เช้าอันแสนสดใสของหว่านอิ่งเมื่อคืนนางนอนหลับสบายดีมากตื่นมาไม่มีอาการปวดเนื้อปวดตัวอย่างแต่ก่อนพี่ชายและน้องชายยังนอนหลับสนิทฝันหวานกันอยู่เลย
หว่านอิ่งเดินไปสวนผักที่บิดากำลังรดน้ำอยู่ผักนางกำลังแข่งกันเติบโตปุ๋ยหมักที่ทำไว้ใช้ได้ผลดีนัก ทุกวันนี้เศษหญ้าเศษใบไม้บ้านนางแทบไม่มีเพราะบิดาเก็บไปหมักปุ๋ยหมด นางให้บิดานำไม้ไผ่มาล้อมเป็คอกหมักปุ๋ยมันสามารถหมักได้จำนวนมากและบ้านนางก็ใช้มากเช่นกันเพราะนำไปใส่ทั้งผักและแปลงนาข้าวบ้านนางจึงเขียวขจีสวยงามไหนจะหัวมันที่ปลูกไว้คงหัวใหญ่เป็แน่
หว่านอิ่งนั่งกำจัดวัชพืชข้างๆ บิดา "ท่านพ่อใกล้จะฤดูหนาวแล้วข้าวที่เราปลูกจะพอกินหรือไม่เ้าค่ะ ไม่รู้ว่าหนาวนี้จะยาวนานมากแค่ไหน"หว่านอิ่งถามบิดาอย่างกังวลในโลกก่อนนางเคยไปอยู่ที่จีนกับพ่อของนางในหน้าหนาวมันหนาวเสียจนไม่อยากก้าวขาออกจากบ้านดีที่ยังมีเทคโนโลยีต่างทำให้อบอุ่นขึ้น แต่ในสมัยนี้ไม่มีอะไรเลยอาหารหน้าหนาวหาอยากมีคนหนาวตายอดตายเป็จำนวนมาก
"ไม่ต้องกังวลหรอกอิ่งเออร์ใกล้ฤดูหนาวพ่อจะเข้าเมืองซื้อข้าว ถั่ว แป้งและมันมาเก็บไว้ให้มากๆ หน่อยบ้านเราเริ่มจะมีเงินซื้อแล้วจะกังวลไปไย"จื่อหานบอกบุตรสาว
"เ้าค่ะข้าจะให้ท่านแม่ทำผักดอง ปลาตากแห้งให้มากแล้วกินถ้ากินได้หมดก็ขายดีหรือไม่เ้าค่ะ"หว่านอิ่งหันไปยิ้มให้บิดา หว่านอิ่งเดินไปหามารดาเพื่อเริ่มทำผ้าห่มโดยใช้นุ่นยัดเข้าไปข้างในไม่หนามากไม่บางมากมันน่าจะทำให้อุ่นขึ้น และออกแบบเสื้อคลุมเหมือนในโลกของนางยัดนุ่นเข้าไปข้างในผ้าเย็บนุ่นให้เข้าที่ไม่ให้เลื่อนลงมากองกันตรงชายเสื้อ หว่านอิ่งนั่งขีดเขียนโดยมีน้องชายลากที่นอนผืนใหม่ที่มารดาทำเสร็จมานอนข้างๆ
"เสี่ยวตี๋ทำไมเ้าไม่เอาที่นอนไปให้มารดาเก็บเล่า"ชางอวี่ถามน้องชาย
"พี่ใหญ่มันนุ่มมากข้าไม่อยากให้ห่างตัวเลย"อานตี๋นอนคุยกับพี่ชาย
"พี่ใหญ่เราไปเก็บสมุนไพรที่ป่าไผ่กันเถอะเ้าค่ะ ข้าไปเจอตอนไปตัดไผ่กับท่านพ่อมันคงจะโตขึ้นมากแล้ว"หว่านอิ่งนางอยากไปดูหน่อไม้นางต้องเริ่มทำผักดองหน่อไม้ดองไว้กินแล้ว
"ได้สิประเดี๋ยวพี่ไปเตรียมตัวก่อน"ชางอวี่เดินไปเตรียมมีดเเละกระบุง
"พี่รองขัาไปด้วยนะขอรับ"อานตี๋คลานมาออดอ้อนพี่สาว
