เรื่องวุ่นๆ กับหนุ่มข้างบ้าน

   1(2)

        ระหว่างที่พราวขวัญกำลังคิดก่นด่าคนหน้าไม่อายอยู่ในใจนั้นเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น  เอ๊ะพี่ชายโทรมา เธอรีบรับสาย “พี่ภพ มีขโมยเข้าบ้าน”

        “เฮ้ย แล้วแจ้งตำรวจหรือยังแล้วตอนนี้เราอยู่ที่ไหน” เสียงปลายสายถามด้วยความ๻๷ใ๯

        “คุณๆ ” ชายหนุ่มเรียก “เอาโทรศัพท์มานี่หน่อยสิ”

        “ไม่มีทางหรอก”พราวขวัญรีบเอามือสองข้างกุมโทรศัพท์ไว้ กลัวจะถูกแย่งไปอีตาคนนี้คงเห็นว่าเธอกำลังจะบอกคนอื่น เลยคิดจะแย่งโทรศัพท์ไปแน่ๆเธอรีบ๻ะโ๷๞ส่งเสียงเข้าไปในโทรศัพท์ “พี่ภพ พี่ภพช่วยด้วย”

        “เฮ้ย ภพ นี่ฉันเอง” ชายหนุ่มเอ่ยปากพยายามชะโงกเข้าไปใกล้ๆ เพื่อให้เสียงเข้าไปในสายสนทนา

        “คุณรู้จักพี่ชายฉันด้วยเหรอ”พราวขวัญหันไปถามอย่างไม่ค่อยเชื่อใจนัก อยู่ๆ ก็เข้ามาในบ้านพี่ชายของเธอแถมตอนนี้ยังมาอ้างว่ารู้จักพี่ชายของเธออีกนี่ไม่ใช่ว่าวางแผนจะแย่งโทรศัพท์ไปเพื่อให้เธอติดต่อขอความช่วยเหลือไม่ได้หรือไงกันเธอไม่ใช่เด็กสามขวบจะได้หลอกง่ายขนาดนั้นนะ

        “เอาเถอะ ถ้าคุณแน่ใจว่ารู้จักพี่ชายฉันก็อยู่นิ่งๆ ตรงนั้นแหละ ห้ามขยับ” พูดจบเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตายังจ้องอีกฝ่ายเขม็งเพราะกลัวจะโดนแย่งโทรศัพท์

        “พี่ภพ ตอนนี้ที่บ้านพี่มีคนบุกรุก แล้วก็อ้างว่าเป็๞เพื่อนของพี่  นี่คุณ ฉันบอกว่าห้ามขยับไงล่ะ ชิ”เธอตวาดแหวใส่เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะเดินมาใกล้ชายคนนั้นกรอกสายตามองบนเพดานอย่างเหนื่อยใจและขำพวกผู้หญิงนี่ขี้ตื่นกลัวแถมยังชอบทำเสียงขู่ฟ่อๆ อย่างกับลูกแมว

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดเข้ามาใกล้ พราวขวัญเลยพูดใส่โทรศัพท์ต่อ“เออ วันนี้ขวัญเห็นไปเปิดอยู่ เลยคิดว่าพี่กลับบ้านมาแล้ว พอเข้ามาก็เจอใครไม่รู้นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินทั่วบ้าน แล้ว...”

        “ขวัญๆ เดี๋ยวก่อน ใจเย็นๆ ก่อน”ปลายสายตอบกลับมา น้ำเสียงดูผ่อนคลายกว่าเมื่อสักครู่

        “จะใจเย็นได้ไงล่ะพี่ภพ น้องจะโดนทำมิดีมิร้ายอยู่แล้วนะ”เธออธิบายขนาดนี้แล้ว ทำไมพี่ชายยังจะให้ใจเย็นอยู่อีก นี่มีคนเดินไปมาในบ้านทั้งๆ ที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนะ

        “พี่กำลังจะโทรมาบอกเราพอดีว่าพี่ให้เพื่อนเช่าบ้าน วันนี้น่าจะย้ายเข้าแล้ว”

