หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        ค่ำคืนอันเงียบสงัดข้างกองไฟมีเสียงกระซิบแผ่วเบา ในป่าลึกเช่นนี้กลิ่นของควันไฟทำให้มึนเมา

        ทั้งสองสนทนากันอย่างเปิดอกจนทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะเจือไปด้วยความอ่อนโยนและเงียบงัน

        อวิ๋นจื่อรู้สึกว่าเรื่องราวที่นางเคยได้ยินมาเกี่ยวกับเสด็จอาผู้กลายเป็นตำนานอาจไม่ใช่เรื่องจริง

        เสด็จอาในสายตาของซูเจินคือเสด็จอาที่นางรู้จักจริงๆน่ะหรือ?

        เสด็จอาจากคำบอกเล่าของซูเจินช่างฟังดูอบอุ่นเหลือเกิน

        ตอนอวิ๋นจื่อยังเด็กและรู้ว่าตนเองเป็นที่โปรดปรานของเสด็จอานางก็แอบดีใจมาก ลองคิดว่าถ้าได้รับการเอาอกเอาใจจากคนที่เปรียบได้กับเทพเจ้าในสายตาผู้อื่นแบบนั้นย่อมรู้สึกดีจริงหรือไม่?

        เสด็จอาคอยดูแลประคบประหงมนางราวกับนางเป็นบุตรีของเขาความรู้สึกนั้นช่างวิเศษจริงๆ

        อย่างไรก็ตามตอนนี้ดูเหมือนว่าสิ่งที่นางเคยคิดและทำให้นางมีความสุขในอดีตกลับทำให้นางเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดในตอนนี้

        อวิ๋นจื่อรู้สึกสับสน

        ตอนนี้นางต้องรับฟังหญิงสาวอีกคนที่แก่กว่านางไม่กี่ปีพูดถึงความอ่อนโยนของเสด็จอาอีกทั้งยังเล่าถึงตอนที่เขาสอนให้อ่านและเขียน ตอนที่เขาจูงมือพาไปเที่ยวเทศกาลโคมไฟหรือตอนที่เขาเล่นกู่ฉินให้ฟังในวันเกิด

        อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยสอนวิชากระบี่ให้ซูเจินเขาจึงสอนสิ่งอื่นๆ ให้แทน

        อวิ๋นจื่อไม่รู้ว่าจะอธิบายอารมณ์ของตนเองในตอนนี้อย่างไร

        นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกๆว่า “ปรากฎว่าเสด็จอาเป็นคนอ่อนโยนและใจดีมาก”

        “เจ้าอิจฉาหรือ?”ซูเจินถามด้วยรอยยิ้ม

        ‘แน่นอนว่าข้าอิจฉาแต่ข้าไม่มีทางบอกเจ้าหรอก’

        สุดท้ายแล้วเสด็จอาก็จากไปตลอดกาล

        ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่านางเป็นบุตรีของเขา

        ‘เขาเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของข้าอันที่จริงถ้าเขาได้อยู่เคียงข้างข้า เขาจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อดูแลข้า’อวิ๋นจื่อคิด

        นางกล่าวว่า “ข้าไม่ได้อิจฉา ข้าแค่อยากรู้ว่าทุกครั้งที่เขาเจอเจ้าเขานึกถึงข้าหรือไม่”

        ถ้านางไม่ได้เป็นองค์หญิงเหวินฮวาแต่เป็นท่านหญิงอวิ๋นเมิ่งบางทีสิ่งที่นางต้องเผชิญในตอนนี้อาจไม่ย่ำแย่เท่าสิ่งที่นางเผชิญในวันนั้น

        หรือไม่ก็อาจเลวร้ายกว่า

        แต่อย่างน้อยนางก็รู้ว่าใครคือบิดาที่แท้จริงของตนเอง

        ซูเจินยิ้ม “อาจเป็นไปได้ข้าได้ยินมาว่าท่านลุงอวิ๋นเซียวเรียกชื่อเจ้าก่อนที่เขาจะสิ้นพระชนม์”

        ทันใดนั้นดวงตาของหญิงสาวก็เอ่อไปด้วยน้ำตานางพึมพำว่า “จริงหรือ?”

        นี่คือเรื่องจริงหรือ?

