เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงตามป้าหวงไปถึงบ้าน และรู้สึกประหลาดใจที่เห็นว่าป้าหวงเก็บไข่ได้เต็มสองตะกร้า

        ไม่คิดเลยว่าป้าหวงจะมีความสามารถ เก็บไข่จำนวนมากได้ในคราวเดียว

        ป้าหวงชำเลืองมองหลี่ชิงหลิง ถูมือทั้งสอง “เสี่ยวหลิง จะเอาทั้งหมดใช่ไหม?”

        ถ้าหลี่ชิงหลิงไม่เก็บไปทั้งหมด นางคงขาดทุนแน่

        หลี่ชิงหลิงที่รู้ว่าป้าหวงกำลังคิดอะไรอยู่ ก็พยักหน้าพลางหัวเราะให้ป้าหวงมั่นใจ

        เมื่อเห็นหลี่ชิงหลิงพยักหน้า ป้าหวงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยิ้มกว้างทันที

        "เจ้า… จะลองตรวจดูอีกครั้งไหม หรือให้ยกไปที่บ้านเลย?”

        ตอนรับไข่มา นางตรวจดูแล้ว นางปฏิเสธไม่รับไข่บางฟองที่เล็กเกินไป รับมาเฉพาะไข่ที่มีขนาดพอดีเท่านั้น

        แต่หลี่ชิงหลิงต้องเป็นคนตัดสินใจว่าจะตรวจดูอีกหรือไม่? ทุกอย่างขึ้นอยู่กับนาง

        หลี่ชิงหลิงหัวเราะ "ข้าไว้ใจท่านป้า ไม่ต้องดูแล้ว” จะใช้คนก็อย่าระแวง หากระแวงใครก็อย่าใช้เขา หากนางเลือกป้าหวงแล้ว นางก็ควรเชื่อว่าป้าหวงจะไม่ทำอะไรเสียหาย "ตะกร้าสองใบนี้มีไข่กี่ฟองหรือเจ้าคะ?"

        เด็กสาวประเมินว่าจำนวนไข่ทั้งสองตะกร้ารวมกันอยู่ที่ห้าหกร้อยฟอง แม้ว่าตัวเลขนี้จะฟังดูน่ากลัวเล็กน้อย แต่จากข้อเท็จจริงที่ว่านางขายแป้งทอดไข่ได้ห้าสิบชิ้นต่อวัน ไข่ทั้งสองตะกร้าจะอยู่ได้อย่างมากสิบวัน ซึ่งก็ไม่นับว่าเยอะเลย

        ป้าหวงกลืนน้ำลาย หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยื่นมือออกมา

        ไม่คิดเลยว่าคนในหมู่บ้านจะเก็บไข่ไว้ในบ้านเยอะขนาดนี้ ทุกบ้านเอามาขายให้นาง ทำให้นางได้มาทีเดียวจำนวนมาก ที่จริงนางเองก็ลนลานอยู่เช่นกัน

        มันใกล้เคียงกับที่หลี่ชิงหลิงประมาณไว้ นางพยักหน้าและให้ห้าร้อยเหวินกับป้าหวงทันที

        นี่เป็นครั้งแรกที่ป้าหวงได้เงินจำนวนขนาดนี้ นางเอื้อมมือรับด้วยมือสั่นเทา

        หลี่ชิงหลิงเห็นแล้วยิ้ม ให้อีกฝ่ายนับดูว่าครบห้าร้อยเหวินหรือไม่

        ป้าหวงไม่ใช่คนประเภทที่ไร้ไหวพริบ หลี่ชิงหลิงไว้ใจนางมาก ให้เงินโดยไม่นับไข่ หากนับต่อหน้านางก็จะหมายความว่าไม่เชื่อหลี่ชิงหลิง ซึ่งก็มีคนโง่เท่านั้นที่จะทำแบบนี้

