ตอนที่25ไข่ฟินิกซ์
“พวกเ้า้าสิ่งใดจากนายข้า”
“นี้หรอภูตของเ้าหนูนั้น”เดรธพุ่งทะลุประตูออกมาด้านนอกก่อนที่จะจ้องมองไปที่กลุ่มคนก่อนที่จะถามออกมาอย่างเย็นขานั้นทำให้เหล่าคนใเล็กน้อยที่พวกมันถูกจับได้อย่างง่ายดายแบบนี้หนึ่งในชายหนุ่มที่อยู่ในกลุ่มก็ถามออกมาอย่างจริงจัง
“พวกผมองการที่จะคุยกับคุณสมุทรสักเล็กน้อยนะครับ”
“นายท่านนอนแล้วพวกเ้ากลับไปซะ”ชายชราที่ยืนอยู่ด้านหน้าพูดออกมาอย่างเป็มิตรแต่เดรธนั้นเต็มไปด้วยเ็ามันพูดออกมาอย่างเ็าพร้อมกับที่จิตสังหารอันบ้าคลั่งะเิอกมาจากร่างกายของมันความเ็านั้นทำให้กระดูกของคนเ่าั้เย็นเฉียบ
“เฮ้ยอย่าอวดดีเกินไปแกมันก็แค่ภูตสวะ”
“ตูมมมมมม”ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังนั้นคำรามออกมาอย่างดุร้ายนั้นเพราะว่ามันไม่ได้เข้าไปในห้องประชมด้วยนั้นเองเมื่อเดรธได้ยินด้วยตาของมันก็เปลี่ยนเป็สีดำสนิทพร้อมกับสะบัดมือปรากฏคมดาบสีดำสนิทในมือของมันทันทีพลังแห่งความตายะเิออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“คุณภูตต้องขอโทษด้วยลูกชายของผมมันโง่นะครับ”
“ข้าจะกล่าวอีกครั้งกลับไปซะ”ชายชราที่อยู่ด้านหน้าเมื่อััได้ถึงจิตสังหารที่เดรธปลดปล่อยออกมามันก็รีบพุ่งเข้ามาที่ด้านหน้าของลูกชายของมันและรีบพูดออกมาอย่างจริงจังเดรธเลยหยุดก่อนที่จะคำรามออกมาอย่างดุร้ายนั้นทำให้ชายชรารีบพยักหน้าก่อนที่จะเดินออกไปแต่ชายหนุ่มนั้นจ้องมองไปที่เดรธอย่างเ็าและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“ทำไม่เราถึงต้องหนีไอ้ภูตสวะนั้นละพ่อ”
“ไอ้เด็กโง่คิดหรอว่าคนอย่างแกที่เลเวลแค่สิบจะสู้กับภูตแบบนั้นได้”ไม่นานกลุ่มคนของชายชราก้ออกมาจากชั้นที่ผมอยู่ชายหนุ่มก็รีบถามพ่อของมันทันทีเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่มทุกคนก็จ้องมองไปที่ชายหนุ่มราวกับมองโง่ก่อนที่ชายชราจะตบไปที่หน้าของมันและคำรามใส่ลูกชายของมันอย่างดุร้ายและเต็มไปด้วยความโกรธในดวงตาของมัน
“พะ...พ่อภูตนั้นมันเก่งขนาดนั้นเลยหรอ”
“ไอ้ภูตบ้านั้นเกือบฆ่าไอ้แก่วินจากเมืองวินนี้ได้แล้วทั้งที่ตาแก่นั้นเลเวล39”ชายหนุ่มถามพ่อของมันและจับหน้าที่บวมขึ้นเพราะแรงตบของผู้เป็พ่อชายชราผู้เป็พ่อคำรามออกมาอีกครั้งและตบไปที่หน้าลูกของมันอีกที
“แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยหรอ”
“ก็ใช้นะสิ่งไอ้ลูกโง่แกนี้หาเื่ตายจริงๆ”ลูกชายของชายชราที่นอนกองอยู่บนพื้นพูดออกมาอย่างตกตะลึงเมื่อได้ยินที่พ่อของมันพูดชายชราคำรามออกมาอีกครั้งก่อนที่จะโบกมือให้คนพาลูกมันกลับไปที่ห้องพักของตัวเอง
