สายฝนพัดกระหน่ำหลังคาเรือนทำศพดั่งหยาดน้ำตาแห่งรุ่งอรุณที่ยังมาไม่ถึงเสียงหยาดน้ำปะทะแผ่นกระดานไม้สักดังซ่าเซ็งแซ่ กลบเสียงถอนหายใจของราตรีทว่าภายใต้ความเงียบสงบอันลึกล้ำภายในห้องพิธีเสียงจังหวะหัวใจลึกลับดวงที่สองซึ่งสะท้อนมาจากใต้ศาลเ้าผี กลับเต้นระรัวสอดรับกับชีพจรของเด็กหญิงชุดแดงนาม‘เสี่ยวเถา’ อย่างน่าประหลาด
หลินจิ่วเซิงยืนตรึงกายอยู่ข้างโลงไม้สักดำสายเนตรฟังศพที่ตื่นขึ้นเพียงชั่วครู่กะพริบวอบแวบััได้ถึงกลิ่นไอโลหิตดิบรุนแรงและแรงดันมิติอันบิดเบี้ยวทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวเท้า ขับเคลื่อนพลั่วขุดหลุมคู่กายเด็กหญิงผู้มีดวงตาสุกใสดั่งดวงดาวกลับยื่นดวงหัตถ์เรียวเล็กออกไปด้วยจิตเมตตาอันเดียงสาและไร้ซึ่งความเชี่ยวชาญในวิถีแห่งคนทำศพเสี่ยวเถาเอื้อมนิ้วแตะลงบนผากของศพหญิงไร้หน้าเบา ๆปราณสีทองบริสุทธิ์สายหนึ่งพลันไหลพรั่งพรูเข้าสู่ร่างที่เย็นชืด
ทว่านั่นมิใช่การปลุกิญญา...แต่เป็การจุดชนวนเพลิงมาร!
ทันใดนั้นเส้นเืสีเขียวเข้มคล้ำใต้ิัเน่าเปื่อยของหญิงไร้หน้าพลันปูดพองขึ้นดั่งอสรพิษนับร้อยตัวกำลังชอนไชอยู่ใต้ชั้นไขข้อตัวอ่อนปรสิตโลหิตที่แอบซ่อนอยู่ลึกที่สุดตื่นจากการหลับใหลร่างที่เคยไร้เคลื่อนไหวกลับกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ข้อต่อ bones กรีดร้องเสียงแหลมสูงน่าขนลุกหนังหน้าส่วนที่เรียบโล่งเริ่มรอยแตกเปรี้ยะ ดั่งชามกระเบื้องถูกบดขยี้ศพที่ไม่ยอมตายบัดนี้ลุกขึ้นนั่งตรงกลางโลงเหล็ก!
เคร้ง!
ปลายพลั่วเหล็กขุดหลุมของหลินจิ่วเซิงกระแทกเข้าใส่กรงเล็บดำคล้ำของศพกลายพันธุ์ได้อย่างทันท่วงทีแรงสะท้อนจากการปะทะส่งผลให้ท่อนแขนซ้ายของเขาสั่นสะท้านหลินจิ่วเซิงใช้วิชาคนทำศพเหวี่ยงร่างของเสี่ยวเถาให้ถอยร่นไปด้านหลังประตูเรือนทำศพสั่นะเืตามแรงลมพายุ
“เสี่ยวเถา! ถอยออกไปข้างหลังข้าเดี๋ยวนี้!”น้ำเสียงของหลินจิ่วเซิงแม้สั้นราบเรียบ ทว่าสอดแทรกไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ทรงพลังเขาวางพลั่วข้างเท้า สายตามองตรงไปยังร่างซากศพที่เริ่มบิดเบี้ยว“การให้คนตายลืมตา มิได้แปลว่าเราได้คืนชีวิตให้แก่เขา!”
เด็กหญิงชุดแดงกุมกระดิ่งทองแดงที่คอไว้นวดแน่นหยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความใและรู้สึกผิด นางเอ่ยถามเสียงสั่น “พี่ใหญ่...ถ้านางยังมีคำพูดค้างคาอยู่ในอกเหตุใดเราจึงต้องปล่อยให้นางเงียบดับอยู่ในความมืดมิดเช่นนี้เล่า?ข้าเพียงอยากช่วยให้นางได้กล่าวสิ่งสุดท้าย...”
