เดชหนุ่มวัยกลางคน มีอาชีพหลักคืออาชีพ เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทเรือน้ำมันแห่งนึง ส่วนอาชีพเสริมของเดชคือขับวินมอเตอร์ไซค์ งานของเดชทำให้เขาต้องแบ่งเวลาให้ชัดเจน ซึ่งงานหลักของเขาคือ รปภ. ประจำออฟฟิศ เดชเข้างานเป็กะ ่เวลาที่เดชจะเริ่มทำงานนั้นก็คือ 18.00 – 23.00 น. เลยทำให้เดชคิดว่าเวลานี้ทำให้เขาไม่มีเวลาที่จะพักผ่อน เขาเลยคิดจะย้ายกะกับรุ่นพี่อีกคนเพื่อที่จะได้พักผ่อนได้เต็มที่และใช้เวลาอยู่กับลูกกับเมียให้มากขึ้น
“พี่เดชง่วงเหรอ”กรรุ่นน้องที่เป็ รปภ. ด้วยกันเอ่ยทักเดชเมื่อเห็นสีหน้าของเดชเหมือนคนไม่ได้นอน
“อืมนิดหน่อยอะ ว่าแต่พี่ยอดไปไหน พี่ว่าจะเปลี่ยนกะกับพี่ยอดสักหน่อย”
“ห๊ะ!!!! พี่จะเปลี่ยนกะเหรอ”
“อืม ใช่สิ มึงจะใทำไมว่ะ”กรพอได้ยินเดชพูดอย่างนั้นถึงกับสะดุ้งขึ้นมาด้วยความใ
“ปะ....ป่าวครับ พี่ไปถามพี่ยอดเองแล้วกัน”พูดจบกรก็รีบเดินออกไปทันที
“เป็อะไรของมันว่ะ”เดชพูดพลางเกาหัวก่อนที่ จะสแกนบัตรเพื่อเลิกงาน เดชเลิกงานเที่ยงคืน เขาใช้เวลา15 นาที เพื่อที่ขับรถจากที่ทำงานมาที่บ้าน เขาเปิดประตูบ้านมาก็เจอภรรยาของเขาที่รอเขาอยู่เหมือนกับทุกวัน
“วาทำไมยังไม่นอนอีก”
“วายังไม่ง่วงค่ะ พี่เดชเหนื่อยไหม”
“ไม่จ้ะ”
“เออ....พี่เดชแล้วเื่นั้นเป็ไงบ้าง”
“เื่อะไรเหรอ”เดชถามพลางปลดกระดุมที่ละเม็ด เพื่อที่จะเตรียมตัวอาบน้ำแล้วเข้านอน
“ก็เื่เปลี่ยนกะไงพี่”
“อ่อ....วันนี้พี่ยังไม่เจอพี่ยอดเลย รอพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ” วาได้ยินถึงกับพยักหน้ารับก่อนที่จะล้มตัวลงนอนข้างลูกสาวของเธอต่อ ส่วนเดชหลังจากที่เขาอาบน้ำแต่งตัวเขาก็ล้มตัวลงนอนข้างลูกสาวของเขาเช่นกัน
6:00 น.
เวลาที่ทุกคนในบ้านต้องตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะทำภาระกิจตัวเอง วาต้องตื่นขึ้นมาเพื่อเตรียมตัวให้กับอิ่งได้ไปโรงเรียน ส่วนเดชเขาก็อาบน้ำแต่งตัวที่จะไปส่งอิ่งที่โรงเรียนจากนั้นเขาก็จะกลับมาขับวินมอเตอร์ไซค์เหมือนกับทุกวัน
“หนูไปก่อนนะคะคุณแม่”
“จ้า ตั้งใจเรียนนะลูก”
“ค่ะ”
ระหว่างทางขับรถไปส่งอิ่ง อิ่งเธอก็หันไปมองที่ทำงานของพ่อเธอ เพราะที่ทำงานของเดชมันอยู่ใจกลางเมืองของจังหวัดเลยทำให้ทุกครั้งที่เดชไปส่งอิ่งก็จะผ่านที่ทำงานของเขาทุกครั้ง
“พ่อค่ะ”
“วาไงอิ่ง”
“ที่ทำงานของคุณพ่อสวยนะคะ”เดชหันไปมอง เขาคิดว่ามันปกติเพราะด้วยความที่เขาทำงานมา2ปีแล้ว เลยไม่ได้รู้สึกอะไรกับที่ทำงานของตัวเองเลย
“พ่อก็ว่างั้นแหละ”
หลังจากที่เดชได้ขับรถส่งลูกสาวของตัวเองเดชก็ขับรถตรงไปที่บ้านของยอดทันที เขาอยากจะขอให้ยอดสลับกะกับเขา
“พี่ยอดๆ”เดชะโเรียกยอดสักพัก ยอดก็เดินออกมาด้วยความสะลึมสะลือ
“อ้าวเดช ว่าไง”
“คือผมอยากจะมาขอร้องพี่”
“เป็อะไรของเอ็งว่ะ”
“คือผมอยากจะสลับกะกับพี่”
“ได้สิ กูก็นึกว่าเื่อะไร แล้วจะสลับวันไหน”
“พรุ่งนี้ครับ”
“เออๆ ได้สิ พรุ่งนี้นะ”
“ครับ เออ......”
