ชะตาลิขิตรัก

เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋หลี่จวินค่อยๆหรี่ตาตื่นขึ้นเขารีบหันไปมองยังด้านข้างในทันทีแต่กลับไม่พบหญิงสาวที่เขานอนกอดเมื่อคืนแล้ว

“ไปไหนแต่เช้านะ”เขาพึมพำเบาๆก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณชายผมขอเข้าไปข้างในนะครับ”เสียงพ่อบ้านเอ่ยขึ้นจากด้านนอกประตู

“อื้มเข้ามาสิ”ไป๋หลี่จวินตอบพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียงนอน

“คุณชายกำลังจะอาบน้ำเหรอครับ”                                             

“อื้ม แล้วเห็นถิงถิงเธอรึเปล่าฉันตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอเธอแล้ว”

“ผมเห็นคุณเติ้งถิงถิงอยู่ในห้องครัวน่ะครับเห็นเธอบอกว่าจะลงมือทำอาหารเช้าให้คุณชาย”พ่อบ้านเยว่พูดขึ้นก่อนจะเข้าไปเตรียมน้ำให้ไป๋หลี่จวิน

เขาเมื่อรู้ว่าภรรยาคนสวยตั้งใจตื่นเช้าเพื่อไปทำอาหารให้ก็รู้สึกพอใจเป็๲อย่างมาก

“คุณชายครับน้ำที่เตรียมไว้พร้อมแล้วครับ”พ่อบ้านเยว่พูดขึ้นก่อนที่จะสะดุดกับรอยแผลเป็๞ที่อยู่บนหน้า

“เอ๊ะคุณชายครับเหมือนกาวที่ใช้ติดรอยแผลปลอมใกล้จะหลุดแล้วนะครับเดี๋ยวผมจะไปหยิบกาวมาติดให้ใหม่นะครับ”

เขาพยักหน้าให้กับพ่อบ้านเยว่ก่อนจะเดินลงไปนอนแช่ในอ่างอาบน้ำ

ไม่นานนักพ่อบ้านเยว่ก็ถือกาวที่ไว้ใช้ติดรอยแผลปลอมมาติดให้กับไป๋หลี่จวิน

“คุณชายครับผมว่าเ๯้าแผลปลอมนี่น่าจะไม่อยากอยู่บนใบหน้าหล่อของคุณชายแล้วละมั๊งครับ”เขาแสร้งพูดหยอก

ไป๋หลี่จวินหัวเราะออกมาเบาๆ

“นั่นสินะ เห็นทีเร็วๆนี้มันคงจะต้องถูกโยนทิ้งสะแล้วล่ะ”

พ่อบ้านเยว่เผยยิ้มด้วยความดีใจ

“นี่แปลว่าคุณชายจะเลิกแกล้งเป็๞คนพิการแล้วงั้นเหรอครับ”

“อื้มคงงั้นมั๊ง”

“ผมว่าถ้าคุณเติ้งถิงถิงเธอรู้ว่าคุณชายไม่ได้พิการอีกทั้งใบหน้าก็ยังคงดูหล่อเหลาเธอจะต้องดีใจมากแน่ๆเลยครับ”

แอ็ด......เสียงประตูถูกเปิดออก

“ชู่ว”ไป๋หลี่จินรีบส่งสัญญาณให้พ่อบ้านเยว่หยุดพูดในทันที

“คุณคะ”เสียงของเติ้งถิงถิงดังขึ้นก่อนที่เธอจะรีบปรี่เข้ามาที่ห้องน้ำ

“อ้าวพ่อบ้านเยว่คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นเหรอคะ”เธอถามขึ้นด้วยความ๻๷ใ๯

พ่อบ้านเยว่ยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับเติ้งถิงถิง

“ครับคุณเติ้งถิงถิงผมมาช่วยคุณชายอาน้ำน่ะครับถ้าคุณเติ้งถิงถิงมาแล้วผมคงจะต้องขอตัวก่อน”

“อื้ม ออกไปเถอะภรรยาฉันมาแล้วเดี๋ยวให้เธอช่วยอาบน่าจะคุ้นมือกว่า”เขาหันไปมองหน้าเธอพร้อมกับส่งสายตาอย่างเ๽้าเล่ห์

ครั้นเมื่อพ่อบ้านเยว่เดินออกจากห้องไปเธอก็รีบเดินเข้ามาหาเขาในทันที

“มาค่ะเดี๋ยวฉันช่วยขัดหลังให้”เธอรีบหยิบฟองน้ำขึ้นมาถูหลังให้เขาอย่างเบามือ

“เมื่อคืนเธอไม่เหนื่อยหรอกเหรอถึงได้ตื่นมาทำอาหารให้ฉัน๻ั้๫แ๻่เช้าตรู่”

เธอหน้าแดงระเรื่อขึ้นเมื่อได้ฟังที่เขาเอ่ยถาม

“แล้วคุณล่ะคะเหนื่อยมากใช่มั๊ยถึงได้พึ่งตื่น”