“พวกมันไปแล้วหรอ”
“ครับ”ผมถามออกมาโดยที่ไม่ได้ลืมตาขึ้นเดรธตอบจากนั้นผมก็หลับไปในทันทีเช้าวันต่อมาผมก็อาบน้ำและออกจากห้องมีชายสองคนรออยู่นั้นคือกิลจอและกิลร็อค
“ไปทานอาหารกันเถอะ”
“ไปสิ”กิลจอพูดกับผมด้วยรอยยิ้มผมพยักหน้าและตอบก่อนที่ทุกคนจะมุ่งหน้าไปที่ห้องอาหารทุกคนจ้องมองมาที่ผมและทั้งก่อนที่ผมจะมุ่งหน้าไปนั่งที่โต๊ะเพื่อทานอาหาร
“ต้องขอโทษในตอนที่คุณทานอาหารแบบนี้ผม้าที่จะคุยกับคุณครับ”
“นั่งลงก่อนและพูดมาเถอะ”ชายชราและกลุ่มเมื่อคืนนั้นเดินมาหาผมอีกครั้งผมจ้องมองไปเล็กน้อยชายชรารีบพูดออกมาทันทีนั้นทำให้ผมพูดออกมาอย่างเ็า นั้นทำให้ชายชราและลูกชายที่มีใบหน้าบวมใหญ่ผมจึงได้จ้องมองไปที่หน้าของมันเล็กน้อย
“พวกเรา้าให้คุณช่วยเพื่อทำลายกลุ่มปีศาจที่มุ่งเข้ามาที่เมืองของเราหน่อยนะครับ”
“ได้สิแต่มีเงื่อนไขนะ”ชายชราเมื่อผมได้ให้โอกาสมันพูดมันก็รีบพูดออกมาทันทีนั้นทำให้ทุกคนจ้องมองมันอย่างโง่งมเพราะไม่มีใครคิดว่าผมจะช่วยมันแน่นอนแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงมากก็คือผมตอบตกลงแต่มันก็ยังมีเงื่อนไขอยู่ดี
“ผมรู้มาจากกิลจอว่าพวกคุณไข่ฟินิกซ์ใช้ไหมเอามันมาให้ผมแล้วผมจะทำลายล้างทุกอย่างให้คุณไม่มาจะเป็ปีศาจหรือเมืองไหนที่นี้ก็ตาม”
“นั้น....”ผมพุดออกมาโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมากนักที่ผมพูดแบบนี้ก็เพราะว่ากิลจอนั้นได้เลยเื่ราวต่างๆของเมืองอื่นๆให้ผมฟังมากมายถึงมันพูดมากแต่ผมก็ฟังทั้งหมดนั้นทำให้กิลจอและกิลร็อคใเหมือนกันและชายชรากับลูกใมากชายชราพยายามที่จะพูดบางอย่าง
“คิดดูเอาแล้วกันนะกิลจอบอกว่าพวกคุณได้มันไปก็ฟังไม่ได้ไม่ใช้หรอ”
“แต่นั้นคือสมบัติของพวกเรานะพ่อเรายกให้มันไม่ได้”ผมพูดออกมาอีกครั้งและจ้องมองไปที่หน้าของชายชราลูกชายของมันรู้ขึ้นจากเก้าอี้และะโออกมาก่อนที่จะจ้องมองไปที่พ่อของมันนั้นทำให้ชายชราคิดหนักมากก่อนที่จะจ้องมองมาที่ผมและจ้องมองลูกชายของมัน
“เอางี้นะผมมีทางเลือกให้หนึ่งปลดให้เมืองของคุณถูกปีศาจยึดสองส่งไข่ฟินิกซ์ให้ผมและผมจะฆ่าพวกมันทั้งหมดให้”
“ก็ได้เราตกลงพรุ่งนี้เราออกเดินทางไปเมืองของผมเลย”ผมพูดออกมาอีกครั้งนั้นทำให้ทั้งสองทั้งชายชราและลูกชายของมันเต็มไปด้วยความสับสนแต่ชายชราก็ตัดสินใจอย่างจริงจังผมจึงได้ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขจากนั้นก็พยักหน้าตอบ
เช้าวันรุ่งขึ้น
“เราจะเดินทางด้วยัของผมนะ”