“เพราะความตายมีขอบเขตและระเบียบ์ของมัน!”หลินจิ่วเซิงตอบกลับช้าลง ทว่าทุกคำแฝงไว้ด้วยปรัชญาแห่งสัปเหร่อผู้ส่งิญญา“ความเมตตาที่ไร้ความยินยอมอันแท้จริงของผู้ตาย และไร้ซึ่งความตระหนักในราคาสั่งสมย่อมไม่ต่างจากการยัดเยียดพันธนาการและโซ่ตรวนให้แก่ร่างที่ควรได้พักผ่อน!ดูนางเถิด... ปราณของเ้ามิได้ช่วยเหลือนางแต่กำลังถูกมารโลหิตใช้เป็เหยื่อล่อเพื่อกัดกินดวงิญญาของนางเอง!”
เสี่ยวเถามองดูศพตรงหน้าด้วยความตะลึงงันร่างของหญิงไร้หน้ากำลังกรีดร้องไร้เสียงหนังหน้าส่วนที่แตกออกหลั่งน้ำเหลืองผสมเืคล้ำปรสิตโลหิตสีกระดองรำไรชอนไชเข้าบดขยี้กระดูกและเส้นประสาทเสี่ยวเถาเริ่มเข้าใจถึงสัจธรรมที่พี่ชายกล่าว คำสั่งเสียที่เค้นออกมาด้วยความเ็ปจากการมิใช่เจตจำนงที่แท้จริง
“อู๋กุย! บินขึ้นคานเรือน ดูแลเสี่ยวเถาไว้!”หลินจิ่วเซิงสั่งการอีกาเฒ่าขนนกดำสนิทเ้าอีกากระพือปีกส่งเสียงร้องแหลมต่ำดั่งผู้คอยสังเกตการณ์ ลอยตัวขึ้นสู่ยอดคานขณะที่หลินจิ่วเซิงกระชับหมุดโลงเหล็กในมือขวา เตรียมเผชิญหน้ากับศพที่ไม่ยอมตาย
บรรยากาศภายในเรือนทำศพบีบคั้นจนอากาศคล้ายแปรเปลี่ยนเป็น้ำแข็งไอเย็นแห่งความตายแผ่ซ่านปกคลุมทั่วบริเวณปรสิตโลหิตภายในร่างศพหญิงไร้หน้าขยายตัวอย่างบ้าคลั่งมันยึดครองชั้นเนื้อเยื่อและใช้ความทรงจำของผู้ตายที่หลงเหลืออยู่ในเซลล์เืปูดพองขึ้นบนผิวหน้าที่เคยเรียบโล่ง ละลอกเนื้อเคลื่อนไหวสลับซับซ้อนปรากฏเป็รูปใบหน้าต่าง ๆ นูนขึ้นมาจากิั!
ใบหน้าแรกคือชายชราผู้มีรอยย่นลึกใบหน้าถัดมาคือหญิงสาววัยแรกแย้มตามด้วยเด็กชายตัวน้อยที่กำลังอ้าปากร้องไห้ไร้เสียง...ใบหน้านับสิบนับร้อยเหี่ยวย่นผุดขึ้นซ้อนทับกันอย่างน่าสยดสยอง!ทุกใบหน้าล้วนเป็ชาวบ้านในหมู่บ้านผีแห่งนี้ หลินจิ่วเซิงกวาดสายตาจดจำ รอยขูดขีดบนหน้าอกศพและชื่อในสมุดงานศพของบิดาพลันซ้อนทับเข้ากับภาพตรงหน้าอย่างแม่นยำ
กึก... กึก...
ที่ธรณีประตูเรือนทำศพผู้ใหญ่บ้านซุนเหอยืนถือตะเกียงน้ำมันสั่นระริกลมพายุภายนอกพัดเสื้อคลุมปานจะสะบัดหลุด ทว่ายามแสงตะเกียงตกกระทบหลินจิ่วเซิงกลับพบสิ่งผิดปกติลึกซึ้ง—เงาของผู้ใหญ่บ้านซุนเหอมิได้ทอดผ่านธรณีประตูเข้ามาในห้องทำศพ!มันหยุดนิ่งแข็งค้างราวกับถูกเข็มที่ไม่มองไม่เห็นตอกติดไว้กับพื้นดินภายนอก
ทันใดนั้น ศพที่ไม่ยอมตายพลันหยุดหมุนคอสายตาไร้ดวงตามองตรงไปยังซุนเหอ ลำคอระหงส่งเสียงพร่าแหบซ้อนทับกันหลายโทนเสียงดั่งคนสิบคนกำลังพูดออกมาพร้อมกัน
“เ้า... เ้าผู้ทรงศีลอันจอมปลอม...เ้าของค่ายกล! เ้ากลืนกินนามและชีวิตของพวกเราเพื่อซ่อนบางสิ่งไว้ใต้ดิน!”