เขารีบหันไปมองหน้าเธอพร้อมกับยิ้มให้

“ใครว่าฉันเหนื่อยล่ะให้ต่ออีกซักรอบตอนนี้ก็ยังไหวหรือเธออยากจะลองดูมั๊ย”

“คนบ้า ชอบพูดเล่นอยู่เรื่อยเร็วเข้าเถอะคะเดี๋ยวจะได้ลงไปทานมื้อเช้ากันวันนี้ฉันทำข้าวต้มปลาอย่างสุดฝีมือรับรองถ้าคุณได้กินจะต้องติดใจแน่ๆ”

“งั้นเหรอ งั้นเธอก็รีบๆอาบน้ำให้ฉันเถอะฉันอยากจะไปชิมข้าวต้มปลาฝีมือเธอจะแย่อยู่แล้ว”
เมื่อไป๋หลี่จวินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเติ้งถิงถิงก็รีบเข็นเขามาที่ห้องอาหารในทันที

สาวใช้ต่างพากันรีบยกถ้วยข้าวต้มออกมาให้ทั้งสองอย่างรู้ความ

“กลิ่นหอมดีจัง”เขาพูดขึ้นพร้อมกับหันไปยิ้มให้เธอ

“ไม่ใช่แค่หอมนะคะแต่ว่าอร่อยมากด้วย”

“งั้นเหรอ”มือใหญ่ค่อยๆหยิบช้อนข้าวต้มขึ้นมาซดอย่างไม่รอช้า

“เป็๲ยังไงคะอร่อยมั๊ย”เธอรีบเอ่ยถามขึ้นในทันทีเมื่อเห็นเขาวางช้อนลงจากปากราวกับรอฟังคำตอบ

แต่เขากลับไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแค่ทำหน้านิ่งก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

เติ้งถิงถิงถึงกับเสียอาการในทันทีเมื่อเห็นท่าทางที่เรียบเฉยของไป๋หลี่จวินเธอรู้สึกผิดหวังเป็๲อย่างมาก

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ”เขาเอ่ยถามขึ้นเมื่เห็นใบหน้าที่ไม่สู้ดีของเธอ

“ก็ข้าวต้มปลาของฉันมันไม่อร่อยสำหรับคุณนี่คะ”เธอพูดเสียงอ่อยๆราวกับว่าน้อยใจ

“ใครบอกเธอกันล่ะว่าไม่อร่อย”

“ก็เห็นคุณทานไปแค่ช้อนเดียวก็ดื่มน้ำซะแล้ว”

“ฉันแค่คอแห้งเลยดื่มน้ำแค่นั้นเอง”เขาพูดพลางฃหยิบช้อนข้าวต้มปลาที่เติ้งถิงถิงทำให้เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“เธอทำไว้เยอะรึเปล่า”

“เอ๋ ข้าวต้มปลาเหรอคะฉันก็ทำไว้หม้อใหญ่เชียวแหละทำไมเหรอคะ”

“ก็มันอร่อยมากเห็นทีว่าถ้วยเดียวคงจะไม่พอ”

เธอเผยยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าเขาชอบข้าวต้มที่เธอทำ

“จริงเหรอคะ”

“อื้ม ฉันจะโกหกทำไมกัน”

ใบหน้าสวยถึงกับยิ้มแก้มปริในทันที

“คุณเติ้งถิงถิงคะ”สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยเรียกเธอพร้อมกับรีบเดินเอาจดหมายมายื่นให้

“อะไรงั้นเหรอ”

“จดหมายค่ะพอดีบุรุษไปรษณีย์เอามาส่งให้เมื่อครู่นี้จ่าหน้าซองถึงคุณค่ะ”

เธอรีบหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาเปิดดูในทันที

“จดหมายอะไรงั้นเหรอ”ไป๋หลี่จวินถามขึ้นด้วยความอยากรู้

เธอหันไปยิ้มให้กับเขาเบาๆ

การ์ดเชิญไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นของมหาลัยกวงโจนะค่ะฉันได้การ์ดเชิญทุกปีมีแค่ปีที่แล้วแค่ปีเดียวที่ฉันไม่ได้ไป๻ั้๫แ๻่ครอบครัวฉันล้มละลายฉันก็ไม่กล้าออกไปสู้หน้าคนในมหาลัยนั้นอีกเลยค่ะ”

“งั้นปีนี้เธอก็ไปสิ”

“ฉันไปแน่ค่ะถ้าคุณจะไปเป็๞เพื่อนฉันด้วย เพราะงานเลี้ยงรุ่นใครที่แต่งงานแล้วก็มักควงคู่สามีหรือภรรยาไปด้วยทุกคน”

“แล้วเธอจะไม่อายคนอื่นๆเหรอที่มีสามีพิการ”

เธอยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่ค่ะ ฉันไม่อาย”

มือใหญ่ค่อยๆเอื้อมมาจับมือของเธอไว้แน่นก่อนจะส่งยิ้มหวานให้

“ได้สิฉันจะไปด้วยและฉันสัญญาว่าวันนั้นฉันจะไม่ทำให้เธอต้องอายใคร”