ตอนที่ 7 หน้าที่นี้ก็สำคัญ Nc18+
ราเมศเดินนำน้ำมนต์เข้าไปด้านในห้องทำงานส่วนตัวของเขา เขาเดินไปหยุดอยู่ที่โซฟาก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งลงไปด้วยท่าทางสบายๆ
"นั่งลงสิ" เขาพยักพเยิดหน้าให้เธอนั่งลงที่โซฟาตัวที่อยู่ติดกับเขา แต่เธอไม่กล้าเพราะรู้สถานะของตัวเองดี เธอมาทำงานที่นี่ในตำแหน่งแม่บ้าน เธอจึงคุกเข่าลงที่พื้นหวังจะนั่งลงตรงนั้น
"ทำอะไรน่ะ" ท่านั่งของเธอตอนนี้ทำให้เขาคิดไปไกล ตามประสาคนที่มีใจอยากจะลิ้มลองของใหม่ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
"นั่งไงคะ"
"ลุกขึ้นมานั่งดีๆเถอะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"บอกให้ลุกก็ลุกสิ" ขืนเธอยังคงดึงดันนั่งท่านี้เขาจะเปลี่ยนเป็ทำอย่างอื่นแทนการคุย ในใจอยากรู้นักว่าผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวคนนี้จะมีลีลาเด็ดขนาดไหน
"ขอบคุณค่ะ" ในที่สุดเธอก็ยอมลุกขึ้นมานั่งที่โซฟาใกล้ๆเขา เพื่อพูดคุยถึงรายละเอียดเื่เมื่อสักครู่
"เมื่อวานฉันลืมไปว่ายังไม่ได้อธิบายเื่คุณแม่ คืออย่างนี้นะ ที่ฉันจ้างเธอมาก็้าให้เธอช่วยเล่นละครเป็เมียของฉันเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณแม่" เขาเริ่มอธิบาย
"เพราะอะไรคะ ทำไมถึงต้องทำแบบนี้"
"เพราะท่านชอบหาผู้หญิงมาให้ฉันดูตัวอยู่บ่อยๆ ฉันเบื่อและรำคาญ ก็เลยจ้างเธอมาทำหน้าที่นี้ด้วย" คำว่าด้วยของเขา หมายความว่าเธอมีหน้าที่อีกหนึ่งอย่าง ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่หน้าที่แม่บ้านอย่างที่เธอเข้าใจ
"มิน่า...ทำไมค่าแรงถึงได้แพงจัง" ราเมศหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะเอ่ยถามเธอว่า...
"เธอพอใจค่าแรงที่ฉันจ่ายให้ไหม"
"ค่ะ หนูพอใจ" ราเมศคิดว่าน้ำมนต์เข้าใจถึงหน้าที่ของตัวเองเป็อย่างดี เขาแอบมองพวงแก้มขาวใสกับลำคอขาวสะอาดของเธอ พลางคิดในใจว่าอยากให้วันนี้หมดไปเร็วๆจัง
"ละครฉากนี้ห้ามถูกจับได้เด็ดขาด แล้วถ้ามีผู้หญิงอื่นมายุ่งวุ่นวายกับฉัน เธอต้องรีบกันออกให้ไว" เงื่อนไขสุดท้าย เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะทำได้หรือเปล่า
"ค่ะ หนูแสดงละครเก่ง นายหัวไว้ใจได้" ค่าแรงแสนแพงที่เขาจ่ายให้ เธอจะทำให้ดีที่สุด
"ถ้าอย่างนั้นก็ดี แล้วอย่าทำให้คุณแม่จับได้ล่ะ"
"ค่ะ" ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มบางๆส่งให้ พร้อมกับรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เธอมีอะไรจะถามฉันอีกไหม"
"ถามได้เหรอคะ"
"เธออยากรู้อะไรก็ถามมา ถ้าฉันตอบได้ฉันก็จะตอบให้"
"นายหัวอายุเท่าไหร่แล้วคะ" เมื่อสักครู่คุณแม่ของเขาพูดถึงอายุของเขากับเธอว่าห่างกันมาก
"สามสิบหก" วัยกำลังดี!
