เมียเก็บท่านนายพล

   ตกดึก...

   กองทัพทหารบกต่างแยกย้ายกันไปเข้านอนเป็๲กลุ่มๆ ค่ายนอน ณ ค่ายแห่งนี้มีมากมาย ส่วนมากจะแบ่งตามยศตามหน้าที่ หลังจากการฝึกซ้อมจบลง เหล่าทหารเกณฑ์ก็พากันกินข้าวเย็นและอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ซึ่งคนที่อาบน้ำเป็๲คนสุดท้ายก็คือคนที่ตัวเล็กที่สุดในค่าย

   บลูเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกเสียเหลือเกิน...

   เขาไม่อยากเป็๲ตัวถ่วงให้เพื่อนต้องลำบาก...แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ก็คนมันตัวเล็กแค่นี้

   “อาา ได้อาบน้ำแล้วสดชื่นขึ้นมาเลย”

   แม้ว่าแขนและขาจะไหม้แดด แต่บลูก็ไม่ลืมที่จะรักษาตัวเองเลยสักครั้ง ใบหน้าจิ้มลิ้นยังคงขาวใสจากครีมชั้นดีที่คุณแม่ยัดเตรียมใส่กระเป๋ามาให้ แม้จะแอบมีความหมองคล้ำไปบ้าง แต่ก็ไม่เท่าพวกชายร่างสูงหัวเกรียนกล้ามกำยำทั้งหลาย ที่ตอนนี้ต่างคนก็ต่างผิวแทนเข้มไหม้เกรียมกันไปเป็๲แถว

   “มาได้สักที”

    “อ๊ะ!?”

   เสียงเล็กอุทานออกมาด้วยความ๻๠ใ๽...

   เมื่อใกล้จะถึงหน้าประตูทางเข้าห้องนอน ร่างสูงใหญ่กำยำของทหารเกณฑ์หัวเกรียนเ๽้าเดิมก็ขวางเอาไว้ ใบหน้าเล็กก้มลงด้วยความร้อนผ่าว ลมหายใจระทวยทำให้ใจเต้นไม่เป็๲จังหวะ บลูพึ่งจะออกมาจากห้องน้ำ หลังจากที่ชำระร่างกายจนเนื้อหนังนุ่มนิ่มและเต็มไปด้วยกลิ่นหอม เด็กหนุ่มก็ลืมไปเลยว่าคืนนี้เขาจะต้องชดเชยกับส่ิงที่ทำให้เพื่อนทหารต้องลำบากเมื่อตอนบ่าย!

   “ขอ…ขอบลูเช็ดตัวให้แห้งกว่านี้ก่อนนะครับ อื้ออ”

   “มึงจะเช็ดทำไม กูไม่เห็นมันจะเกี่ยวอะไรกับสิ่งที่มึงจะทำต่อจากนี้เลย”

   “ต…แต่”

   ผ่านไปไม่ถึงนาที ร่างเล็กก็ถูกลากเข้ามาบนเตียงแถวสุดท้าย เหล่าทหารเกณฑ์มากมายต่างจับจ้องเรียวขาและบั้นท้ายกลมแน่น พวกหัวเกรียนที่นอนอยู่บนเตียงกระเด้งตัวขึ้นมาก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าหาห้อมล้อมร่างเพรียวบาง จากนั้นไม่นานน้องทหารเกณฑ์ตัวจิ๋วก็มองไม่เห็นอะไรนอกเสียจากมัดกล้ามสีเข้มของหน้าท้องเป็๲ลอนหกลูก!

   “ยังหัวค่ำอยู่เลย มึงแน่จใจนะว่าครูฝึกจะไม่เข้ามา”

   “แน่สิ กูได้ยินว่าวันนี้ที่ค่ายมีงานเลี้ยง ป่านนี้คงไปแดกเหล้าแล้ว”

   “อย่างนั้นก็ดี คราวนี้ไอ้เด็กนี่ก็ไม่มีข้ออ้างแล้ว”

   “อึก…”

   ดวงตามากกว่าสิบคู่จ้องมองลงมาที่เด็กหนุ่มด้วยความกระหาย ไม่ว่าบลูจะหันไปทางไหนเป้าตุงแน่นของแต่ละนายก็เรียงรายเต็มไปหมด ใจดวงน้อยเต้นระริก ถ้าเกิดว่าเขาไม่ทำให้เพื่อนร่วมกลุ่มเสียเวลาก็คงไม่ต้องถูกลงโทษเช่นนี้

   กางเกงของพวกหัวเกรียนเริ่มถอดลงทีละคน...

   จากนั้นดงกล้วยลูกใหญ่สีเข้มก็ห้อยยาวลงมาเป็๲พวง!

   “อ้าปาก”

   “อึก…ท…ทีละคนนะครับ”

   “ถ้ามึงตั้งใจทำ พวกกูก็ไม่ใจร้ายหรอก”

   เสียงเข้มอันหื่นกระหายกล่าว...

   บลูเอื้อมมือเรียวไปกำแท่งลำอันร้อนระอุก่อนจะจับมันชักขึ้นลงเป็๲จังหวะ ความใหญ่โตของนายทหารแต่ละคนมันต่างจากของเขาลิบลับ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูหวานเม้มแน่นด้วยความรู้สึกบางอย่าง เมื่อเสียงคำรามแต่ละคนเริ่มดังขึ้น นายทหารตัวจิ๋วจึงเริ่มอ้าปากเขมือบลำดุ้นเข้าปากเพื่อไถ่โทษที่ทำให้ทุกคนต้องเหน็ดเหนื่อย!

   อรักก!!!

   “ซีดดดดดด!!!”