"อื้อ เ้าอยากห่างจากที่นอนแล้วหรือ"หว่านอิ่งหันไปแกล้งน้องชาย
"ขอรับข้าจะนำมันไปเก็บเดี๋ยวนี้"อานตี๋หอบลากที่นอนไปมารดา
"บอกท่านพ่อท่านแม่ด้วยนะเสี่ยวตี๋"หว่านอิ่งะโไล่หลังน้องชาย
"ท่านพ่อท่านแม่ขอรับข้าจะไปเก็บสมุนไพรกับพี่ใหญ่และพี่รองนะขอรับ"
"ระวังด้วยเล่าอย่าไปไกลนักเข้าใจหรือไม่"จิ้งหรงรับที่นอนจากบุตรชายมา
"ได้ขอรัท่านแม่"อานตี๋วิ่งไปหาพี่ชายและพี่สาวที่รออยู่น่าแคร่
"พี่รองข้าอยากฟังเื่เล่า"พี่สาวเขาเล่าเื่ได้สนุกมาก
"วันนี้พี่ยังไม่มีเื่ที่จะเล่าเลยเสี่ยวตี๋เอาไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ"นางเล่าครั้งก่อนเสียงแทบไม่มีถ้าวันนี้ยังคงเล่าอีกนางคงไม่มีเสียงให้พูดแล้ว
"ได้ขอรับ"เมื่อทั้งสามเดินมาถึงป่าไผ่หว่านอิ่งก็เดินหาหน่อไม้และตัดใส่กระบุง
"อิ่งเออร์เ้าต้ดต้นไผ่เกิดใหม่ไปทำอะไรหรือ"ชางอวี่มองดูน้องสาวที่เดินตัดต้นไผ่อ่อนใส่กระบุง
"ข้าจะเอาไปทำอาหารเ้าค่ะมันต้องออกมาอร่อยเป็แน่"หว่านอิ่งบอกพี่ชายแลเก็บสมุนไพรใส่กระบุงอันเล็กของน้องชาย
"มันกินได้ด้วยหรือ"ชางอวี่ถามอย่างสงสัย
"กินได้สิเ้าค๋ะพี่ใหญ่"ชางอวี่เมื่อได้ยินน้องสาวบอกว่ากินได้เขาก็เริ่มตัดต้นไผ่อ่อนใส่กระบุง
"วันนี้ข้าจะทำห้าเมนูอร่อยๆ จากต้นไผ่ในทานนะเ้าค่ะ" เมื่อถึงบ้านหว่านอิ่งก็นำหน่อไม้ไปต้มทิ้งให้จืด เมนูแรกหน่อไม้ผัดพริกเหลือง หว่านอิ่งเตรียมของโดยการหั่นหน่อไม้เป็แท่ง เนื้อไก่หั่นเป็ชิ้นเล็กๆ กระเทียมสับหยาบ พริกสับ ตั้งกระทะใส่นำมันและนำพริกและกระเทียมใส่ลงไปผัดให้หอม ใส่เนื้อไก่ลงไปผัดให้สุก ปรุงรสด้วยน้ำปลาและน้ำตาล จากนั้นใส่หน่อไม้ลงไปผัด คลุกให้เข้ากันใส่น้ำลงไปเล็กน้อย ผัดให้เดือดก็เป็อันเสร็จ
เมนูที่สองหน่อไม้ผ้ดไข่ ตั้งกระทะให้ร้อน ใส่น้ำมัน ใส่ไข่ไก่ ผัดไข่ไม่ต้องสุกมากใส่หน่อไม้ ผัดให้เข้ากับไข่ เติมน้ำตาล และซอสถั่ว ผัดต่อจนเข้ากันก็เป็อันเสร็จ
เมนูที่สามผัดหน่อไม่หมูสับหว่านอิ่งสับหมูที่บิดาซื้อมาจากในเมืองมาสับ ตั้งใส่น้ำมันลงในกระทะ ใส่กระเทียมและพริกสับลงไปผัดให้หอม ใส่หมูสับลงไปผัดพอสุกตามด้วยใส่หน่อไม้ลงไปผัด เติมน้ำซุปเล็กน้อยลงไปนิดหน่อยปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาลอ้อย ซอสถั่วใบกะเพราผัดให้เข้ากันก็ยกลงจากเตา