        “ไม่เป็นไร ป้าเชื่อเจ้า” ป้าหวงยิ้มสดใส “รอป้าประเดี๋ยวนะ ป้าจะส่งไข่ไปให้ที่บ้าน” พูดเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ซ่อนเงินไว้อย่างระมัดระวัง เมื่อรู้สึกปลอดภัยดีจึงเดินออกมา

        ป้าหวงไปหยิบไม้คาน เอาเชือกจากตะกร้ามาพันรอบไม้ นั่งยองๆ แล้วหยิบไข่สองตะกร้าขึ้นมา

        "ท่านป้า ให้ข้าช่วยยกด้วยไหม?” หัวใจของหลี่ชิงหลิงเต้นไม่เป็นจังหวะ กลัวว่าป้าหวงจะเดินไม่มั่นคงแล้วทำตะกร้าหล่น

        ถ้าไข่สองตะกร้าหายไป พรุ่งนี้นางจะใช้อะไรทอดแป้งทอดไข่?

        ป้าหวงมองหลี่ชิงหลิงขึ้นๆ ลงๆ เห็นร่างเล็กๆ ของนาง ก็ส่ายหัวปฏิเสธทันที "ไม่ต้อง น้ำหนักแค่นี้ ป้ายกไหว" เชือกตะกร้านี้สูงกว่าร่างเล็กของนางด้วยซ้ำ นางจะยกมันได้อย่างไร?

        ให้นางยกคนเดียวเหมาะที่สุด… 

        “งั้นก็ได้ ระวังนะเจ้าคะ!”

        “ไม่ต้องห่วง ป้าสัญญาว่าจะส่งไข่ถึงบ้านแน่นอน!” ป้าหวงหัวเราะอีกครั้ง โชคดีที่ทุกชั้นมีหญ้าแห้งวางกั้น มิฉะนั้นเดินถือไปแบบนี้อาจแตกได้ง่ายๆ

        หลี่ชิงหลิงพยักหน้าและปล่อยให้ป้าหวงเดินนำหน้า ส่วนตนเดินตามไป

        เรื่องป้าหวงเก็บไข่ทำให้เกิดโกลาหลในหมู่บ้าน

        หลายคนพูดคุยกันว่าป้าหวงเอาไข่ไปเยอะขนาดนี้ ไปทำอะไรกันแน่?

        ทุกคนอยากเห็นว่านางจะทำอะไร

        ตอนนี้เอง นางออกมาจากบ้านพร้อมกับตะกร้าไข่ใบใหญ่ ส่วนหลี่ชิงหลิงเดินตามหลัง ทำให้ชาวบ้านยิ่งสงสัย

        "พี่หวง ยกไข่ไปไหน?” หญิงสาวในหมู่บ้านอดถามไม่ได้

        ป้าหวงชำเลืองมองหลี่ชิงหลิง หากไม่ได้รับความยินยอมจากหลี่ชิงหลิง นางไม่กล้าพูด

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถปกปิดได้ ดังนั้นนางจึงพยักหน้าเล็กน้อย

        ป้าหวงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอแค่หลี่ชิงหลิงไม่ถือสาก็พอ นางตอบพร้อมรอยยิ้ม "เสี่ยวหลิงขอให้ข้ารับซื้อไข่ ข้ากำลังช่วยส่งไปที่บ้านเสี่ยวหลิง” คำพูดของนางค่อนข้างรัดกุม

        ให้คนอื่นคิดว่าหลี่ชิงหลิงขอให้นางรับซื้อไข่ แทนที่จะซื้อจากนาง

        หลังจากพูดแบบนี้แล้วนางก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยอีกครั้ง นางมองไปหลี่ชิงหลิง กลัวว่าหลี่ชิงหลิงจะเผยความจริง

        นางระมัดระวังเล็กน้อย กลัวว่าชาวบ้านจะตำหนิหากพวกเขารู้ว่านางได้รับเงิน

        อันที่จริง ป้าหวงคิดมากเกินไป หลี่ชิงหลิงเลือกนาง แล้วมาซื้อจากนางอีกต่อย่อมไม่เปิดโปง ทั้งยังช่วยปกปิดด้วยซ้ำ

