“พี่เชียนเรียบร้อยแล้ว!”
“ผมตรวจดูสองครั้งไม่เจอบั๊กอะไร”
“เราปล่อยเกมได้เลยมั้ย”
หม่าหยางตื่นเต้นกว่าเผยเชียนเพราะนี่เป็เกมแรกที่เขาร่วมสร้าง
ถึง...ทั้งหมดที่ทำจะมีแค่กรอกแบบฟอร์มก็เถอะ
การ ‘ตรวจหาบั๊ก’ใช้เวลาประมาณสี่ชั่วโมง แต่เผยเชียนไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้
เหตุผลหลักก็เพราะตัวเกมสร้างมาจากเทมเพลตซึ่งผ่านการตรวจสอบมาแล้วหลายครั้งและเป็เวอร์ชันที่แทบไม่มีบั๊ก
เผยเชียนแก้การตั้งค่าทักษะบางส่วนและเปลี่ยนคำอธิบายในเกมนอกจากนั้นแล้วก็ไม่ได้แก้อะไรอีกจึงเป็เื่ธรรมดาที่จะไม่มีบั๊กร้ายแรงสักจุด
แน่นอนว่าถึงจะมีบั๊กเผยเชียนก็แก้ด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องไปจ้างคนผ่านช่องทางออนไลน์มาช่วยแก้
“ปล่อยได้”
เผยเชียนต้องทำตามกระบวนการและส่งเกมเข้าไปตรวจประเมิน
แต่ก่อนจะทำแบบนั้นเขาต้องคิดชื่อเกมกับคำอธิบายเกม
เขาตัดสินใจใช้แิเดิมชื่อกับคำอธิบายเกมจะต้องธรรมดามากจนชาวเกมเมอร์ไม่สามารถทำความเข้าใจและเดาอะไรเกี่ยวกับตัวเกมได้
จะดีมากถ้าไม่มีคีย์เวิร์ดเด่นๆด้วยเหมือนกัน
ยกตัวอย่างเช่นจะต้องไม่มีคำว่า ‘สามก๊ก’ อยู่ในชื่อเกม!
ไม่อย่างนั้นเหล่าเกมเมอร์ที่ชอบเกมเกี่ยวกับสามก๊กจะพบเกมนี้โดยใช้คีย์เวิร์ดดังกล่าวค้นหาแล้วโหลดไปลองเล่นได้
คิดได้แบบนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของเผยเชียนขณะกรอกชื่อและคำอธิบายเกม
ชื่อ: แม่ทัพผี
คำอธิบาย: เกมการ์ดธรรมดา ไม่มีอะไรใหม่
ราคา: สิบหยวน มีไอเทมให้ซื้อเพิ่มเติมในเกม
เขามั่นใจว่าเหล่าเกมเมอร์จะไม่สามารถเดาได้ว่าเป็เกมแบบไหนถ้าอ่านแค่ชื่อกับคำอธิบายเกม
ขณะเดียวกันราคาสิบหยวนก็เพียงพอที่จะเป็กำแพงกั้นไม่ให้เกมเมอร์ที่พบเกมนี้โดยบังเอิญซื้อไปเล่นได้
เทียบกับเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายเกมที่ปล่อยรอบนี้มีขนาดใหญ่กว่าเพราะเป็เกมมือถือที่มีเนื้อหาเยอะกว่า
เพราะเหตุนี้กระบวนการตรวจสอบจึงใช้เวลานานกว่าเดิมเล็กน้อยและน่าจะเสร็จเร็วที่สุดวันพรุ่งนี้
หลังจากตั้งค่าทุกอย่างเสร็จความกังวลใจเมื่อวานก็หายไปจากใจเผยเชียน
ถึงเกมจะมีภาพออริจินัลคุณภาพดีแล้วจะทำอะไรได้
เกมเมอร์จะเห็นภาพออริจินัลได้อย่างไรถ้าไม่รู้ว่ามีเกมนี้อยู่
คิดได้แบบนั้นก็รู้สึกสบายใจเผยเชียนปิดหน้าจอหลังบ้านอย่างเริงร่าตั้งหน้าตั้งตาคอยวันปิดบัญชีที่จะถึงในอีกหนึ่งสัปดาห์
เขาเห็นภาพอนาคตอันสดใสของตนเองที่จะได้ใช้จ่ายเงินมือเติบกินดื่มอาหารหรูหลังจากได้เงินสามแสนหยวน
...
