อันดาเดินยังขึ้นรถยนต์ของบริษัทถึงกับใ เมื่อคนขับเป็ใครคนหนึ่งซึ่งวกวนอยู่ในสายตาเขามาระยะหนึ่งแล้ว
“ทำไมเป็นายละ ไหนบอกว่าหัวหน้าดอนจะไป”
“หัวหน้าดอนจะสั่งให้ใครไปต่างหากล่ะครับ ปกติแล้วพี่ดอนแกไม่ทิ้งโชว์รูมไปไหนหรอกครับ มีแต่พวกผมนี่แหละที่ไปแทนแก”
“อ่อ..แบบนี้ไปที่นั่น สาวๆ ก็กรีดน่าดูสินะ”
“กรี๊ดคุณเหรอครับ”
“นายนั่นแหละ! ชอบอ่อยเขาไปทั่วไม่ใช่เหรอ?”
“อิจฉาเหรอครับ”
“ห่ะ!”
อันดาตั้งใจมองถนนอยู่ถึงกับหันมองคนขับรถอย่างไม่เข้าใจคำถามของอีกฝ่าย ขณะที่คนถามเอาแต่ทำใบหน้านิ่ง แต่ในใจกลับเต้นสั่นระรัว
“ถ้านายหมายถึงอิจฉาที่นายโปรยเสน่ห์”
“อิจฉาที่ผม..อ่อยคนอื่นแต่ไม่อ่อยคุณ” จีต้ารีบเอ่ยขึ้นอย่างเผลอไผล
“หา! นี่นายพูดเอาขำใช่ไหม?” อันดาใบหน้าร้อนผ่าวราวกับเป็ไข้ขึ้นมาทันที เมื่อสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมานั้นมันตรงกับความคิดของเขาก่อนหน้า
“ฮ่าๆ ครับ ใครจะกล้าพูดจริง เพราะอย่างคุณผมคงไม่อ่อยหรอก แต่ผมจะ..ยั่วให้คุณอยากแทน”
“บ้า! อย่ามาพูดจาแบบนี้นะฉันไม่ชอบ”
จีต้ารีบเก็บพับรอยริมทันที เมื่อถูกเสียงห้ามปรามจากอีกคนที่แสดงอาการพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด จนเขาต้องหันกลับมาใส่ใจการขับรถอย่างเงียบๆ จนถึงจุดหมาย
สองคนต่างทำหน้าที่ของตนอย่างจริงจัง จนถึงเวลาเลิก ก็เดินทางกลับโดยที่ทั้งสองไม่พูดจาอะไรกันเลย จนมาถึงคอนโด ต่างคนต่างก็แยกย้ายเข้าห้องของตนอย่างเงียบๆ
“เด็กบ้าทำไมไม่ขอโทษเรานะ”
อันดานอนกลิ้งไปมาบนที่นอนของตนพร่ำบ่นถึงอีกฝ่าย ด้วยความรู้สึกสับสน ขณะที่จีต้าก็เอาแต่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความขอโทษแล้วก็ลบแล้วก็พิมพ์ทำอยู่อย่างนั้นหลายๆ รอบแต่ก็ไม่ยอมกดส่ง
วันต่อมาทั้งสองก็เดินทางไปอบรมอย่างเดิมและพอขึ้นรถต่างฝ่ายต่างเงียบไม่ยอมพูดอะไรจนถึงจุดหมาย
“พี่ต้าค่ะ ขอเบอร์ได้ไหมคะ”
พนักงานที่เข้าไปอบรมเอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งสองพึ่งเดินลงจากรถ ทำให้อันดารีบสาวเท้าเดินหนีเข้าไปในห้องอบรม ขณะที่จีต้าได้แต่ยกยิ้มบาง ให้กับหญิงสาวก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ขอโทษนะครับ พอดีผมมีคนที่สนใจอยู่แล้ว”
วันนี้อบรมจบสิ้นทางศูนย์ก็จัดงานเลี้ยงขอบคุณให้กับผู้มาอบรม ซึ่งมีอยู่ด้วยกันหลายคนที่แต่ละศูนย์ส่งมา ขณะที่อันดากับจีต้าก็เป็หนึ่งในนั้น ทั้งสองร่วมฉลองจนมืดค่ำจึงแยกย้าย แม้ไม่ได้ดื่มเหล้าแต่ก็พูดคุยจนเพลิดเพลินเกือบลืมเวลา เพราะจากตรงนั้นกลับมายังคอนโดต้องใช้เวลาเดินทางเกือบสามชั่วโมง
“ขอบใจนะ 2วันนี้ลำบากนายแย่”
“ครับดึกแล้วคุณไปพักเถอะพรุ่งนี้วันหยุดผมจะเข้าไปเอารถคุณจะไป..ด้วยไหม?”
“ไม่ละี้เีตื่นเดี๋ยววันจันทร์นั่งวินไปก็ได้ ไปนะ”
“คุณ..”
“อื่อ..ว่าไง?”
“..เอ่อ...ปะเปล่าครับ ฝันดี”
จีต้าตั้งใจจะขอโทษ แต่พอเห็นหน้าอีกฝ่าย เขาก็ไม่อยากกลับคำ เพราะตั้งใจจะทำอย่างที่พูดจริงๆ ขณะที่คนรอฟังก็ได้แต่ยกยิ้มแห้งๆ อย่างผิดหวัง
“อื้ม..ไปนะ”
ก๊อกๆ เสียงประตูดังขึ้น เที่ยงวันเสาร์คนขี้เซาทิ้งกายนอนต่อหลังจากตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนเจ็ดโมง แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ปลุกเขาตื่น
“ใครกัน”
อันดาในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวยืดย้วยแต่ใส่สบาย ถึงแม้จะทั้งเก่าทั้งขาดก็ไม่ยอมทิ้ง ขณะที่ส่วนล่างก็มีเพียงกางเกงขาสั่นตัวเล็กจิ๋วซ่อนอยู่ใต้เสื้อตัวบาง เขาชอบใส่แบบนี้เพราะรู้สึกสบาย
“ผมซื้อ..ข้าวมา..เอ่อ”
จีต้ามองเห็นภาพเซลล์ขายรถหรูราคาหลายล้าน ทั้งดูภูมิฐานน่าเชื่อถือ แถมหน้าตาดีเหมาะสมกับอาชีพ แต่ในตอนนี้กลับดูน่ารักเซ็กซี่ราวกับหลุดออกมาจากหนังแนวอีโรติก จนเขาแทบช็อก
“ขอบคุณ..นี่นายเอารถไปเปลี่ยนแล้วเหรอ?” อันดายังไม่รู้ตัวว่าตนอยู่ในสภาพเช่นไร ร่างเล็กยังคงพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างเป็ปกติ
“ครับ..อื้อ..ไปนะ”
จีต้ารีบยัดถุงข้าวใส่มือ ก่อนจะวิ่งแจ้นกลับห้องของเขา ขณะที่อันดาปิดประตูห้องกำลังจะเดินไปยังโต๊ะกินข้าว แต่เมื่อเห็นตัวเองในกระจกเงาร่างเล็กถึงกับตื่นใ เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อครู่
“อู้..บ้าจริง!”
..................................................
4K
