บทที่ 9 ผูกพันธมิตรกับเ้าของร้านหยก
"สายตาดูถูกคนอะไรกัน? ข้าไม่ได้มาซื้อยา เมื่อที่นี่ไม่ต้อนรับ ย่อมมีที่อื่นที่ต้อนรับข้าได้ และอีกอย่าง ข้าอยากแนะนำน้องชายคนนี้ด้วยความหวังดี ข้าเห็นว่าใบหน้าของเ้ามีแสงสีเขียวคล้ำ อีกไม่กี่วันอาจจะมีเคราะห์ร้าย อย่าได้หยิ่งผยองนัก การทำงานควรมีสมาธิด้วย"
ฉู่ชิงเฉินมองปราดเดียวก็เห็นลางบางอย่างจากสีหน้าของคนงานคนนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนเขา ถือเป็การทำความดีอย่างหนึ่ง
"ขอทานอย่างเ้าพูดอะไรกัน? กำลังสาปแช่งคนหรือ? ด้วยสภาพยากจนแร้นแค้นของเ้า จะเอาโสมคนอายุร้อยปีมาจากไหน ถ้ามีจริงข้าจะคุกเข่าเรียกเ้าเป็ท่านย่าทวดเลยก็ได้ ข้าว่าเ้าก็แค่พวกต้มตุ๋น ถ้ายังไม่ไปอีก อย่าโทษที่ข้าจะเรียกทางการมาจับ ข้อหาหลอกลวงคนไปทั่วนะ"
คนงานสีหน้าไม่พอใจ เขาไม่เชื่อเื่เคราะห์ร้ายอะไรทั้งนั้น เ้าของร้านเห็นว่าเขาผลงานดี อีกไม่กี่วันก็จะเลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็คนดูแลเต๋อจี้ถังแล้ว นี่มันเื่ดีต่างหาก
ฉู่ชิงเฉินไม่พูดอะไรมาก เพียงส่ายหน้าพลางถอนหายใจ คนงานคนนี้ไม่เชื่อคำพูดของนาง สักวันเขาจะได้รับบทเรียน
เมื่อนางหมุนตัวเตรียมจากไป ก็ถูกเสียงผู้ชายใสกังวานเรียกให้หยุดก่อน
"แม่นาง รอก่อน"
ฉู่ชิงเฉินหันกลับไป ก่อนจะเห็นชายหนุ่มรูปงามสง่า สวมชุดหรูหรางดงาม กำลังถือพัดจีบในมือ ดูท่าทางเป็คนรักอิสระไม่ผูกมัด
บนข้อมือของเขามีสร้อยข้อมือหยกสวมอยู่ ลูกปัดหยกแต่ละเม็ดถูกเจียระไนจนเรียบลื่นและกลมมน เห็นได้ชัดว่าเป็หยกชั้นดี
"มีธุระอะไรหรือ?"
"แม่นาง ที่เ้าพูดเมื่อครู่นี้ว่า มีโสมคนป่าอายุร้อยปี เป็ความจริงหรือ?"
ไป๋เจ๋อยืนฟังคำพูดของหญิงสาวอยู่ข้าง ๆ มานานแล้ว แม้นางจะสวมเสื้อผ้าเก่าขาด แต่ก็ซักจนสะอาด นางมีเสน่ห์ที่เป็เอกลักษณ์เฉพาะตัว แม้จะสวมชุดผ้าป่าน ก็ไม่อาจบดบังความเย่อหยิ่งในตัวได้
"แน่นอน ถ้าคุณชาย้าจริง ๆ ข้าสามารถเอาออกมาให้ดูได้ ส่วนเื่ราคา สามารถคุยกันได้"
ฉู่ชิงเฉินรู้สึกยินดีมาก แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า
นางได้ทำนายมานานแล้วว่า ตนเองมีโชคลาภด้านการเงิน จะพลาดได้อย่างไร
ดูจากการแต่งกายของคุณชายคนนี้ก็ไม่ใช่คนขี้เหนียว แน่นอนว่าต้องขายได้ราคาดีแน่ ๆ
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีมาก เ้าวางใจได้เลย ข้านั้นมีความจริงใจอย่างที่สุดแล้ว"
ไป๋เจ๋อมีประกายแห่งความยินดีแวบผ่านในดวงตา มารดาของเขาป่วยหนักนอนติดเตียงมาสามปีแล้ว ต้องใช้โสมพยุงลมหายใจไว้ตลอด
เพียงแต่ตอนนี้ท่านแม่ดูเหมือนจะถึงอายุขัย หมอบอกว่า หากสามารถหาโสมคนป่าร้อยปีได้ ก็จะสามารถต่ออายุให้ท่านแม่ได้อีกระยะหนึ่ง
โสมร้อยปีนั้นยากจะเสาะหา ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาใช้เงินมหาศาลจ้างคนไปหาแต่ก็ไร้ผล
"ดี มาถูกเวลาพอดี ในเมื่อที่บ้านคุณชายมีญาติที่กำลังรอโสมนี้เพื่อช่วยชีวิต เช่นนั้น ข้าก็จะเอาออกมาให้คุณชายดู"
ฉู่ชิงเฉินพูดพลางยื่นมือข้างหนึ่งเข้าไปในแขนเสื้อ ทำทีเป็ควานหา แต่ความจริงคือหยิบโสมออกมาจากมิติ
"แม่นาง พวกเราเพิ่งพบกันครั้งแรก เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้า้าโสมเพื่อช่วยชีวิตคน?"