ผู้ใหญ่บ้านซุนเหอหน้าซีดเผือดดั่งผ้ามัสลินห่อศพมือที่ถือตะเกียงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวะโเสียงก้าวร้าวปิดบังความหวาดกลัว “เหลวไหล!ข้าปกครองและดูแลชาวบ้านในหมู่บ้านนี้มากว่าสามสิบปีข้ามิเคยพบเห็นหญิงไร้หน้าผู้นี้มาก่อน! นางเป็ศพพรายของสำนักมารโลหิตที่ถูกส่งมาเพื่อทำลายความสงบสุข!จิ่วเซิง... อย่าไปฟังคำมาร อย่าให้ศพนี้มีชีวิตรอดออกไป!”
หลินจิ่วเซิงประเมินสถานการณ์ด้วยเนตรฟังศพอย่างดียิ่งหมึกศพสีเข้มบนคอของหญิงไร้หน้าซุกซ่อนรอยตราประทับแห่งค่ายกลที่ตรงกับยันต์ตรึงหมู่บ้านขณะเดียวกันคำว่า ‘เ้าของค่ายกล’พลันจุดประกายข้อสงสัยใหม่—ซุนเหอมิใช่เพียงผู้ใหญ่บ้านธรรมดาทว่าเื้ัค่ายกลนี้อาจมีความลับที่ถูกปิดผนึกมานานถึงสิบหกปี!
โฮก!
ศพที่ไม่ยอมตายส่งเสียงคำรามดั่งสัตว์ร้ายกรงเล็บเปื้อนเืกระโจนเข้าหาหลินจิ่วเซิงอย่างรวดเร็วปรสิตโลหิตขยายกิ่งก้านสาขาออกจากกระดูกสันหลังดั่งขาแมงมุมเหล็กส่องแสงสีแดงฉานบดขยี้ลมปราณรอบด้าน แม้หลินจิ่วเซิงจะยังไร้ซึ่งพลังฝึกตนขั้นสูงทว่าเขาคือผู้สืบทอดวิชาขุดหลุมและส่งิญญาแห่งตระกูลหลินทุกการเคลื่อนไหวของเขาเกิดจากการอ่านทิศทางของพิธีและภูมิศาสตร์มิติ!
หลินจิ่วเซิงมิได้ปะทะตรง ๆ ด้วยกำลังดิบเขาก้าวเท้าตามหลักเก้าดารา สบัดด้ายขาวชุบขี้เถ้าท้อและเืไก่สดพุ่งพันรอบเสาเรือนทำศพสี่ทิศ ด้ายขาวตึงเปรี๊ยะสร้าง ‘เขตห้ามศพ’สกัดกั้นมิให้พลังมารโลหิตรั่วไหลออกไปสู่ชาวบ้านด้านนอก
ปรสิตโลหิตรู้แท้ถึงอันตรายมันควบคุมร่างศพให้สะบัดคออย่างรุนแรงใบหน้านับสิบบนิัเริ่มส่งเสียงร้องไห้ก้องระเบียด เป็เสียงของมารดาเสียงของเด็กน้อย และเสียงของเพื่อนบ้านที่หลินจิ่วเซิงคุ้นเคยคลื่นเสียงิญญาสั่นะเืจิตประสาท หมายสลายสมาธิของผู้ขุดหลุม!ร่างศพแอ่นหลังบิดโค้ง 90 องศา แทงขามารโลหิตทะลุผ่านด้ายขาวทะยานเข้าหาหัวใจของหลินจิ่วเซิง!
“อู๋กุย!กระปุกทราย!”
โฮก!เ้าอีกาเฒ่าอู๋กุยบนคานเรือนถีบกระปุกทรายสะกดิญญาตกลงมาแตกโพละผงทรายสีดำสนิทชุบน้ำชาท้อฟุ้งกระจายในอากาศ บดบังเนตรแห่งโลหิตของศพมารจังหวะนั้นเอง หลินจิ่วเซิงย่อกายลงต่ำใช้ด้ามพลั่วเหล็กสอดเข้าระหว่างข้อพับเข่าศพ แล้วงัดสุดกำลัง ร่างศพเสียหลักลอยกระเด็นตกแท่นพิธี!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
หลินจิ่วเซิงพุ่งตัวเข้าประชิดหยิบหมุดโลงเหล็กยาวหกนิ้วจำนวนสี่เล่ม ตอกผ่านจุดชีพจรตายสี่ทิศ—ไหล่ซ้าย ไหล่ขวาข้อเท้าทั้งสอง สกัดการไหลเวียนของโลหิตมาร!ปรสิตโลหิตส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปมันพยายามสะบัดละลอกเข็มเืเข้าใส่หน้าอกหลินจิ่วเซิง รอยขีดข่วนยาวสองนิ้วปรากฏบนไหล่ของเขาเืสด ๆ ไหลซึมออกมาสกัดไอโลหิตมาร
ปรสิตโลหิตเมื่อถูกตรึงร่างมันเริ่มสูบกลืนพลังชีวิตทองคำที่เสี่ยวเถาเคยทิ้งไว้ในผากเพื่อหลอมรวมเป็ะเิโลหิต! หากะเิออก ไม่เพียงแต่เรือนทำศพจะพังทลายทว่าิญญาของหญิงไร้หน้าก็จะแตกดับโดยสิ้นเชิง!
