ณที่ราบนอกเมืองฮั่นเหอซึ่งเป็จุดตั้งค่ายแห่งสุดท้ายก่อนเข้าบุกยึดพระราชวังแคว้นเสี้ยน บนยอดกระโจมหลังใหญ่ที่สุดซึ่งตั้งอยู่กลางค่ายชั่วคราวนั้นประดับด้วยธงประจำองค์แม่ทัพใหญ่แห่งลู่เหลียงเป็ที่ร่ำลือกันโดยทั่วไปว่าเมื่อสัญลักษณ์ักระหายาแห่งทิศเหนือนั้นย่างกรายเข้าเขตแดนแคว้นใดแล้วสิ่งที่หลงเหลืออยู่จะมีเพียงซากปรักหักพังของเมืองและร่างอันไร้ลมหายใจของเหล่าทหารและชาวเมืองเท่านั้น
จอมทัพผู้ยิ่งใหญ่เอนพระวรกายพิงพระเก้าอี้ พระเศียรเกยพาดยังพนักสูงในอุ้งหัตถ์มีถ้วยเปล่าที่ปราศจากน้ำจัณฑ์ ครู่ต่อมาพระองค์ทรงคลายพระหัตถ์ก่อนที่จะทรงปล่อยถ้วยทิ้งลงกับพื้นกระโจมพระศอกลับมาตั้งตรงอีกครั้งเมื่อทหารคนสนิทเดินเข้ามา ยังไม่ต้องตรัสถามความเขาผู้นั้นก็ทูลรายงานเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวต่างๆ ให้ทรงทราบ
“รัชทายาทหยาซ่างพาคนจำนวนหนึ่งลอบหนีออกทางประตูด้านทิศตะวันตกของวังเมื่อคืนพ่ะย่ะค่ะ”
ผู้ฟังทรงแย้มพระสรวลอย่างหยามเหยียด “ยังไม่ทันรบให้รู้ผลก็หนีหัวซุน หางจุกก้นแล้วรึ...นี่หรือผู้ที่จะก้าวขึ้นเป็จักรพรรดิของแคว้นเสี้ยน”
“กระหม่อมส่งคนออกติดตามั้แ่เมื่อคืนพระองค์มีพระประสงค์จะให้จับเป็หรือตาย โปรดบัญชา”
“อย่าเพิ่งใจร้อนน่า...เซวียนฟงปล่อยหนูพวกนั้นวิ่งพล่านให้พอ สู้รอทำลายความหวังของพวกนั้นในนาทีสุดท้ายเมื่อพวกมันย่ามใจแล้วว่ากำลังจะหนีพ้นเงื้อมมือเราไปได้ไม่ดีกว่ารึ” พระเนตรคมนั้นวาวโรจน์
“พ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายสิบเอ็ดหรูจื้อเถียนทรงลุกขึ้นจากพระเก้าอี้สายพระเนตรเปลี่ยนมาจับจ้องแผนที่จากหนังกวางผืนใหญ่ที่กางแผ่อยู่บนโต๊ะแสดงอาณาเขตดินแดนต่างๆรอบแคว้นลู่เหลียง
สายพระเนตรดุจดวงตาเหยี่ยวไล่กวาดมาั้แ่แคว้นเยว่ซึ่งมีเขตแดนกว้างใหญ่แต่ราชสำนักระส่ำระสายขาดความมั่นคง ขุนนางส่วนกลางเข้าแทรกแซงอำนาจทางทหารส่งแต่ผู้นำที่เก่งแต่จัดรูปกระบวนทัพตามตำราเข้าควบคุมกองทัพเพราะมีผู้นำที่มัวแต่ลุ่มหลงในลาภยศ ละเลยการฝึกฝนอาวุธอย่างนั้นแล้วการที่จะควบคุมทหารชั้นผู้น้อยให้อยู่ในระเบียบก็ย่อมทำได้ยาก แม้มีไพร่พลมากมายแต่กองทหารของแคว้นที่อ่อนแอลงต้องมาปะทะกับลู่เหลียงแคว้นซึ่งชำนาญการรบทุกรูปแบบ ทำให้แคว้นเยว่ต้องพบกับความปราชัยได้ในที่สุด
ด้านกองทัพของแคว้นเวยนั้นอ่อนแอแม่ทัพขาดความชำนาญในกลยุทธ์ต่างๆที่ใช้ทำศึก หัวหน้านายกองล้วนแต่ขลาดเขลาเอาแต่ตั้งทัพเพื่อป้องกันตัวอยู่ในกำแพงเมืองไม่คิดจะออกสู่สนามรบ เสียเวลาทำศึกด้วยไม่นานก็ต้องตกเป็แคว้นเชลยของลู่เหลียง
ส่วนแคว้นจื่อจิ้นนั้นมั่นคงกองทัพเข้มแข็งจริง แต่ขุนนางส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ทำงานเพื่อราษฎรอย่างแท้จริง ทำงานหวังเอาหน้าให้ตัวเองเท่านั้น ลู่เหลียงเพียงส่งสายลับทหารเข้าไปซื้อตัวและติดสินบนขุนนางกังฉินทุกๆ อย่างก็เป็ไปตามกลไลของความโลภ เมื่อจักรพรรดิของแคว้นโง่เขลาหลงคารมขุนนางถ่อยครั้นทำเล่ห์อุบายให้เหล่าทหารชั้นผู้ใหญ่เห็นหนทางว่าจะได้เปรียบต่อทัพของลู่เหลียงต่างก็แตกคอแย่งชิงกันเพื่อจะสร้างผลงานเอาหน้าเมื่อขุนนางและกองทัพขาดความสามัคคีที่สุดแล้วก็ถึงคราวต้องพ่ายแพ้ตกเป็เมืองขึ้นของลู่เหลียง