        ก่อนที่เสด็จอาจะสิ้นพระชนม์เขาคิดถึงนางอยู่เสมอใช่หรือไม่?

        ดวงตาของนางเปียกชื้นเล็กน้อยนางกล่าวต่อว่า “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาสิ้นพระชนม์ได้อย่างไร?”

        ซูเจินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็กล่าวว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากรู้? บางทีหากเจ้ารู้เรื่องในอดีตมากเท่าไหร่เจ้าก็จะยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากเท่านั้น”

        “แต่ก็ยังดีกว่าไม่รู้ซูเจินข้ารับได้” 

        ราวกับมีม่านน้ำในดวงตาของหญิงสาวแต่ภายใต้แสงไฟสีหน้าของนางดูแน่วแน่เป็นพิเศษ

        “การสิ้นพระชนม์ของท่านลุงอวิ๋นเซียวเกี่ยวข้องกับไท่จื่อในตอนนั้น”

        ซูเจินกล่าวอย่างระมัดระวังเขาพยายามอย่างมากที่จะเลือกใช้คำพูดที่เข้าใจได้ง่าย 

        หากพิจารณาจากประโยคนี้ย่อมหมายความว่าบิดาบุญธรรมเป็นคนสังหารบิดาผู้ให้กำเนิดของนาง

        ช่างเป็นความจริงที่ไร้สาระและน่าเศร้า 

        อวิ๋นจื่อไม่รู้จะกล่าวอะไรนางหลุบตาลงและเติมกิ่งไม้แห้งเข้าไปในกองไฟ

        คำพูดของซูเจินยังแฝงความนัยสำคัญบางอย่างนั่นคือ การเปลี่ยนตัวรัชทายาทอาจมีการวางแผนไว้นานแล้วบางทีโจวกุ้ยเฟยอาจไม่ได้เป็นอย่างที่อวิ๋นจื่อคิด เรื่องทั้งหมดอาจมีผู้อยู่เบื้องหลัง

        ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        นางพึมพำว่า “ตระกูลซูเป็นคนของเสด็จอาใช่หรือไม่?”

        ซูเจินพยักหน้าด้วยความมั่นใจ“ใช่”

        แล้วยังมีอีกกี่คนที่หนุนหลังเสด็จอา?

        “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเสด็จอาส่งคนเข้าไปแทรกซึมในราชสำนักกี่คน?” หญิงสาวถามต่อ

        ซูเจินกล่าวว่า “เชื้อพระวงศ์และข้าราชบริพารมักถูกห้ามไม่ให้ติดต่อกันอย่างออกนอกหน้ามีคนไม่มากนักที่มีความสัมพันธ์กับท่านลุงอวิ๋นเซียว แต่ทั้งหมดล้วนเป็นความสัมพันธ์แบบผิวเผินเท่าที่ข้ารู้ ในรัชศกเทียนโหย่วมีขุนนางหลายคนที่ติดต่อกับท่านลุงอวิ๋นเซียวอย่างลับๆต่อมาหลังจากเขาสิ้นพระชนม์ในสนามรบ คนของเขาก็ถูกกวาดล้างโดยคนของไท่จื่อทั้งในที่ลับและที่แจ้งส่วนตอนนี้จะเหลืออยู่กี่คนข้าไม่รู้จริงๆ”

        อวิ๋นจื่อก้มหน้าและไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ

        ไม่แน่ว่าตลอดชีวิตนี้นางอาจไม่สามารถคลี่คลายปมที่เป็นต้นกำเนิดของความเกลียดชังระหว่างบิดาผู้ให้กำเนิดและบิดาบุญธรรมของนางเสด็จพ่อเลี้ยงดูนางมากว่าสิบปีโดยไม่ได้รับผลตอบแทนใดๆ เลย ส่วนเสด็จอาคือผู้ให้ชีวิตนางทั้งยังวางแผนต่างๆ ให้นางด้วย

        อวิ๋นจื่อสงสัยว่าสิ่งที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาได้วางแผนเอาไว้หรือไม่?