เสี่ยวเถามองดูาแบนไหล่ของพี่ชายและเห็นความทรมานในดวงตาบิดเบี้ยวของศพ ดวงตาสีโศกของเด็กหญิงฉายแวบแห่งการเติบโตนางหลับตาลง กุมกระดิ่งทองแดงไว้แน่น แล้วตัดสินใจด้วยเจตจำนงของตนเอง
“ข้าขอโทษ... ข้าเคารพในความสงบของท่านข้าจะไม่บังคับให้ท่านลืมตาอีกต่อไป!”
เสี่ยวเถาสูดหายใจลึกถอนพลังชีพจรสายเืทองคำคืนสู่อกของตนเอง!แสงสีทองที่เคยหล่อเลี้ยงปรสิตโลหิตพลันดับวูบลงดั่งเทียนเล่มน้อยถูกพายุพัดดับเมื่อไร้ซึ่งแหล่งพลังงานปรสิตโลหิตจึงกรีดร้องเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะเหี่ยวแห้งฝ่อลงอย่างรวดเร็ว!
ความเงียบสงบอันหนักอึ้งหวนคืนสู่เรือนทำศพอีกครั้ง
ขามารโลหิตละลายกลายเป็คราบน้ำเหลืองดำร่างของหญิงไร้หน้าทอดกายทึบทรุดลงกลางโลงไม้สักใบหน้านับสิบที่เคยปูดพองเรียบเนียนหายไปเหลือเพียงแผ่นหนังราบเรียบไร้เครื่องหน้าดั่งเดิม เสี่ยวเถาร่างกายอ่อนแรงสลบซบลงในอ้อมแขนของหลินจิ่วเซิง ใบหน้าของเด็กหญิงซูบซีดจากการถอนพลังอย่างกะทันหันทว่าดวงตาของนางคล้ายหลุดพ้นจากความยึดติดอันไร้ไร้ขอบเขต
ผู้ใหญ่บ้านซุนเหอมองหลินจิ่วเซิงและเสี่ยวเถาด้วยสายตาซับซ้อนลึกซึ้งไปด้วยความหวาดระแวงและความลับที่ซ่อนไว้ เขามิได้กล่าวสิ่งใดเพิ่มเพียงแต่นำชาวบ้านที่ยืนตัวเกร็งอยู่ด้านนอกค่อย ๆ ถอยห่างออกจากเรือนทำศพความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างสัปเหร่อหนุ่มกับคนในหมู่บ้านเริ่มเกิดรอยแตกร้าวที่ไม่อาจประสาน
ทว่า...ก่อนที่สติสุดท้ายของศพหญิงไร้หน้าจะดับสูญลงอย่างแท้จริง
นิ้วมือขวาที่ขยับไม่ได้ของนางกลับยกขึ้นช้า ๆปลายเล็บสลักด้วยหยดเืสดวาดเส้นอักขระโบราณลงบนแผ่นไม้ด้านในฝาโลงอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น!มันคือรูปกะโหลกซ้อนทับดอกท้อเปื้อนเื—สัญลักษณ์ประจำ ‘สำนักโลหิต’!
วูบ!
ทันทีที่เส้นอักขระสุดท้ายลากจบ เปรี้ยง!ฟ้าผ่าแลบผ่านหน้าต่างเรือนทำศพเสียงระฆังทั้งเก้าใบในหมู่บ้านพลันส่งเสียงก้องกังวานโดยไร้คนสั่น!
หลินจิ่วเซิงก้มลงมองพื้นดินใต้เท้าสิ่งอัศจรรย์อันสยดสยองพลันบังเกิดขึ้น—หยาดเืทุกหยดที่เคยตกหล่นบนพื้นเรือนทำศพคราบเืบนถ้วยพิธี และเืตามแอ่งโคลนภายนอกเรือน ต่างหยุดไหลลงสู่ดินพวกมันบิดตัว ลอยขึ้นสู่อากาศฝืนกฎแห่ง์ กลายเป็หยดโลหิตทรงกลมลอยเคว้งก่อนจะพุ่งทะยานเป็สายธารสีแดงฉาน ผ่านความมืดมิดแห่งพายุฝน...มุ่งตรงไปทางศาลเ้าผีท้ายหมู่บ้านพร้อม ๆ กัน!
![System ระบบสร้างผู้กล้า [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576705_48321724.webp)
22K