“อะไรของมึงอีก”
“ผมไม่ได้จะขอแค่วันเดียว”
“แล้วมึงจะขอกี่วัน”
“คือผมจะขอ...ย้ายกะเลยครับ”
“ห้ะย้ายกะ ????”สีหน้าของยอดดูใเมื่อเดชพูดออกมา
“ทำไมเหรอพี่ มีอะไรป่าว”
“เออ....คือมันจะดีเหรอ”
“ดีสิครับ ทำไมพี่พูดแปลกๆ”
“เอาแบบนี้ดีกว่า เอ็งลองสลับกับพี่แค่วันเดียวก่อนนะ ถ้าเป็ยังไงเอ็งมาบอกพี่ด้วย”
“ได้ครับ”ในใจของเดชได้แต่สงสัยกับท่าทางของยอดแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านั้น จากนั้นเดชก็ขับรถวินตลอดทั้งวันจนได้เวลามารับอิ่งที่โรงเรียน
“อิ่งพ่อมีเื่จะบอก”
“ค่ะ”
“คือพ่อจะมีเวลากินข้าวกับลูกแล้วนะ”
“จริงเหรอค่ะ”อิ่งได้ยินถึงกับเบิกตากว้างขึ้นทันที
“เย้!!!...หนูดีใจที่สุดเลย”อิ่งะโกอดเดชอย่างมีความสุข และนี้แหละคือเหตุผลที่ทำให้เขา้าย้ายกะ เพราะเขาจะได้อยู่ทานข้าวกับลูกกับเมีย
และแล้วเวลานี้ก็มาถึงเวลาที่เขาจะต้องไปทำงาน เขาเริ่มเข้างานประมาณ18:00 น. เขาเข้ามาสแกนบัตรตามปกติและได้ขึ้นไปสำรวจภายในบริษัททั้งหมดเหมือนกับทุกวัน
บริษัทที่เดชทำงานต้องบอกไว้ก่อนว่ามันไม่ได้เป็บริษัทที่ใหญ่โตแต่มันเป็บ้าน ที่มีการขายต่อๆ กันมาจนมาถึงปัจจุบันและได้มีบริษัทเรือน้ำมันซื้อเอาไว้เพื่อเอาไว้เก็บของของบริษัท มีลักษณะ 3ชั้น ชั้นที่1และ 2 จะเป็สี่เหลี่ยมแต่ชั้นที่ 3 มันมีความพิเศษคือมีลักษณะ8เหลี่ยมรวมทั้งหลังคาก็เป็ 8 เหลี่ยมเช่นกัน
ซึ่งที่ทำงานของเดชจะอยู่ที่ชั้น 1 และ 2 ส่วนชั้น 3 จะไม่มีใครขึ้นไปเพราะมันเป็แค่บริเวณโล่งๆไม่มีอะไรเลย ซึ่งต่างจากชั้นที่ 2 ที่มีอุปกรณ์ข้าวของ ของบริษัทเต็มไปหมด ส่วนชั้นล่างจะเป็ห้องน้ำและออฟฟิศของพนักงาน
หลังจากที่เดชได้เดินสำรวจเหมือนกับที่ทำทุกวัน จากนั้นเขาก็ได้ออกไปหาข้าวกิน ซึ้งร้านข้าวจะอยู่ตรงกันข้ามกับบริษัท และเ้าของร้านสนิทกับเดชและพนักงานทุกคนเป็อย่างดี
“แดงเอาเหมือนเดิมนะ”
“ครับพี่”
“เออ...แดงรู้ป่าวไอ่น่องไปไหน วันนี้พี่ไม่เห็นมันเลย”น่องเป็เพื่อนร่วมงานของเดชที่พึ่งเข้าทำงานมาได้3วัน และปกติน่องจะออกมาทานข้าวกับเดชทุกครั้งก่อนที่เขาจะเลิกงาน
“มันลาออกแล้ว”
“ห้ะ!!!ลาออก”
“อ้าวพี่เดชไม่รู้เหรอ”
“อืม มันพึ่งทำงานเองนะ”
“คืองี้พี่มันเจอผี”
“ผี?”
“ใช่ๆ”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ”เดชหัวเราะออกมา
“พี่หัวเราะทำไม”
“ผีมีที่ไหน พี่อยู่มา2ปีแล้วไม่เจอสักตัว เหอะไร้สาระ”เดชพูดพลางหัวเราะออกมา เพราะเดชนับถือศาสนาอิสลามเลยทำให้เขาไม่เชื่อเื่ผี
“พี่เดชแต่ผมก็เคยเจอนะเหมือนกันนะ”
“เจอที่ไหน”
“ก็ห้องน้ำบริษัทพี่นั้นแหละ”
“ไหนเจอยังไงเล่ามาซิ”
“ก็พี่คิดดูสิผมอะเข้าห้องน้ำใช่ป่ะ จากนั้นผมได้ยินเหมือนคนมาไขประตูห้องทำงานแต่พอออกไปกลับไม่เจอใคร”แดงเล่าด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“หึ หูเพี้ยนป่าว ห้องน้ำห้องไหนห้อง1หรือ2เดียววันนี้พี่จะเข้าไป ลองดูสิว่าผีจะมีจริง”
“พี่เดช!!!ไม่เอาอย่าท้าทายสิ”
“ท้าทายนั้นแหละ เพราะพี่ก็อยากเห็นผีเหมือนกัน!!!!”