        หลี่ชิงหลิงยิ้มให้ป้าหวง ใจที่ไม่สงบของป้าหวงก็ผ่อนคลายลงทันที หากหลี่ชิงหลิงไม่เผยความจริง นางก็คงทำไปได้อีกนาน

        “หืม... เสี่ยวหลิงขอให้พี่เก็บหรือ?” หญิงสาวคนนั้นประหลาดใจมาก นางมองหลี่ชิงหลิงและถามหยั่งเชิง "เสี่ยวหลิง ซื้อไข่เยอะขนาดนี้ไปทำอะไร? กินหรือ?“ ครอบครัวของนางมีเด็กเพียงไม่กี่คน พวกเขาจะกินไข่ได้กี่ฟองกันเชียว?

        อีกอย่าง ไข่นี่ต้องราคาหลายร้อยเหวิน หลี่ชิงหลิงคงจะรวยแล้วจริงๆ หากไม่รวยคงไม่สามารถซื้อไข่จำนวนมากได้

        หลี่ชิงหลิงย่อมรู้ถึงเจตนาจากน้ำเสียงที่ชัดเจน นางหัวเราะ “ไม่ได้กินเอง ให้คนอื่นกินเจ้าค่ะ” นางพูดอย่างคลุมเครือเล็กน้อย "ท่านพี่ ที่บ้านรอข้ากลับอยู่ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ! "

        พูดจบก็ส่งสายตาให้ป้าหวง ก้าวยาวๆ โดยไม่สนใจหญิงสาวอีก

        ป้าหวงก้มหน้ายิ้มแล้วเดินตามหลี่ชิงหลิงอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้คนเหล่านั้นถามคำถาม

        ครั้งนี้หลี่ชิงหลิงให้ป้าหวงไปที่บ้านหลิวโดยตรง ป้าหวงย่อตัวลงช้าๆ และวางตะกร้าลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง

        นางหยิบไม้คานออกมาแล้วเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก "เสี่ยวหลิง ตะกร้านี้ไว้ที่บ้านนางก่อนเถอะ ไว้ไข่หมดแล้วค่อยคืน!" หยุดเล็กน้อย เหลือบมองหลี่ชิงหลิง "เสี่ยวหลิง ข้ายังต้องเก็บไข่อีกไหม" นางได้รับเงินและลิ้มรสความหวานแล้ว นางย่อมไม่อยากให้ธุรกิจจบลง

        หลี่ชิงหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไข่นี้ก็เก็บได้ไม่นาน ไว้ข้าใช้ไข่ใกล้หมดแล้วจะบอก" ไข่เก็บไม่ได้นานนัก หากมีมากเกินไปแล้วเสีย คงเปลืองเงินแย่

        โลกนี้หาเงินไม่ง่าย นางจึงต้องระวัง

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ป้าหวงก็รู้สึกสงสารในใจ แต่พยักหน้าและยิ้ม ย้ำกับหลี่ชิงหลิงว่าไข่หมดแล้วให้บอก

        จนกระทั่งเห็นหลี่ชิงหลิงพยักหน้ารับจึงออกจากบ้านหลิวอย่างมีความสุข

        "ไข่เพียบเลย…” หลิวจือโหรววิ่งไปหาหลี่ชิงหลิง เบิกตากว้างมองตะกร้าไข่สองใบ

        หลี่ชิงหลิงก้มลงอุ้มนางขึ้น จูบแก้มน้อยๆ ของนาง "ไปกัน เดี๋ยวพี่จะนึ่งไข่ตุ๋นให้กิน” ตอนนี้ครอบครัวมีเงินบ้างแล้ว นางอยากให้เด็กในครอบครัวดื่มนมแพะหนึ่งชาม กินไข่ทุกวัน

        เมื่อมีสารอาหาร เด็กๆ ก็สูงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าก็เริ่มมีเนื้อขึ้นมาบ้าง