แคว้นเสี้ยนซึ่งบัดนี้ปักหลักรบในเขตแดนแคว้นตนแม้จะได้เปรียบในด้านชัยภูมิ แต่เมื่อกองทัพของแคว้นลู่เหลียงปิดทางลำเลียงน้ำและอาหารแล้วอย่างไรเสียก็จะแตกพ่ายในไม่ช้า ส่วนพื้นที่ที่น่าเข้ายึดครองแต่ยังไม่สำเร็จในเวลานี้ยังมีอีกสองแห่ง...พระหัตถ์ขององค์ชายผู้ทรงดำรงตำแหน่งจอมทัพใหญ่ทรงคว้ามีดสั้นสองเล่มปักลงบนแผนที่แสดงอาณาเขตแคว้นซีฉินกับแคว้นต้าฉาง
การที่องค์ชายจื้อเถียนนำทัพรุกลงมาแถบนี้ก็เพราะทรงอยากลองประมือกับจอมทัพเลื่องชื่อของด่านเจิ้งถงสักครั้ง พระองค์สดับมานานแล้วว่าองค์ชายฝานจิ้งแห่งราชวงศ์เซี่ยนั้นแม้ฝีมือเชิงกระบี่เป็เลิศแต่ก็ไม่เคยนำทัพรุกรานแคว้นใดก่อน องค์ชายสิบเอ็ดแห่งลู่เหลียงผู้ซึ่งรักการเข่นฆ่าในสนามรบจึงทรงอยากเห็นถึงพระปรีชาของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉางผู้รักสงบว่าจะสามารถรักษาดินแดนให้รอดจากการรุกรานและจะทรงแข็งแกร่งเทียบเท่าคู่ต่อสู้ที่มีชัยเหนือแคว้นต่างๆเช่นพระองค์ได้อย่างไร
ทว่าน่าเสียดายยิ่งที่หลังจากการศึกกับแคว้นเสี้ยนเสร็จสิ้นองค์ชาย จื้อเถียนต้องทรงนำทหารกลับลู่เหลียงก่อนผ่านมาสามสี่ศึกแล้ว กำลังพลของพระองค์อ่อนแรงลงไปเป็อันมากเชลยาจากแคว้นต่างๆ ที่ได้มานั้น พระองค์ก็ส่งไปรบเป็ด่านหน้าล้มตายไปเสียมากก่อนหน้านั้นรบเพื่อรักษาแคว้นตน เมื่อพ่ายตกเป็เชลยยังต้องออกรบให้ลู่เหลียงอีกนับจากนี้ไปสิ่งที่ทรงตั้งพระทัยไว้ก็คือเข้าจัดการกองทัพของแคว้นเหล่านี้ให้อยู่ภายใต้กฎระเบียบของลู่เหลียงอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
แคว้นต้าฉางเองก็มีเื่ภายในให้ต้องจัดการเช่นเดียวกันแผ่นดินสิ้น องค์รัชทายาทแล้วคนที่มีภาษีว่าน่าจะได้นั่งบัลลังก์ต่อนั้นมีอยู่สอง สายข่าวของลู่เหลียงที่ถูกส่งไปอยู่ในราชสำนักต้าฉางรายงานข่าวมาว่าแม้ตำแหน่งผู้สืบทอดราชบัลลังก์จะตกที่องค์ชายรองแต่ท่าทีขององค์ชายสามก็ทำให้เกิดการคาดคะเนว่าอาจเกิดศึกชิงบัลลังก์ขึ้นได้ ดำริแล้วองค์ชายหรูจื้อเถียนทรงกระหยิ่มในพระทัยรอให้ถึงตอนนั้นก่อนก็ได้ เมื่อแผ่นดินต้าฉางปั่นป่วนด้วยศึกภายในจะเตรียมการสู้ศึกจากภายนอกก็คงจะไม่ทันการณ์ถึงเวลานั้นพระองค์อาจจะไม่ต้องทรงออกแรงอะไรเลยก็ได้
ชัยชนะเหนือคนๆ หนึ่งไม่ได้มาจากการปลิดชีวิตได้แต่เพียงอย่างเดียวการที่ทำให้คนที่มีชีวิตอยู่ยอมศิโรราบและทำคุณประโยชน์ให้เรานั้นถือเป็ชัยชนะที่มีค่ายิ่งกว่าและบุคคลที่เปี่ยมด้วยความรู้ความสามารถอย่างองค์ชายเซี่ยฝานจิ้งนั้นจะฆ่าทิ้งก็น่าเสียดาย ถ้าได้ตัวเขาเข้ามาอยู่คอยรับใช้แผ่นดินลู่เหลียงจะต้องมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาลมากกว่านี้แน่
บันทึกประวัติศาสตร์ราชบัลลังก์ลู่เหลียงที่มีพระองค์ขึ้นเป็พระจักรพรรดิจะถูกกล่าวขานสู่รุ่นลูกรุ่นหลานลู่เหลียงต้องยิ่งใหญ่และอยู่เหนือกว่าแคว้นอื่นใดในรัชสมัยของพระองค์!
1K