...
บ่ายวันนั้นหร่วนกวางเจี่ยนตื่นเพราะหิว
คนอื่นๆก็ตื่นเหมือนกัน
หวงจัดห้องเก็บกวาดถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและขยะต่างๆ ใส่ถุงขยะ เตรียมจะเอาไปทิ้ง
“กวางเจี่ยนตื่นแล้วเหรอ เป็ไง ส่งงานรึยัง ลูกค้าขอแก้อะไรมั้ย” หวงถามขณะเก็บห้อง
หร่วนกวางเจี่ยนลุกจากเตียง“ไม่เลย บอสเผยบอกว่าชอบมาก ไม่ต้องแก้อะไรเลย”
“ชอบมากเลยเหรอ”หวงแปลกใจ “ลูกค้าฟ้าประทานจริงๆ ไม่ขอแก้เลยสักนิดเดียวจริงๆ เหรอ”
หร่วนกวางเจี่ยนพยักหน้า“ใช่ ถึงงานเราจะออกมาคุณภาพดี ไม่มีอะไรต้องแก้มาก แต่พวกลูกค้าห่วยๆก็ชอบ...เอ๊ะ มีบะหมี่เหลือสักถ้วยมั้ย”
“ไม่เรากินกันหมดแล้ว เย็นนี้ออกไปหาอะไรกินเป็การฉลองกันเถอะ” หวงแนะนำ
หร่วนกวางเจี่ยนพยักหน้าเห็นพ้อง“ได้ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เราออกไปหาอะไรดีๆ กินกันก่อนค่อยแบ่งเงิน่ที่ผ่านมาสาหัสกันทุกคน”
“โหยแกอ่ะหนักสุดเลย” หวงตอบขณะลากถุงขยะใบโตออกไปทิ้ง
หร่วนกวางเจี่ยนไม่คิดว่าเผยเชียนจะรับงานออริจินัลของตนไปโดยไม่ติติงอะไร
ปกติแล้วถึงลูกค้าจะชอบงานขนาดไหนก็จะมีติอะไรเล็กๆน้อยๆ กลับมา
จะบอกว่าเป็ความผิดของลูกค้าก็ไม่ได้เพราะมันเป็ปัญหาที่มีรากฐานมาจากกระบวนการทำงาน
ส่วนใหญ่ลูกค้าจะไม่ได้มาเป็บุคคลแต่เป็กลุ่มหรือบริษัท
คนที่มาติดต่อกับพวกฟรีแลนซ์จะเป็พนักงานคนหนึ่งของฝั่งลูกค้า
ถ้าฟรีแลนซ์ส่งงานไปแล้วคนที่รับผิดชอบรับมาเลยโดยไม่พบปัญหาอะไรจะทำให้ไปอธิบายกับหัวหน้าได้ลำบาก
การที่พนักงานไม่พบปัญหาในตัวงานที่รับมาเลยสักจุดเดียวจะทำให้เขาดูเป็คนใช้การไม่ได้เหมือนว่าไม่ได้ตั้งใจทำงาน
ทำให้ลูกค้ามักจะหาจุดติเล็กๆน้อยๆ เพื่อให้ดูเหมือนว่าตัวเองก็ทำงานอยู่นะ
เอาเข้าจริงก็มีเหตุการณ์สุดหดหู่อย่าง....“กลับไปใช้ร่างแรกกันเถอะ” ด้วย
หร่วนกวางเจี่ยนรู้สึกซึ้งใจที่รอบนี้ได้เจอลูกค้าฟ้าประทาน
ทั้งจ่ายเงินเลยไม่ได้ขอลดราคา แต่ขอขึ้นราคาให้ด้วยซ้ำ!
แบบฟอร์มก็ไม่ได้ลงรายละเอียดมากสามารถออกแบบได้ตามใจชอบ
งานก็รับไปอย่างยินดีโดยไม่ขอแก้ไขอะไร!
จนหร่วนกวางเจี่ยนรู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างไรก็ไม่รู้
แต่พอคิดว่าตนได้ลงแรงไปมากแค่ไหนเพื่อวาดงานออริจินัลคุณภาพสูงชุดนี้ขึ้นมาหร่วนกวางเจี่ยนก็ไม่รู้สึกติดใจอะไรอีก
พูดได้แค่ว่าทำงานกับคนตรงไปตรงมาช่างเป็ประสบการณ์ที่ดีเยี่ยม!
