ตอนที่ 7 นักต้มตุ๋นเชิดเงินหนี (1)
เผยเย่ว์ชิงโบกแท็กซี่ไปถึงโรงพยาบาล ตรงดิ่งไปยังห้องพักวีไอพี แต่แล้วก็พบว่าในห้องสะอาดสะอ้านไม่ทิ้งของสิ่งใดไว้แม้แต่น้อย
เผยเย่ว์ชิงชะงัก ไปถามนางพยาบาลถึงรู้ว่าผู้ชายคนนั้นถูกรับไปก่อนที่เธอจะมาถึงแล้ว อีกทั้งเขายังยินยอมที่ออกจากโรงพยาบาลด้วย ฉะนั้นทางโรงพยาบาลจึงไม่ได้ห้ามไว้
เื่ที่ถาโถมมากะทันหันเช่นนี้ ทำให้เผยเย่ว์ชิงมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
เธอพาชายหนุ่มออกมาโดยพลการโดยไม่ทันจัดการเื่สัญญาซื้อขายตัวด้วยซ้ำ หรือว่าชายหนุ่มถูกคนใต้ดินพวกนั้นตามจับตัวกลับไปอีกแล้วหรือ หรือว่าเขาหลอกใช้เธอให้หนีออกมาจากตรงนั้นแล้วผิดสัญญา ไม่ว่าจะผลลัพธ์จะเป็แบบไหน เธอก็ไม่เต็มใจที่ยอมรับมันทั้งนั้น
เธอเสียแรงกายแรงใจฉุดเขาออกมาจากที่นั่น แล้วจะอนุญาตให้เขาผิดสัญญาโดยพลการได้อย่างไร หนำซ้ำเมื่อคืนตอนหนีออกมาทั้งรีบร้อนทั้งวุ่นวาย จนเสื้อผ้าเสียหายทั้งคู่ การ์ดทองที่มีเงินหนึ่งล้านของเธอยังอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตอยู่เลย…
นึกถึงตรงนี้ เผยเย่ว์ชิงก็หน้าเครียดในพริบตา นั่นเป็เงินค่าขนมทั้งหมดของเธอเชียวนะ!
ผู้ชายสารเลว! เมื่อคืนยังนอนหายใจรวยริน เช้าวันนี้กลับหนีไปโดยไม่บอกกล่าว ไอ้คนโกหก! เธอควรให้คนจับตาดูเขาให้ดี คนสารเลว…
เผยเย่ว์ชิงกำหมัดแน่นอย่างโกรธเคือง แค้นจนอยากจับเขามาซ้อมสักยก แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าพลันก็ดังขัดความคิดเธอ
เผยเย่ว์ชิงกดรับสาย หันกลับไปมองห้องพักผู้ป่วยนั่นแวบหนึ่ง สุดท้ายก็เดินจากมาอย่างไม่พอใจ
ส่วนผู้ชายที่เธอกำลังนึกถึง ขณะนี้อยู่ในสูทสีดำนั่งพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เคาะนิ้วลงครั้งแล้วครั้งเล่า ั์ตาสีทมิฬล้ำลึกอย่างไม่อาจคาดเดา ใบหน้าดวงนั้นยังคงหล่อเหลามีเสน่ห์เช่นเคย
ตอนนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามา ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเดินมาพลางเอ่ยปากคุยกับเขา “พี่ใหญ่ ที่ดินที่เป่ยเฉิงนั่น เราไม่เอาแล้วจริงๆ เหรอ โทรไปตอนนี้ยังทันนะ”
เขาสวมเสื้อเชิ้ตปักลายสีทองขาว ผมยาวถูกถักเปียพาดไว้เหนือไหล่ ไฝข้างตาซ้ายบวกกับโฉมหน้างดงามอ่อนโยนนั่นให้ความรู้สึกสะสวยอย่างบอกไม่ถูก
เขาก็คือว่าที่ผู้สืบทอดกิจการของซื่อจงกรุ๊ป เว่ยเหยียนถิงนั่นเอง
“อืม ให้ตระกูลเผยไป” ชายที่ถูกเขาเรียกว่าพี่ใหญ่ยกยิ้มมุมปากบางๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเ็ายิ่งฟังดูไพเราะเมื่ออยู่ในห้องทำงานอันเงียบสงบ
“พระเ้า สุนัขจิ้งจอกหน้ายิ้มกลับยอมทิ้งผลประโยชน์ซะได้ เผยเจียงหลินให้อะไรกับพี่น่ะ” พอได้รับคำยืนยัน เว่ยเหยียนถิงถึงกับส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างไม่เชื่อหู ทิ้งตัวลงบนโซฟา ยกขาขึ้นมาวางซ้อนกัน ดูสง่างามแต่ก็แฝงความทะเล้นอยู่กลายๆ
“ตอบแทนบุญคุณสักหน่อย” ฟู่เหิงอี้ตอบกลับเสียงเบา ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะบนโต๊ะอย่างเลื่อนลอย จากนั้นก็พูดต่อว่า “จากนิสัยความเคยชินของคุณเผยนั่น พอได้ที่ดินทำเลทองนี้ไป จะต้องจัดงานเลี้ยงฉลองภายในคืนถัดไป นายไปหาบัตรเชิญมาสักใบ”
“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว” เว่ยเหยียนถิงพยักหน้ารับ พอได้รับคำสั่งก็ตัดสินใจไปทำทันที แต่แล้วกลับเปลี่ยนใจ เขาเพิ่งจะนึกได้ “ไม่สิ พี่ยังไม่บอกฉันเลยว่าทำไมอยู่ๆ ถึงดีกับตระกูลเผยขนาดนี้ ตอบแทนบุญคุณอะไรกัน เผยเจียงหลินทำอะไรไปกันแน่”
“เดี๋ยวก็รู้เอง” ฟู่เหิงอี้ยังคงจรดสายตาไว้ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ดังเดิม ยกยิ้มมุมปากอย่างเลื่อนลอย ั์ตาสีดำไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ความรู้สึก
“เดี๋ยวนี่คือเมื่อไร ทำไมพี่ต้องหลอกฉันแบบนี้ทุกทีเลย” เว่ยเหยียนถิงยู่ปากทำท่าไม่พอใจ มองค้อนครั้งแล้วครั้งเล่า ทำท่าเหมือนเป็ภรรยาขี้บ่นอย่างไม่ปิดบัง
ฟู่เหิงอี้ได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดก็ชายตามองแวบหนึ่ง เป็เชิงว่าให้อีกฝ่ายไสหัวไปได้แล้ว
“สัตว์เืเย็นไร้หัวใจ…เฮอะ” เว่ยเหยียนถิงได้รับสัญญาณจากเขาก็ดึงเปียตัวเองเบาๆ ลุกเดินออกไปอย่างไม่พอใจ แต่พอเดินมาถึงตรงประตูก็ชะงักฝีเท้าอีกครั้ง
“ตอนนี้บริษัทไม่มีปัญหาแล้ว พี่กลับไปพักที่โรงพยาบาลอีกหน่อยไหม ถึงสร้อยจะเอากลับมาได้แล้วแต่พี่ก็าเ็ พวกเราเป็ห่วงกันหมด โดยเฉพาะเสาอี๋ หลายวันนี้ออร่าตึงเครียดของคุณเธอทำเอาฉันอึดอัดแทบตาย”
เว่ยเหยียนถิงกล่าว นึกถึงอารมณ์ขุ่นมัวของน้องสี่ของพวกเขา ก็รู้สึกหายใจติดขัดไม่ค่อยราบรื่นขึ้นมาในพริบตา
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
46K