“ไปเถอะ”มีคนมาชวนผมไปที่ใจกลางสวนที่วังผมเลยรีบไปทันทีปรากฏัสีดำขนาดใหญ่และกลุ่มของกิลจอและกิลร็อคกับกลุ่มของชายชราอยู่ผมเดินเข้ามากิลจอก็รีบเข้ามาโอบคอก่อนที่จะยิ้มและพูดออกมาด้วยรอยยิ้มนั้นทำให้ผมี้เีที่จะพูดมากก็เลยพุดไปส่งๆก่อนที่ทุกคนนอกจากกลุ่มของกิลร็อคก็ขึ้นไปที่ัทั้งหมด
“พวกเรายังไม่แนะนำตัวเลยผมวอร์เลนและนี้ลูกชายของผมวอร์เท็น”
“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็ทางการผมชื่อสมุทรนี้เดรธ”สองพ่อลูกเดินมาที่ด้านข้างของผมที่กำลังนั่งชมวิวกับกิลจออยู่มันชายชรารีบแนะนำตัวทันทีนั้นทำให้ผมพยักหน้าก่อนที่จะแนะนำตัวเองและแนะนำตัวของเดรธด้วยนั้นทำให้ชายชรายิ้มออกมาอย่างมีความสุข
“นั้นคงเป็เมืองของพวกคุณสินะวอร์เลน”
“ใช้แล้วมันคือเมืองของผมชื่อของมันคือโรเท็นไฮ”ไม่นานผมและกลุ่มก็มาถึงผมจ้องมองลงไปที่เมืองที่กำลังถูกทำลายไปหลายส่วนก่อนที่จะผมออกมาอย่างจริงจังนั้นทำให้วอร์เลนเต็มไปด้วยความเศร้าก่อนที่จะตอบผมและกิลจอก็ควบคุมัและลงไปที่เมือง
“ท่านเ้าเมืองกับมาแล้วหรอครับ”
“เป็ยังไงมั้งตอนนี้พวกปีศาจอยู่ที่ไหน”เสียงปีกสะบัดที่รุนแรงดังขึ้นก่อนที่ัจะบินลงมาจกลางเมืองเสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้นวอร์เลนและกลุ่มรีบลงไปก่อนที่วอร์เท็นจะถามทันทีผมและกิลจอจ้องมองไปด้วยความสนใจเป็อย่างมาก
“พวกปีศาจอยู่ห่างจากเมืองไปราวสิบกิโลครับมันน่าจะถึงเมืองในคืนนี้”
“คุณวอร์เลนไปนำสิ่งนั้นมาให้ผมและผมกับกิลจอจะไปจัดการพวกมันทันที”ชายหนุ่มคนนั้นรีบรายงานเื่ที่เกิดขึ้นทันทีนั้นทำให้วอร์เลนและกลุ่มเต็มไปด้วยความกังวลผมจ้องมองไปที่พวกมันก่อนที่จะพูดออกมานั้นทำให้วอร์เลนและกลุ่มจ้องมองหน้ากันก่อนที่จะพยักหน้าและเข้าไปที่วังขนาดเล็กของเมืองมัน
“นี้คือไข่นกฟินิกซ์หนึ่งในสมบัติของพวกเราดังนั้นโปรดช่วยพวกเราด้วยนะ”ไม่นานกลุ่มของวอร์เลนก็มาพร้อมกับสิ่งของขนาดใหญ่ทรงกลมมันมีขนาดเท่ากับไข่ของนกกระจอกเทศเลยวอร์เลนพูดออกมาน้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยคำขอร้องผมเปิดดูมันมีสีแดงที่เหมือนกับไฟวิ่งไปมาอยู่รอบๆตัวไข่ผมจึงได้พยักหน้าตอบ
“กิลจอไปส่งผมที่นะ”
“ได้แน่นอน”ผมหันไปพูดกับกิลจอทันทีมันเต็มไปด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะตอบผมนั้นทำให้ผมจ้องมองมันแปลกๆก่อนที่ผมและมันจะไปที่ัและออกเดินทางกันไปอย่างรวดเร็วทันทีคนของเมืองโรเท็นไฮจ้องมองไปที่ัดำขนาดใหญ่ที่มุ่งตรงไปยังพื้นที่ที่มีเมฆสายฟ้าสีดำมากมายทุกคนเต็มไปด้วยความหวังถึงมันจะมีเพียงเล็กน้อยก็ตาม
5K