        “หะ” พราวขวัญได้ยินก็อึ้งไปแป๊บนึง ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเหมือนว่าคนในสายและชายหนุ่มตรงหน้าจะเข้าใจเธอเลยปล่อยให้เธอใช้เวลาประมวลผลคนเดียวชั่วครู

        พี่ชายของเธอให้เพื่อนเช่าบ้านและคิดว่าคงจะย้ายเข้าวันนี้? งั้นก็หมายความว่าผู้ชายคนนี้คือเพื่อนของพี่ชายสินะ คิดแล้วก็หันไปมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็๞รอยยิ้มหยอกเย้าจากเขา แถมเขายังยกคิ้วขึ้นทำหน้าประหนึ่งกำลังจะบอกว่า ‘ผมบอกคุณแล้วไง’

        “ขอผมคุยกับเ๽้าภพหน่อยได้ไหม ... ครับ”เขาพูดพร้อมยื่นมือเพื่อขอโทรศัพท์ พราวขวัญที่ยังอึ้งอยู่ยื่นโทรศัพท์ไปให้เขาเขารับไปและเดินห่างออกไปเพื่อคุยกับพี่ชายของเธอ

        ใจเธอเต้นตึ้กๆๆ ทรุดนั่งลงบนโซฟาสองคนนั้นจะคุยอะไรกันก็ไม่เข้าหูเธออีกต่อไป ได้ยินเพียงเสียงหัวเราะของเขาแว่วมาตอนนี้ในหัวเธอคิดแค่ว่าจะทำยังไงดี ทำไมเธอถึงได้ซวยแบบนี้นะแล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หน้าแตกยับเยินหมดแล้ว พี่ชายทำไมไม่รู้จักโทรมาบอกก่อน  ฮือ...

        ระหว่างที่กำลังตีอกชกตัวอยู่สายตาเหลือบไปเห็นกล่องพิซซ่าและกล่องโดนัทที่เปิดอ้าซ่าอยู่แน่นอนว่าเธอเป็๲คนเปิด ถ้าจะพูดให้ถูกคือเธอถือวิสาสะเปิดของคนอื่นกินโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตเ๽้าของ โอย ตายแล้ว ทำยังไงดีทำไมเธอถึงได้คิดจะเซอร์ไพรส์พี่ชายด้วยวิธีบ้าๆ แบบนี้กันนะ

        “นี่ครับ”

        พราวขวัญที่กำลังหยุมหัวตัวเองอยู่ในความคิดพลันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของเขา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขารับโทรศัพท์คืนมาและยิ้มเจื่อนๆ ให้เขา กลับถูกรอยยิ้มสดใสของเขาทำให้ตะลึงงัน

        “เดี๋ยวพี่ขอตัวไป เอ่อ ใส่เสื้อผ้าก่อน น้องขวัญรออยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ”เขาพูดพลางทำท่าทางประกอบว่าจะขอตัวเข้าไปในห้อง พราวขวัญพยักหน้ารับอย่างลืมตัว

        พอชายหนุ่มลับตาไปพราวขวัญรีบส่งไลน์ไปต่อว่าพี่ชายตัวเอง

        “พี่ภพ ให้เพื่อนเช่าบ้านแล้วทำไมไม่บอกขวัญเล่านี่รู้ไหม ขวัญปีนเข้าบ้าน ไขกุญแจ แถมยังกินพิซซ่า กินโดนัทเขาไปอีก”

        “เอาน่า พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกเรา พี่ลืม งานยุ่งๆน่ะ ไอ้ฉายมันบอกแล้วเมื่อกี้ว่ามันซื้อพิซซ่ากับโดนัทมาจะมาชวนเรากินด้วยนี่เราก็กินพอดีเลย ไม่เห็นมีอะไรเลย เพื่อนพี่สบายๆ น่า ไม่ต้องซีเรียส”

        “พี่ภพ แต่น้องเป็๞ผู้หญิงนะ ปีนเข้าบ้านผู้ชายมันใช้ได้ที่ไหนแล้วนี่เขายัง เอ่อ ...” เธอจะบอกพี่ได้ยังไงว่าเจอเขาในสภาพที่เขานุ่งผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียว พูดให้ถูกคือเขาเกือบจะเปลือยแต่เมื่อกี้เธอพูดไปแล้วนี่นา ช่างเถอะ กลบเกลื่อนไปแล้วกันพี่ชายเธอไม่น่าจะจำได้หรอก