        ถึงอย่างไรทั้งสองล้วนเป็นบุคคลที่นางเคารพรัก

        เป็นคนที่นางถูกกำหนดให้เป็นหนี้ชีวิต

        พวกเขาใช้แซ่เดียวกัน เป็นคนตระกูลอวิ๋นเช่นเดียวกัน

        อวิ๋นจื่อรู้สึกโศกเศร้ามากนางกล่าวว่า “ซูเจิน ให้ข้าเป่าขลุ่ยให้เจ้าฟังเถอะ”

        ในความทรงจำของนาง เสด็จอาไม่ค่อยเล่นกู่ฉินต่อหน้านางแต่มีเพลงหนึ่งที่นางได้ยินโดยบังเอิญ นางจึงตัดสินใจเล่นเพลงนั้น

        “เซียนหยิบหมากขาวดำหกอันเผชิญหน้ากันบนไท่ซาน

        เทพธิดาเซียวเอ๋อดีดฉินหยกเทพธิดาฉินหนี่ว์เป่าเซิงอวี่

        แดนสวรรค์มีทั้งดนตรีสุรา และอาหารเลิศรส

        ทะเลทั้งสี่อยู่ที่ใด? ความสงบสุขอยู่ที่ใด?

        หานจงและหวังเฉียวต้องการให้ข้าอาศัยอยู่ที่เทียนชิว

        ระยะทางหลายพันลี้ ข้าอยากขึ้นสู่เทียนชิวด้วยก้าวเดียว

        ลอยขึ้นเหนือหมู่เมฆสายลมสูงพัดมากระทบกายข้า

        ย้อนกลับไปมองยังตำหนักจื่อเว่ยที่ประทับจักรพรรดิแห่งสวรรค์

        ถือเครื่องรางของขลังซึ่งจักรพรรดิแห่งสวรรค์เชื่อว่าสามารถทำให้ตนเป็นอมตะได้ 

        ประตูพระราชวังสูงชันห้องโถงสูงหนึ่งหมื่นฉื่อ ต้นอวี้ซูเติบโตข้างถนน มีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เฝ้าประตู

        อาศัยสายลมเดินทางรอนแรมผ่านที่ประทับมารดาไปทางตะวันออก

        มองลงไปเห็นภูเขาทั้งห้า ชีวิตเปรียบได้กับการพักแรม

        หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสันโดษและแสวงหาความเป็นอมตะ 

        ติดปีกขึ้นสู่สวรรค์หลังจากตรัสรู้ 

        ท่องไปในเก้าโลกกว้างข้าต้องได้อยู่กับนาง”

        หลังจากเป่าจบอวิ๋นจื่อรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

        ทันใดนั้นสีหน้าของซูเจินก็เปลี่ยนไปเขากล่าวว่า “เจ้ารู้จักเพลงนี้ได้อย่างไร?”

        อวิ๋นจื่อตอบว่า“ข้าได้ยินเสด็จอาเล่นโดยบังเอิญ เกิดอะไรขึ้นหรือ? เพลงนี้มีปัญหาหรือไม่?”

        ซูเจินส่ายหน้า “เจ้ารู้ชื่อเพลงหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อส่ายหน้า

        ซูเจินกล่าวว่า “เพลงนี้ชื่อเซียนมันถือเป็นข้อห้ามในงานชุมนุมกระบี่ที่สำนักฮั่วซาน”

        เสด็จอามีส่วนเกี่ยวข้องกับงานชุมนุมกระบี่ที่สำนักฮั่วซานได้อย่างไร?

        แล้วเหตุใดมันถึงเป็นข้อห้าม?

        “แต่เสด็จอาไม่รู้จักใครจากสำนักฮั่วซานเลยไม่ใช่หรือ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หญิงสาวถามออกไปด้วยความสับสน

        ซูเจินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า“ข้าจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้ อย่างไรก็ตามข้าขอเตือนเจ้าว่าในอนาคตเจ้าไม่ควรเล่นเพลงนี้โดยพร่ำเพรื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเจ้าไปถึงสำนักฮั่วซาน เจ้าห้ามพูดถึงเพลงนี้เป็นอันขาด”

        “เรื่องราวรุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ?”หญิงสาวยังคงสงสัย

        มันเป็นเพียงเพลงที่ใช้ในการประกอบพิธีไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงได้กลายเป็นข้อห้ามได้? เพลงเพลงหนึ่งจะอันตรายขนาดนี้ได้อย่างไร?

        ในใจของอวิ๋นจื่อเกิดความไม่เชื่อขึ้นมาเพราะเรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่น่าเป็นไปได้