เมนูที่สี่ต้มหน่อไม้หวานหมูตั้งน้ำเดือด ต้มหน่อไม้กับเกลือเล็กหนึ่งเค่อแล้วเทน้ำทิ้งตั้งน้ำใหม่ ใส่รากผักชีบุบกระเทียมบุบ และใส่หมูตุ๋นไว้หนึ่งเค่อใส่หน่อไม้ที่ต้มแล้วปรุงรสด้วยซอสถั่ว เกลือ น้ำตาลอ้อยโรยต้นหอมผักชีและเมนูที่ห้าน้ำพริกปลากินกับหน่อไม้ต้ม
"วันนี้อาหานแปลกมากนักมันคืออะไรหรืออิ่งเออร์"จื่อหานมองอาหารตรงหน้า
"มันคือต้นอ่อนของไผ่เ้าค่ะท่านพ่อข้าเก็บมาทำเป็อาหารห้าอย่างในวันนี้และข้าจะนำมาดองไว้กินหน้าหนาวด้วยเ้าค่ะ"หว่านอิ่งตอบบิดาและนั่งให้บิดาหยิบตะเกียบ
"อืม กรุบกรอบไม้แข็งอย่างที่คิด"จื่อหานคิดว่ามันต้องแข็งกินไม่ได้
"น้ำแกงนี่หวานดีนักวันหลังเ้าคงต้องสอนแม่ทำอีกแล้วล่ะอิ่งเออร์"จิ้งหรงนักให้บุตรสาวสอนทำอ่านแบบใหม่ของนาง อานตี๋และชางอวี่ก้มกินไม่พูดไม่คุยกับใครตลอดการกินข้าว
"ท่านแม่ทำผ้าห่มเสร็จแล้วหรือเ้าค่ะ"
"แม่ทำไว้สิบผืนถ้าหนาวมากก็นำมาใช้คนล่ะสองผืนส่วนหมอนยาวที่เ้าให้ทำก็เสร็จแล้วแม่ว่าจะขึ้นไปเก็บผลนุ่นมาเก็บไว้เพื่อหนาวมากหน่อยก็นำมาใช้ได้เลย"จิ้งหรงตอบบุตรสาว
"ท่านแม่เย็บเสื้อตามนี้ได้ไหมเ้าคะ"หว่านอิ่งนำแบบเสื้อในมารดาดู
"ได้แต่เราใช่เสื้อขนสัตว์ก็ไม่ดีอิ่งเออร์"
"อยากลองทำดูเ้าคะ"
"ได้ๆ แม่จะเย็บให้เ้าเอากี่ตัวหรือ"
"เอาห้าตัวเ้าค่ะของท่านพ่อท่านแม่พี่ใหญ่และเสี่ยวตี๋"
"ได้แม่จะไปเย็บนุ่นก่อนถ้าจะเย็บมากขนาดนั้นนุ่นที่บ้านคงไม่พอ"
ท่านพ่อท่านแม่ขึ้นเขาไปกับพี่ใหญ่และน้องเล็กทำให้หว่านอิ่งต้องอยู่เฝ้าบ้านหว่านอิ่งลากที่นอนมาปูและนอนพลิกไปมาตีขาอย่างมีความสุขนาง
"หว่านอิ่งเ้าอยู่บ้านหรือไม่"เหมยอิงและหยุนผิงเดินมาร้องถามอยู่หน้ารั้วบ้าน
"เดินเข้ามาเลยข้าไปออกไปรับพวกเ้าหรอก"หว่านอิ่งะโบอกสหายทั้งสอง
"หว่านอิ่งข้าเอาส่วนแบ่งในการขายครั้งนี้มาให้"เหมยอิงและหยุนผิงเดินมานั่งลงตรงที่นอน
"หว่านอิ่งนี่อะไรหรือนุ่มยิ่งนัก"หยุนผิงถามขึ้นหลังนั่งลงนางเอามือกดลงไปในที่นอนและเอ่ยถามสหาย
"นี่คือที่นอนที่บ้านข้าทำขึ้นส่วนนี้หมอนหนุนพวกลองนอนดูสิมันสบายมากเลยนะ"หว่านอิ่งนำหมอนมาให้สหายทั้งสองลอง
"อา~สบายมากนุ่มมาก"เหมยอิงร้องออกมาอย่างในางอยากได้กลับบ้าน