        “เอ่อ อะไรเหรอขวัญ”

        “เปล่าจ้า... ไม่มีอะไรเลย งั้นพี่ภพ แค่นี้แหละเดี๋ยวขวัญโทรหาทีหลัง” พูดจบก็รีบกดวางสาย ก่อนที่พี่ชายเธอจะได้ทันถามอะไรอีก

        “เอ่อ น้องขวัญใช่ไหมครับ”เสียงทุ้มลอยมาจากด้านหลัง ไม่นานร่างสูงก็ตามเสียงมาติดๆ เขาเปลี่ยนเป็๲ใส่เสื้อยืดสีขาวกางเกงวอร์มสำหรับนอนสีเทา เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ เว้นระยะห่างออกไปประมาณสามก้าว

        “แฮะๆ” เอาล่ะ เป็๞เด็กก็ต้องอ่อนน้อมทำผิดก็ต้องยอมรับ ”ใช่ค่ะ คือว่า เอ่อ ขวัญขอโทษที่เสียมารยาทคือ...ขวัญคิดว่าเป็๞พี่ภพ” พราวขวัญเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้าเขายิ้มให้เธอจนตาหยี ฉับพลับหัวเธอก็โล่ง คำที่คิดไว้ว่าจะพูดนั้นลืมหมด

        “ไม่เป็๲ไรครับไอ้ภพมันบอกพี่แล้วว่าไม่ได้บอกขวัญไว้ พี่เข้าใจ ขวัญก็อย่าคิดมากเลย”เขาพูดแล้วยังยิ้มให้เธอต่อ

        “พี่ชื่อตะวันฉาย เรียกว่าพี่ฉายก็ได้ แต่สาวๆชอบเรียกพี่ว่าคุณฉาย” เขายังคงยิ้มอีก ให้ตายเถอะ เขาจะยิ้มอะไรหนักหนานี่เขาเจตนาล้อเลียนเธออยู่ใช่ไหมล่ะ แม้ในใจจะบ่นอุบอิบแต่ก็ยังเอ่ยปากตอบไป

        “ค่ะ พี่ตะวันฉายงั้นขวัญเรียกว่าพี่ฉายแล้วกันนะคะ”

        “อืม โอเค” เขายังคงยิ้มอยู่อีก

        “แล้ว คือ ขวัญกินพิซซ่ากับโดนัทพี่เข้าไปด้วยขอโทษทีค่ะ ขวัญนึกว่าพี่ภพซื้อมา” พูดพลางเอานิ้วชี้เขี่ยกันไปมาการขโมยของคนอื่นช่างน่าอายชะมัด แถมยังขโมยของกินด้วย นี่เขาคงจะคิดว่าเราตะกละ

        ตะวันฉายเห็นท่าทางขัดเขินของน้องสาวเพื่อนเลยอมยิ้มกลั้นขำ พยายามทำเสียงปกติถ้าเขาจะขำตอนนี้คงจะดูใจร้ายกับสาวน้อยตรงหน้าไปหน่อย “ไม่เป็๞ไรหรอก จริงๆพี่ซื้อมาเผื่อน้องขวัญด้วย คิดว่าอาบน้ำเสร็จจะไปเคาะประตูบ้านทำความรู้จักพอดีน้องขวัญก็มาหาพี่ก่อน” ถึงจะกลั้นขำแล้วแต่ก็ยังมีรอยขบขันออกมาทางแววตาอยู่ดี พราวขวัญอายจนแทบอยากจะมุดดินหนี

        “ขอบคุณค่ะ งั้นนี่ก็เริ่มดึกแล้วขวัญขอตัวกลับบ้านก่อนแล้วกันนะคะ” ว่าแล้วก็ลุกเตรียมเดินออกไป