"ถามอีกได้ไหมคะ"
"เชิญ"
"นายหัวเคยมีภรรยามีลูกมาแล้วหรือยังคะ" เธอเห็นว่าอายุของเขาก็ไม่ใช่น้อยแล้วน่าจะเคยมีมาบ้าง ทั้งหมดที่เธอถามก็เพื่อเป็ความรู้จะได้ทำตัวถูก
"ยังไม่เคยมีทั้งสองอย่าง" คำตอบของเขาทำให้เธอพอจะเดาเื่ได้ คุณแม่ของเขาคงอยากให้เขามีครอบครัว
"จะถามอะไรอีกไหม"
"ไม่ถามแล้วค่ะ"
"ถ้าไม่มีอะไรจะถามแล้ว ก็ไปพักผ่อนเถอะ ฝากบอกป้าศรีขอกาแฟให้ฉันหนึ่งแก้ว" เขาจะนั่งทำงานต่อ
"นายหัวดื่มกาแฟแบบไหนคะ เดี๋ยวหนูไปชงให้เอง"
"กาแฟดำสองช้อน ใส่น้ำร้อนครึ่งแก้ว"
"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ" เขาพยักหน้าให้เธอ น้ำมนต์จึงลุกขึ้นจากโซฟาเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป ไม่นานนักกาแฟดำกลิ่นหอมกรุ่นก็ถูกเอาเข้ามาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะทำงานของเขา พร้อมกับน้ำเปล่าเย็นหนึ่งแก้ว
"กาแฟได้แล้วค่ะ"
"ขอบใจ" ราเมศนั่งก้มหน้าทำงานท่าทางเคร่งขรึม เขาดูจริงจังกับงานตรงหน้ามาก ใบหน้าเข้มๆ กับท่าทางการทำงานของเขาในตอนนี้ ทำให้น้ำมนต์แอบมองเขาด้วยสายตาชื่นชมอยู่สักครู่ ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องนี้ไป
่หัวค่ำของวันเดียวกัน
ในขณะที่น้ำมนต์เพิ่งจะจัดการตัวเองอาบน้ำอาบท่าเสร็จ เธอกำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง แต่ตอนนี้เธออยู่ในชุดผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันตัวเอาไว้
"ก๊อกๆๆ" ในขณะนี้เองเสียงเคาะประตูหน้าห้องของเธอก็ดังขึ้น
"สักครู่ค่ะ" ด้วยความที่เธอมาอยู่ใหม่ เกรงใจคนที่กำลังยืนรออยู่ ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเป็ใคร เธอจึงรีบพาตัวเองเดินไปที่หน้าประตูห้อง แล้วเปิดประตูให้คนที่มาเคาะเรียกทันที
ทันทีที่ประตูเปิดออก นายหัวราเมศก็ใช้มือผลักประตูห้องแล้วเดินเข้ามาด้านในทันที ด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนเป็เื่ปกติ บนร่างกายของเขาสวมชุดนอนกางเกงขายาวกับเสื้อแขนสั้น ท่าทางราวกับจะมานอนที่ห้องนี้อย่างไรอย่างนั้น
"นายหัวมีอะไรให้หนูรับใช้หรือเปล่าคะ" สภาพของเธอตอนนี้ มีแค่ผ้าขนหนูพันตัวเอาไว้ผืนเดียวเท่านั้น เธอรู้สึกทั้งเขินทั้งอาย รีบหาผ้าอีกผืนมาปิด่บ่าเอาไว้อย่างรวดเร็ว
"ถามอะไรแบบนั้น แน่นอนว่าคืนนี้เธอจะได้รับใช้ฉันทั้งคืนแน่" เขาพูดด้วยสายตาหวานเยิ้มบ่งบอกถึงความ้าที่มีต่อเธออย่างชัดเจน
ขายาวๆสาวเท้าเข้าหาคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ่เวลานี้เขากำลัง้าเธอ แค่เห็นใบหน้าหวานๆกับเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น ก็เหมือนได้เห็นของหวานแสนอร่อย แต่อีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้เขาจะได้ลิ้มลองรสชาติของหวานชิ้นนี้
ท่าทางของเขาทำให้น้ำมนต์รู้สึกประหม่าเป็อย่างมาก เธอก้าวขาถอยหลังหนี
"นายหัวจะทำอะไรคะ" ส่วนคนตัวสูงคิดว่าเธอกำลังแสดงละคร แหม...เหมือนจริงซะด้วย นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก
"ว๊าย!" น้ำมนต์ก้าวขาเดินถอยหลังจนไปติดอยู่ที่ขอบเตียง ทันใดนั้นนายหัวหนุ่มก็ไม่รอช้า เขารีบทาบทับตัวเองลงไปบนเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธอทันที พร้อมกับกดริมฝีปากจูบกับเธอด้วยท่าทางหิวกระหาย
"ปะ...ปล่อยหนู...นะ" น้ำมนต์ดิ้นสุดแรง แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เธอมีก็ไม่สามารถสู้คนตัวโตที่กำลังทาบทับอยู่้าตัวของเธอได้
"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก" ท่าทางของเธอตอนนี้ ทำให้เขายิ่งนึกสนุก เขาคิดว่าเธอชอบแบบนี้ จึงจัดการสนองความ้าให้ ยิ่งเธอดิ้นแรงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกสนุก เขาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอตึงเอาไว้ที่เหนือศีรษะ ก่อนที่จะใช้ฝ่ามืออีกข้างพี่ยังว่าง ดึงผ้าเช็ดตัวที่เธอพันตัวเอาไว้ออก ซึ่งมันก็หลุดออกไปอย่างง่ายดาย
"ปล่อยนะ...อื้อ..." แค่เพียงพริบตาเดียวผ้าเช็ดตัวที่เธอพันตัวเอาไว้ก็ได้หลุดออกไปจากร่างกายของเธอจนไม่มีอะไรปกปิด เผยให้เห็นเรือนร่างนุ่มนิ่มอวบอิ่มสวย ซึ่งนายหัวหนุ่มก็ยังคงบดขยี้ริมฝีปากและซุกไซ้ร่างกายของเธออยากเมามันอยู่อย่างนั้น ไม่นานคนที่กำลังดิ้นก็หมดแรงดิ้น ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บ เธอจึงทำได้แค่ยอม...
น้ำตาของเธอไหลออกมาเงียบๆ ซึ่งคนที่อยู่้าก็ยังคงไม่ได้สนใจ เขากำลังทำอะไรต่อมิอะไรอยู่บนร่างกายของเธอ โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าเธอจะรู้สึกยังไง ไม่แม้แต่ฟังเสียงห้ามปรามที่เธอเอ่ยบอก จนสุดท้ายความกลัวทำให้เธอรู้สึกชาไปหมดทั้งตัว
เธอนอนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ สติสตางค์ลอยละลิ่วหายไป รู้ตัวอีกทีเหมือนมีบางอย่างกำลังรุกล้ำเข้ามาในร่างกายของเธอ
"เจ็บ!" เสียงของเธอที่เอ่ยบอก เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ร่างกายกำยำแข็งแรงตอนนี้กำลังถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เขากำลังกระแทกกระทั้น ทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับเธออย่างเมามัน โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอกำลังเป็อยู่ไม่ใช่การแสดงอย่างที่เขาเข้าใจ
❤️❤️❤️❤️❤️
23K