        สิ่งนี้เติมเต็มความรู้สึกของนางมาก

        หลิวจือโหรวพยักหน้าอย่างเอร็ดอร่อย นางชอบไข่ตุ๋นฝีมือพี่ที่สุดเลย อร่อยมาก

        “แมวน้อยจอมตะกละ!” หลี่ชิงหลิงยิ้ม จิ้มจมูกน้อยของหลิวจือโหรว และอุ้มนางเข้าไปในครัว

        เด็กสาวไม่ได้รู้เลยว่าคนทั้งหมู่บ้านรู้เรื่องที่นางขอให้ป้าหวงช่วยเก็บไข่แล้ว

        ซานเหนียงที่ขี้อิจฉาและทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ที่สุดในหมู่บ้านกลับมาจากเก็บผัก เห็นนางหลิวในสวนผัก ลูกตาคอยสอดส่องไปมาแล้วเรียกนางหลิวเสียงดัง

        "ชุนฮวา ได้ข่าวหรือยัง? ไข่ที่หวงไต้ตี้เป็นคนเก็บ หลานสาวเจ้าเป็นคนสั่ง ไข่เป็นร้อยๆ ฟองเลยนะนั่น!" เหยียนซานเหนียงที่ถือตะกร้าเก็บผักยิ้ม "ดูเหมือนว่าหลานสาวเจ้าจะได้เงินจากการล่าสัตว์มาไม่น้อยเลยจริงๆ ไม่อย่างนั้นจะซื้อไข่เยอะขนาดนั้นได้ยังไงไหว? เป็นหลานสายตรงเลยนะ ไม่ควรจะเคารพเจ้าหน่อยหรือ”

        ใบหน้าของนางหลิวแดงสลับเขียว นางไม่คาดคิดว่าไข่ที่หวงไต้ตี้เก็บจะเป็นคำขอจากหลี่ชิงหลิง นางเองก็ขายไข่ที่บ้านไปทั้งห้าสิบฟองด้วย!

        เมื่อเห็นว่านางหลิวเงียบ เหยียนซานเหนียงจึงถามอีกครั้ง "ชุนฮวา หลานสาวเจ้าเอาไข่ไปเยอะขนาดนี้ทำไม? หลานเจ้าบอกว่าให้คนอื่น แต่ก็ไม่ได้มีญาตินี่ ให้ใครกินหรือ? เจ้ารู้ไหม?" ครอบครัวที่เคยยากจนและเกือบจะอดตาย ตอนนี้ดูเหมือนจะร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน "โธ่ ชุนฮวา ขาดทุนจริงๆ สินะเนี่ย ถ้าไม่แยกบ้าน ทั้งหมดเป็นของเจ้าแล้ว!"

        สีหน้านางหลิวแย่ลงชั่วขณะ รู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ก็ไม่อยากโดนเย้ยหยัน "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า? ต่อให้เด็กนั่นมีเงินก็เป็นหลานสาวข้า ต้องกตัญญูต่อข้า" พูดจบก็ส่งเสียงหึ ถือผักกลับบ้านไป

        เหยียนซานเหนียงเองก็ส่งเสียงเย็นชา ถ่มน้ำลายไปทางนางหลิวด้วยใบหน้าเย้ยหยัน และกลับบ้านไปพร้อมตะกร้าผัก

        เมื่อนางหลิวกลับถึงบ้าน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ หลี่ชิงหลิง เจ้าเด็กนั่นมีเงินมากขนาดนี้ แต่ไม่มากตัญญูต่อนาง เด็กนั่นยังมีย่าอย่างนางอยู่ในสายตาไหม?

        ไม่ได้การ นางต้องไปถาม ถ้าไม่ถามคงอยู่นิ่งไม่ไหว

        นางหลิวผุดลุกขึ้นยืนกะทันหัน เดินออกจากบ้านและมุ่งหน้าไปทางบ้านของหลี่ชิงหลิง