หลังจากโหมงานหนักมาตลอดสามสัปดาห์พอเงินโอนมาเรียบร้อยก็ถึงเวลาแล้วที่เหล่ารูมเมตจะได้กินอะไรดีๆ
หร่วนกวางเจี่ยนพาพวกเขาไปภัตตาคารเล็กๆข้างมหาวิทยาลัยแล้วจองห้องส่วนตัวพร้อมซื้อเบียร์จากร้านค้าข้างๆ มาอีกสองลัง
พวกเขาตั้งใจจะกินกันให้พุงกางและฉลองกันจนเมาหัวราน้ำ
“เออใช่กวางเจี่ยน เกมที่เราวาดภาพออริจินัลให้นี่เป็เกมแบบไหน แล้วปล่อยเกมเมื่อไหร่อ่ะ”จู่ๆ หวงก็นึกคำถามสุดสำคัญขึ้นได้ระหว่างคีบกับกิน
เป็เื่ธรรมดาอยู่แล้วที่พวกเขาจะต้องอยากเห็นเกมที่ตัวเองร่วมงานด้วยปล่อยออกมาเร็วๆ
ถ้าดังขึ้นมาก็ยิ่งดี
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะปล่อยตอนไหนไม่ได้ถาม แต่เกมพวกนี้น่าจะต้องทดสอบกันหลายรอบกว่าจะปล่อยใช่มั้ยล่ะน่าจะไม่ได้ปล่อยเร็วๆ นี้หรอก”
“เดี๋ยวเข้าไปเช็กให้”
หร่วนกวางเจี่ยนมีบัญชีผู้ใช้ของเว็บไซต์รวมทรัพยากรERSOเขาสามารถตรวจสอบบัญชีผู้ใช้ของเผยเชียนเพื่อดูข้อมูลบริษัทและเกมที่เคยวางจำหน่าย
“เฮ้ย! บริษัทนี้ทำเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทราย!”
หร่วนกวางเจี่ยนอึ้งไป
เขาเคยได้ยินเื่เกมสุดห่วยนี้ถึงจะไม่ได้ลองเล่นเอง แต่ก็ได้ยินอะไรมามากมาย
จากนั้นเขาก็ไปดูเกมที่สอง
“ชื่อเกมแม่ทัพผีเป็เกมการ์ดมือถือ กำลังอยู่ในขั้นตรวจสอบ!เกมนี้น่าจะเป็เกมที่เราทำภาพออริจินัลให้”
“ก็หมายความว่าเราจะได้ลองเล่นเร็วๆนี้ดิ”
“เดี๋ยวนะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ...ฉันเพิ่งส่งภาพออริจินัลไปให้ตอนเช้าตกบ่ายมาส่งตรวจแล้วเหรอ ก็หมายความว่าเราน่าจะได้เล่นพรุ่งนี้เย็นน่ะสิ”
หร่วนกวางเจี่ยนตะลึงงันไปกับความเร็วปานสายฟ้าฟาดนี้
เกมส่วนใหญ่ต้องทดสอบกันหลายวันไปจนถึงเป็สัปดาห์ไม่ใช่หรือถ้าเกมมีบั๊กขึ้นมาจะทำอย่างไร
แต่เกมนี้กลับปล่อยออกมาภายในวันเดียวเสียนี่!
หวงเคี้ยวถั่วลิสง“ก็ปกตินี่ เขาอาจจะทดสอบทุกอย่างเสร็จตั้งนานแล้วรอแค่ใส่งานภาพเข้าไปเพิ่มก็เสร็จ ไม่เห็นมีอะไรแปลก”
หร่วนกวางเจี่ยนพยักหน้า“เออ ก็จริง พรุ่งนี้เราค่อยโหลดมาลองเล่นดูแล้วกัน”
“มา! ค่อยคุยเื่เกมพรุ่งนี้!ตอนนี้ต้องชน!” หวงยกแก้วขึ้นชนแก้วกับทุกคนอย่างร่าเริงตั้งใจว่าจะซดกันจนเมาไม่รู้เื่!
1K