ไป๋เจ๋อดูใมาก เขาไม่ได้บอกผู้หญิงคนนี้เลยว่า จะนำโสมไปใช้ทำอะไร
"ผู้น้อยไร้ความสามารถ พอมีความรู้ในการดูดวงบ้าง จึงคาดเดาจากการดูโหงวเฮ้งของคุณชาย" ฉู่ชิงเฉินตอบตามตรง
"เถ้าแก่ไป๋ นางเป็พวกต้มตุ๋น ท่านเชื่อคำพูดของนางหรือ ถ้ามีโสมร้อยปีจริง คงไม่ต้องยากจนแบบนี้ ร้านของพวกเรามีโสมอายุสามสิบปีอยู่รากหนึ่ง เถ้าแก่ไป๋อยากดูหรือไม่?"
คนงานของร้านพูดด้วยท่าทางกระตือรือร้น ตระกูลของเถ้าแก่ไป๋ทำการค้าหยกมาสามรุ่น พอมาถึงรุ่นของเถ้าแก่ไป๋คนนี้ การค้าหยกก็ยิ่งรุ่งเรืองมากขึ้น
หากบอกว่าเถ้าแก่ไป๋เป็เศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองิเฉิง ก็ไม่เกินจริงนัก
สาเหตุที่เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็คนดูแลร้าน ก็เพราะมีเทพแห่งความมั่งคั่งอย่างเถ้าแก่ไป๋อยู่ในมือ ใน่หลายปีที่ผ่านมา เถ้าแก่ไป๋ได้ซื้อโสมจากมือของเขาไปไม่น้อย ทำให้ยอดขายเพิ่มขึ้นจำนวนมาก
ฉู่ชิงเฉินได้ยินคำพูดของคนงาน จึงนำโสมคนป่ากลับไปเก็บในแขนเสื้อ แล้วกอดไว้อีกครั้ง นางไม่ค่อยเข้าใจเื่ราคาของโสมในสมัยโบราณนัก เลยอยากรู้ว่าโสมอายุสามสิบปี ขายได้กี่ตำลึงกันแน่ จะได้มีข้อมูลไว้ในใจบ้าง
"พี่ชาย โสมอายุสามสิบปีในร้านเต๋อจี้ถังขายราคาเท่าไหร่หรือ?" ฉู่ชิงเฉินถามออกไปประโยคหนึ่ง
"เถ้าแก่ไป๋ กรุณารอสักครู่นะขอรับ ข้าจะไปเรียกเถ้าแก่มาให้"
"เถ้าแก่ เถ้าแก่ไป๋้าดูโสมอายุสามสิบปีขอรับ!"
คนงานร้านเดินเข้าไปข้างในพร้ะโกนบอก
ไป๋เจ๋อมีสีหน้าจนใจ เขาไม่เคยบอกว่าอยากดูโสมอายุสามสิบปีเลย แม่นางคนนี้ต่างหากที่เป็ฝ่ายถามราคา แต่คนงานกลับเข้าใจว่าเขาอยากดู
สิ่งที่เขา้าคือโสมอายุร้อยปีที่อยู่ในมือของหญิงสาว
แต่หญิงสาวยังคงชักช้า ไม่ยอมนำโสมออกมา คงไม่ใช่ว่าไม่มีโสม แล้วพยายามหลอกลวงเขาอยู่หรอกนะ?
"แม่นาง ยังไม่นำโสมร้อยปีออกมาให้ข้าดูอีกหรือ?"
"ไม่รีบเ้าค่ะ ความจริงแล้ว ข้าไม่ค่อยเข้าใจราคาตลาดของโสมมากนัก และก็ไม่อาจตั้งราคาส่งเดชกับคุณชายได้ อยากจะทราบว่าโสมอายุสามสิบปีที่คนงานพูดถึง มีมูลค่าเท่าไหร่กันแน่?"
ฉู่ชิงเฉินพูดอย่างตรงไปตรงมา
"แม่นางช่างฉลาดนัก แล้วแม่นางคิดว่า โสมอายุร้อยปี ควรมีราคาสูงกว่าโสมอายุสามสิบปีกี่เท่าดีล่ะ?" ไป๋เจ๋อถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่านี่เป็เื่ดีที่หญิงสาวไม่ได้กำลังหลอกเขา
"อย่างน้อยก็ห้าเท่า"
ฉู่ชิงเฉินคิดสักครู่ แล้วยื่นฝ่ามือออกไป โบกนิ้วทั้งห้าไปมาตรงหน้าเขา
"หนึ่งร้อยตำลึงเงิน ตกลงไหม?"