"อืมนุ่มสบายนักเ้าขายหรือไม่ข้าจะซื้อกลับไปฝากท่านแม่"หยุนผิงถามออกไปถ้าได้ที่นอนนี้กลับไปนางคงนอนหล้บสบาย
"ยังไม่มีขายหรอกแต่ถ้าพวกเ้าสนใจข้าจะบอกมารดาทำไว้ให้"หว่านอิ่งนอนคุยกับสหาย
"ข้าสนใจเอาอย่างละสี่อันนะเพราะบ้านข้ามีสี่คน"เหมยอิงสั่งสหาย
"ของข้าเอาอย่างละสามอัน"หยุนผิงบอก
"ได้ยังมีผ้าห่มที่ไว้ใช้ในหน้าหนาวด้วยพวกเ้าจะเอาหรือไม่"
"เอา"หยุนผิงและเหมยอิงบอกพร้อมกัน
"นี่เป็เงินที่ขายผ้ารอบนี้ได้คนละหนึ่งตำลึงทองและทางร้านอยากได้ลวดลายใหม่ไปขายด้วย"เหมยอิงนำเงินมาแบ่งให้สหายครั้งนี้ที่ร้านสั่งผ้าเช็ดจำนวนมากเพื่อไปขายในสาขาอื่นๆ ทำให้พวกนางได้เงินจำนวนมาก
"อืมข้าวาดเอาไว้แล้ว พวกเ้าว่าถ้าเราปักเป็ชุดจะได้ราคาดีหรือไม่"หว่านอิ่งถามสหายขนาดแค่ผ้าเช็ดหน้ายังได้ต้องหนึ่งตำลึงทองถ้าตัดเป็ชุดคงต้องรวยแล้ว
"ข้าก็คิดเช่นนั่นแต่หยุนผิงจะปักไหวหรือไม่"เหมยอิงถามสหาย
"ได้สิตอนนี้มารดาข้าก็มาปักช่วยถ้าจะปักแบบชุดคงได้สักห้าหกชุดแต่ต้องซื้อชุดที่ตัดเย็บเสร็จแล้วมาปักถึงจะรวดเร็วขึ้น"หยุนผิงบอกสหายทุกวันนี้มารดาบุญธรรมจะมาช่วยนางเย็บปักทำให้ได้ผ้าเช็ดจำนวนมาก
"เช่นนั้นก็ซื้อชุดสำเร็จมาปักสักห้าชุดแต่คนละสีเราจะปักลายเดียวกันทั้งห้าชุดรุ่งขึ้นข้าจะนำแบบไปให้"หว่านอื่งบอกสหายวันนี้นางต้องนั่งเขียนลายชุดใหม่นางไว้สักห้าชุดแต่ค่อยนำออกไปซื้อที่ล่ะชุดก็แล้วกัน เหมยอิงกับหยุนผิงขอตัวบ้านหว่านอิ่งจึงลายผ้าเช็ดหน้าให้ไป
จื่อหานกับภรรยาและบุตรชายทั้งสองเดินมาถึงบ้านก็เห็นบุตรนางเขียนอักษรอยู่หน้าแคร่
"ดื่มก่อนเถิดเ้าคะจะได้หายเหนื่อย"หว่านอิ่งนำน้ำมาให้ทุกคนดื่ม
"ท่านพ่อเ้าคะท่านลุงหวังมาสั่งที่จับปลาและแพไม้ไผ่อย่างละยี่สิบอัน ท่านลุงจะนำไปขายที่หมู่บ้านข้างๆ ท่านแม่เ้าคะเหมยอิงสั่งหมอน ที่นอน ผ้าห่มและหมอนยาวอย่างละห้าอันส่วนหยุนผิงอย่างละสามอันเ้าคะนี้เป็เงินจากการขายผ้าเช็ดหน้าเ้าคะ"หว่านอิ่งนำเงินให้กับมารดาและเดินไปนั่งวาดแบบต่อโดยไม่ได้มองหน้าคนในครอบครัวนางเลยว่าทุกคนใกับเงินตำลึงทองและยอดสั่งจองแค่ไหน นี่ข้าให้นางอยู่เฝ้าบ้านเฉยๆ ใช่หรือไม่ทำไมทั้งเงินตำลึงทั้งของที่สั่งถึงเยอะแยะขนาดนี้จื่อหานได้แต่คิดในใจ
1K