“ไม่เอา ผมไม่คุยกับพี่แล้ว”
หลังจากเดชทานข้าวเสร็จเขาก็กลับมาทำงานเช่นเดิม ซึ่งที่บริษัทของเขาจะมีโซฟา4ตัวเอาไว้สำหรับให้ รปภ.ได้นอนกัน เพราะงานที่นี้งานมันไม่หนักมากและที่สำคัญเ้าของบริษัทก็ใจดี เลยทำให้ รปภ.หลายๆคนจะชอบมางีบที่โซฟาเป็ประจำ
เดชล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวแรกที่ติดริมหน้าต่างและประตูทางเข้าอย่างที่ทำกันทุกวัน และอย่างที่บอกไปเขาก็ไม่เจออะไรเหมือนเดิมทั้งๆที่ในใจเขาพูดท้าทายเอาไว้
กริ้งๆ....เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น รอบนี้เดชตื่นมาก็เจอพี่ยอดมานั่งอยู่ข้างๆเขา
“อ้าว พี่ยอดวันนี้ทำไมมาเร็วนักหล่ะ”
“คือพี่จะถามแกเื่ย้ายกะ”ทั้งยอดกับเดชพากันเดินออกมาคุยกันข้างนอก
“ว่าไงพี่ยอด”
“คือพี่ว่าเอ็งอย่าย้ายกะเลย อยู่กะนี้มันดีอยู่แล้ว”
“ทำไมหล่ะพี่หรือพี่มีแฟนแล้วเหรอครับ”เดชเอ่ยถามเพราะที่เดชขอสลับกะกับยอดเพราะเดชรู้ว่ายอดอยู่ตัวคนเดียวไม่มีแฟนเลยอาจจะไม่เป็ไรถ้าเกิดจะย้ายกะขึ้นมา
“ป่าวหรอก คือกูเป็ห่วงมึงหนะ”
“เป็ห่วงผม?”
“อืม”
“เื่อะไรครับ คืออย่างงี้นะถ้าเกิดมึงย้ายกะขึ้นมากูกลัวมึงจะอยู่ไม่ได้”คำพูดของยอดทำให้เดชหงุดหงิดเล็กน้อย เขาสงสัยว่าเดชจะบอกเขาตอนไหน
“พี่ยอด!!! พี่บอกผมมาตรงๆเถอะครับว่ามันมีเื่อะไรกันแน่”
“ที่กูจะบอกมึงก็คือ ที่นี้มีผี แล้วมันจะออกมาในกะที่กูอยู่นี้แหละ”ยอดพูดขึ้น ส่วนเดชได้แต่อึ้งเล็กน้อยก่อนที่จะเผลอหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆๆๆ”
“มึงหัวเราะทำไม”
“พี่ผีเผลออะไร ผมไม่เชื่อหรอก เหตุผลนี้เหรอที่พี่ไม่อยากให้ผมย้ายกะ พี่กลัวมจะกลัวเหรอ”
“ใช่ มันน่ากลัวมากนะ กูเคยเจอมากูเลยไม่อยากให้มึงโดนแบบกูไง แล้วมึงรู้ไหมทำไมไอ่น่องถึงลาออก”
“แดงบอกว่ามันกลัวผี พี่ผมอยู่มาตั้ง2ปีไม่เจออะไรเลย”
“แต่กูเชื่อไอ่น่องขนาดกูอยู่มา 4 ปีพึ่งมาเจอตอนย้ายกะเนี่ยแหละ มึงอะปากดีไปเถอะเจอขึ้นมาอย่าหาว่ากูไม่เตือนก็แล้วกัน”
“ฮ่าๆ ผมไม่กลัวหรอกพี่ ผมก็คิดว่าเื่อะไร ยังไงผมจะบอกปิงปองนะพี่ว่าจะย้ายกะกับพี่ ปิงปองจะได้ทำตารางงานให้ใหม่”ปิงปองคือคนที่ทำงานอยู่ในออฟฟิศ
“มึงจะเอาจริงๆใช่ไหม”ยอดถามเดชขึ้นอีกครั้ง
“ใช่ครับ ผมขอยืนยันคำเดิมว่าผมจะขอสลับกะกับพี่และผมขอยืนยันอีกครั้งว่าผมไม่กลัวและไม่เชื่อเื่ผีเด็ดขาด!!!”
“เออ...กุจะคอยดู”
เดชถึงกับยิ้มออกมาเพราะเขาไม่คิดว่ายอดจะเชื่อสิ่งเหล่านี้ และเขาก็ไม่คิดเช่นกันว่าสิ่งที่ทุกคนไม่กล้าบอกเขาเพราะเื่ผีนี้เอง
345
