นรารินลูบเสื้อยืดคอกลมสีขาวทรงหลวมด้วยความประหม่าเล็กน้อย หญิงสาวอำพรางรอยแดงช้ำบนใบหน้าด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ ผมยาวหลังสระยุ่งฟูเล็กน้อยถูกรวบเก็บด้วยกิ๊ฟติดผมตัวโตดูไม่ค่อยเรียบร้อย โดยรวมไม่สวยเปล่งปลั่งเหมือนเช่นปกติ ค่อนไปทางมอซอด้วยซ้ำไป
เธอไม่มีเวลาเลือกสรรเสื้อผ้าอีกทั้งตระหนักได้ดีกว่าไม่จำเป็ต้องสร้างภาพจำน่าประทับใจให้คนมีคู่หมั้นเป็ตัวเป็ตน แต่แต่งแต้มใบหน้ากลบร่องรอยหลังผ่านการร้องไห้ก็นับว่าดีถมไป
รถคุ้นตาเคลื่อนมาจอดตรงลานจอดด้วยทักษะการขับอันชำนาญ ไฟหน้ารถดับลง ครู่เดียวคนร่างสูงก็ก้าวออกมา
ปริณธวัฒน์ส่งยิ้มยากเย็นให้นราริน หญิงสาวเหยียดมุมปากสูงขึ้นเล็กน้อยเกือบเรียกไม่ได้ว่านั่นคือการยิ้มตอบ
เขายังคงสวมชุดเดิมตอนมาส่งเธอ หากแต่สีหน้าดูอิดโรยกว่า 2 ชั่วโมงก่อนหน้านี้จนเห็นได้ชัด
“แวะเซเว่นก่อนได้มั้ย”
“จะแวะซื้ออะไรคะ”
หากเป็ 4 ปีก่อน คงเป็เบียร์กับถุงยางอนามัยเช่นทุกครั้งตอนนัดเจอกัน แต่คราวนี้เขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้อง และยั้งตัวเองแต่เนิ่นๆ ว่าจะไม่รุ่มร่ามมือไม้เร็วกับเธอ
ทำเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว พบหน้ากัน พูดคุย แล้วจบลงบนเตียงนอน
คนตัวโตกว่าไม่ตอบหากแต่เดินดุ่มๆ เข้าไปในร้านสะดวกซื้อสาขาเดียวกับที่โชคชะตาพัดพาเขาให้เจอนรารินเมื่อตอนหัวค่ำ
ชายหนุ่มเดินตัวปลิวไปหยิบเบียร์กระป๋องแล้วหยิบโซจูเย็นๆ เผื่อหญิงสาว ตักน้ำแข็งใส่แก้วเครื่องดื่มแต่ไม่กดน้ำอะไรเลยเพราะจะใช้เทเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลงไป
“บุหรี่ด้วยครับ” ชายหนุ่มชี้ไปยังยี่ห้อที่ใช้สูบประจำ… เฉพาะเวลาเครียดเท่านั้น จึงไม่จำเพาะว่าต้องเป็ยี่ห้อที่มีราคาแพงระยับแต่อย่างใด
นรารินเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ
“ไหนว่าเลิกแล้วไงคะ”
“ไม่ได้สูบประจำหรอก แต่เอาไว้ผ่อนคลาย”
“ผ่อนคลายเนี่ยบ่อยแค่ไหนคะ”
ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม หัวใจพองฟู ไม่ต้องบอกก็ตีความได้ว่านรารินยังห่วงเขาเหมือนเมื่อก่อน
“อย่างมากก็เดือนละซอง”
หญิงสาวฟังแล้วโล่งใจ นับว่าน้อยทีเดียวหากเทียบกับสมัยก่อนที่เขาสูบสัปดาห์ละหลายซองก่อนหยุดไปเพราะเธอขอร้อง และช่วยให้เขาเลิกมันได้ในที่สุด
“ขอโทษที่พี่กลับมาสูบอีก” เขาจำได้ว่ากว่าจะผ่าน่เวลามาได้มันทรมานเพียงไร
นรารินยกมือขึ้นกอดอกเบือนหน้าไปอีกทางขณะขึ้นลิฟต์เคียงข้างกัน น้อยใจเขาเล็กน้อยที่ทำลายความพยายามของเธอในวันวานเสียยับเยิน
ครู่เดียวประตูลิฟต์ก็เปิดสู่ชั้นดาดฟ้ามันเขียวชอุ่มด้วยไม้ยืนต้นไม่สูงนัก กับไม้ประดับรวมถึงสนามหญ้าข้างสระว่ายน้ำขนาดใหญ่
ลูกบ้านคู่หนึ่งนั่งบนขอบสระว่ายน้ำ พวกเขาหันมายิ้มให้หนุ่มสาวขณะเตรียมจะกลับเข้าตัวตึก
อากาศร้อนเช่นนี้คนส่วนใหญ่ไม่ขึ้นมากระแสลมซึ่งสงบเพิ่มความอบอ้าวไม่สบายตัวสู้การพักผ่อนในห้องที่มีเครื่องปรับอากาศไม่ได้
ปริณธวัฒน์เลือกที่นั่งใต้ต้นไม้ มองเห็นพระจันทร์กับดวงดาวประจำเมืองชัดเจนบนท้องฟ้าสีเทาอมส้มจากแสงไฟของเมืองหลวง
นรารินย่อตัวลงนั่งเว้นระยะห่างพอให้อีกคนนั่งคั่นกลาง ชายหนุ่มจึงใช้พื้นที่นั้นวางเครื่องดื่มที่ซื้อมา ลงมือเปิดกระป๋องเพื่อเบียร์รินลงแก้วกระดาษใบสูงแบบมีฝาครอบ
“ยังชอบดื่มแบบเย็นๆ มั้ย” เขาจำได้ว่านรารินชอบเครื่องดื่มเย็นใส่น้ำแข็งแบบเดียวกับเขา
“ค่ะ” เธอตอบรับ
เขาบิดเปิดฝาขวดเครื่องดื่มสีเขียว รินเหล้าผสมผลไม้ลงแก้ว ปิดฝา เสียบหลอดแล้วยื่นให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ”
หญิงสาวยังอยู่ในภวังค์แม้เอ่ยพร้อมรับแก้วมาถือไว้ในมือ ภาพการกระทำของเขาเมื่อครู่มันเคยเกิดขึ้นหลายครั้งตอนพวกเขายังนัดเจอกันอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง
เขาตระหนักแล้วว่านรารินกำลังคิดสิ่งใด การกระทำของตัวเองเมื่อครู่ย้ำเตือนเขาเช่นกันว่ามันช่างคุ้นเคยเหลือเกินเมื่อพวกเขาใช้เวลาด้วยกัน
1K