ไป๋เจ๋อทำหน้าเ็ป เขาเป็ผู้เชี่ยวชาญเื่การซื้อโสม โสมอายุสามสิบปีก็ถือว่าแพงแล้ว แต่หญิงสาวคนนี้พูดออกมาทีเดียว ราคาสูงกว่าถึงห้าเท่า
"คุณชายก็รู้ว่า โสมอายุร้อยปีมีค่ามากแค่ไหน สามารถช่วยยืดอายุ และมีสรรพคุณช่วยต่อชีวิตได้อย่างน่าอัศจรรย์ ถ้าข้าเอาไปประมูลที่โรงประมูล ราคาอาจจะไม่ใช่แค่ห้าเท่านะ!"
ฉู่ชิงเฉินมั่นใจว่า เขาต้องตอบตกลงแน่นอน โรงประมูลอาจจะขายได้ราคาสูงกว่า แต่ตอนนี้นาง้าใช้เงินด่วน และเด็ก ๆ ก็รออยู่ที่บ้าน นางไม่อยากเสียเวลาวุ่นวาย
"ห้าเท่าก็ห้าเท่า ข้ายังไม่เคยพบผู้หญิงที่เก่งในการทำการค้าขนาดนี้มาก่อนเลย"
ไป๋เจ๋อตกลง ขณะที่มองไปยังคนตรงหน้า ดวงตาของเขาก็ฉายแววชื่นชมมากขึ้น หญิงสาวคนนี้ไม่ธรรมดา มีความเฉลียวฉลาดที่ไม่ตรงกับวัย
เมื่อทั้งสองตกลงราคากันเรียบร้อยแล้ว เถ้าแก่ของร้านเต๋อจี้ถังและคนงานก็เดินออกมา
"เถ้าแก่ไป๋ นี่คือโสมอายุสามสิบปี ท่านเป็ลูกค้าประจำของร้านเต๋อจี้ถัง ข้าขายให้ท่านในราคาแปดส่วนของราคาตลาด ยี่สิบตำลึงเงินขอรับ"
เถ้าแก่วางโสมอายุสามสิบปีลงบนโต๊ะไม้ลี่ฮวา โสมอายุสามสิบปีมีเพียงสองหัวเท่านั้น
"ต้องขอโทษจริง ๆ ข้าไม่เคยพูดถึงการซื้อขายั้แ่ต้นจนจบ สิ่งที่ข้า้า คือโสมร้อยปีที่อยู่ในมือของแม่นางท่านนี้" ไป๋เจ๋อพูดตามความเป็จริง
ใบหน้าของเถ้าแก่เปลี่ยนเป็เขียวขาวสลับกัน เขาจ้องลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเดือดดาล ที่แท้... เื่ทั้งหมดนี้เขาก็เสียเวลาเปล่า
"แม่นางมีโสมอายุร้อยปีจริง ๆ หรือ ข้าขอดูสักหน่อยได้หรือไม่?"
"ได้สิ นี่ไง เชิญดูตามสบาย"
ฉู่ชิงเฉินรู้ราคาโสมอายุสามสิบปีแล้ว จึงหยิบโสมอายุร้อยปีออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะไม้อย่างใจกว้าง ถึงอย่างไร ของแบบนี้ก็ไม่เสียหายหากให้คนดู ปล่อยให้พวกเขาได้เห็นของดีบ้าง
"โสมนี้เป็โสมที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาในชีวิต มีถึงหกรากอย่างครบถ้วน สภาพสมบูรณ์ วิธีการเก็บรักษาโสมของแม่นางก็หาดูได้ยาก ไม่ทำให้โสมเสียหายแม้แต่นิดเดียว ขอแสดงความยินดีกับคุณชายไป๋ นี่เป็โสมชั้นดีที่หาดูได้ยาก หนึ่งร้อยปีจะมีสักครั้ง"
เถ้าแก่ถึงกับสวมแว่นสายตายาวของเขา เพื่อตรวจสอบโสมให้ละเอียด มือที่ถือโสมสั่นเทาจนเห็นได้ชัด เขาทำปากดังจุ๊บจั๊บแสดงความอัศจรรย์ใจ
ที่สำคัญ เขารู้สึกใมาก ที่หญิงสาวอายุไม่มากคนนี้ สามารถหาโสมอายุร้อยปีได้ โสมอายุร้อยปีล้วนมีจิติญญา แม้จะโชคดีได้พบเจอ ก็ไม่ใช่ว่าจะจับได้เสมอไป แสดงให้เห็นว่า หญิงสาวคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เถ้าแก่จึงอดไม่ได้ที่จะมองนางหลายครั้ง
2K