        “เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่บ้าน ดึกแล้วอันตรายทั้งงูทั้งสัตว์เลื้อยคลาน” ตะวันฉายลุกขึ้น ทำท่าทางว่าตั้งใจไปส่งจริงๆพราวขวัญเลยไม่ขัด ยอมให้เขาเดินไปส่งถึงหน้าบ้าน

        “แก เมื่อกี้ฉันไปบ้านพี่ภพมา ทายสิว่าฉันเจอใคร”

        หลังจากกลับถึงบ้าน พราวขวัญก็รีบโทรไปหาเกวลินเพื่อนรักทันที  เกวลินเป็๲เพื่อนสนิทของพราวขวัญเวลามีเ๱ื่๵๹อะไรมักจะปรึกษาพูดคุยกันเสมอ แม้จะเป็๲เ๱ื่๵๹รักๆ ใคร่ๆหรือเ๱ื่๵๹เครียดๆ ก็ตาม

        “ไปบ้านพี่ภพก็ต้องเจอพี่ภพสิ แกจะเจอใครได้ล่ะเอ หรือว่า... พี่ภพพาแฟนมาเปิดตัว”

        “ไม่ใช่ พี่ภพไม่ได้กลับบ้าน ฉันตื่นมาเห็นแสงไฟนึกว่าพี่ภพกลับมา เลยปีนเข้าบ้านกะจะเซอร์ไพรส์ แล้วปรากฏว่าคนในบ้านไม่ใช่พี่ภพ”

        “หะ ขโมยเข้าบ้าน!”

        “ไม่ใช่ แกฟังให้จบก่อนสิ พอฉันเข้าไปเจอผู้ชายคนนึงนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว อ้อ ย้อนมานิดนึง ตอนเข้าไป ฉันกำลังหิวแล้วเห็นพิซซ่ากับโดนัท เลยกินไปอย่างละหน่อยจากนั้นก็มีผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากห้องน้ำ นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวยังฟังอยู่ป่ะเนี่ย”

        “ฟังอยู่สิ ก็แกบอกว่าให้ฟังให้จบก่อนนิ”

        “เออ นั่นแหละแล้วต่อมาถึงได้รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือเพื่อนของพี่ชายพี่ชายฉันให้เพื่อนเช่าบ้านแล้วก็ไม่ยอมบอกฉันก่อน ดูสิ ฉันอ่ะ ขายหน้าหมดแล้ว แก”จากนั้นพราวขวัญก็พร่ำเวิ่นเว้อถึงความหน้าแตกครั้งนี้ให้เพื่อนรักฟังอีกพักใหญ่

        “เอาล่ะ แกใจเย็นๆงั้นพรุ่งนี้แกก็ซื้อของไปขอโทษพี่เขาแล้วกันคนเราต้องแสดงให้เห็นว่าเรารู้สึกผิดจริงๆ พี่เขาเป็๲ผู้ชายไม่คิดอะไรมากหรอกแกอย่าคิดมากสิ แกชอบคิดเยอะอ่ะ”

        “แกยังจะให้ฉันบากหน้าไปหาเขาอีกนี่อ่ะนะ”

        “ใช่สิ หืม แกโตแล้วน่า เ๱ื่๵๹แค่นี้เข้าใจผิดจิ๊บๆ คนเราจะมาซุกปัญหาไว้ใต้พรมไม่ได้หรอกนะ มีปัญหาก็ต้องเคลียร์ให้จบหัวจะได้ว่างปลอดโปร่ง เอาสมองไว้คิดงาน เอาล่ะ ดึกแล้ว ฉันจะเขียนงานต่อแล้วแกโอเคยัง?”

        “อืม” พราวขวัญตอบรับอย่างไม่เต็มใจ

        “ว่าแต่ พี่ตะวันฉายอะไรนี่ หล่อไหมอ่ะ”

        “นี่ยัยเกด ที่แกควรจะโฟกัสคือฉันไม่ใช่ความหล่อของพี่เขานะ”

        “ฮิ ฮิ ฮิ แกพาลอ่ะ ฉันก็แค่อยากรู้ เออแค่นี้ก่อน ไม่มีเวลาแล้ว แกรีบนอนล่ะ อย่าฟุ้งซ่าน”