัจธรรมอันวิปริต
ออร์คเป็เผ่าพันธุ์หื่นกามแบบนั้นนั่นแหละ
และแน่นอนว่าข้าคือเผ่าออร์คที่ว่านั้น
นางกำลังตกอยู่ในความหวาดกลัว คงกำลังคิดว่าตนเองจะถูกออร์คกระทำชำเราแบบที่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของนางเคยโดน
“ผิวสีเขียว ร่างกายใหญ่โต ...อะ ออร์ค! ออร์คจริงๆ ด้วย! ไม่ได้การแล้ว เเบบนี้มัน—”
ใช้เลยๆ สีหน้าแบบนั้นแหละที่ข้าอยากเห็น จงหวาดกลัวแล้ววิ่งหนีไปให้ไกลซะ
“—วิเศษไปเลยค้า~!”
นางจ้องมองข้าด้วยสายตาหยาดเยิ้ม มือลูบแก้มแดงแจ๋ พร้อมฉีกยิ้มอย่างบิดเบี้ยว ราวกับมีความสุขเหลือล้นถึงขีดสุด ...ใช่เลยๆ สีหน้าแบบนั้นแหละที่ข้าอยากเห็นล่ะ—ห๊ะ?
“บางทีสมองข้าคงกระเทือน เมื่อกี้เ้าว่าไงนะ?”
“พะ พูดได้ด้วย!”
หูกับตาข้าคงเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ ที่มองเห็นสีหน้าหวาดผวาของสาวงาม เป็รอยยิ้มหยาดเยิ้มน้ำลายหกน่าหวาดหวั่นเช่นนั้น
“อ๊า~ ฉันนะอยากเจอคุณออร์คมานานแล้วค่ะ การได้มาเจอคุณออร์คตัวเป็ๆ แบบนี้ อย่างกับฝันไปเลย สุดยอด สุดยอดเลย! สุดยอดกว่าที่เคยจินตนาการไว้อีก คุณออร์คตัวเป็ๆ มายืนต่อหน้าแล้ว ความฝันเป็จริงแล้วค่ะ!”
ข้ารู้สึกเหมือนได้ยินอะไรที่ไม่สมควรได้ยิน บางทีคงถึงคราวที่ข้าต้องตัดหูตัวเองทิ้งไปเสียเพราะมันใช้การไม่ได้แล้ว
“เอ่อ... ไม่ต้องห่วงข้าไม่ทำร้ายเ้าหรอก ป่าที่นี่อันตราย ข้าเกรงว่าเ้าควรรีบหนีไป—”
“—เอ๋! ทำไมต้องหนีล่ะ ทำสิ! ทำเลย! ทำร้ายฉันสิ! จับกด! เล้าโลม! ขืนใจ! ย่ำยี! ลงมือจัดการเลย ฉันไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ!”
“…”
“อ๊า~ นั่นแหละ สีหน้านั้นแหละ ที่ฉัน้า เอาสิ! เอาเลย! เข้ามาเลยฉันพร้อมแล้วค้า~!”
“…”
“เอาสิคะ คุณออร์ค! ปู้ยี่ปู้ยำตัวฉันให้คลั่งตายไปเลย~!”
“เลิกพูดบ้าๆ แล้วกลับบ้านเ้าไปซร๊า!!!”
4K
