บทที่ 18 เจียงเสวี่ยถูกสะใภ้เฉินยั่วโมโห
เจียงเสวี่ยรู้สึกสับสนจนถึงกับหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
สะใภ้เฉินเห็นเช่นนั้นก็เย้ยหยัน "คนบางคนนี่ช่างไร้ยางอายจริง ๆ เห็น ๆ อยู่ว่าเขาไม่สนใจ แต่คอยไปประจบประแจง พยายามแสร้งเป็คนรัก"
"ดูสิ คนเขาไม่สนใจที่จะมองด้วยซ้ำ!"
คำเหล่านี้หมายถึงเจียงเสวี่ยชัดเจน
เจียงเสวี่ยจ้องมองสะใภ้เฉินด้วยความไม่พอใจ "พี่กำลังพูดเื่ไร้สาระอะไร พี่เฉียวก็แค่รีบออกไปเท่านั้น"
สะใภ้เฉินแค่นเสียงเย็น "รีบจนทักทายไม่ได้เลยงั้นเหรอ?"
“คนเขาพยายามหาเวลากลับบ้านมาอยู่กับลูกเมีย เขาจะมีเวลามาจัดการกับจิ้งจอกเ้าเล่ห์ได้ยังไงล่ะ!”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘จิ้งจอก’ ใบหน้าของเจียงเสวี่ยก็เปลี่ยนเป็มืดมนทันที เธอมองไปที่สะใภ้เฉินอย่างโกรธเกรี้ยว
"เจียงหว่านไปทำอะไรให้ถึงขอให้พี่พูดแทนหล่อนอย่างนี้!"
“ทุกคนที่นี่มีใครไม่รู้บ้างว่านังหมีสาวตัวนั้นเป็คนไม่ดี ไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องหย่าร้าง”
“พี่ชายของฉันบอกว่าที่ตอนนี้ยังไม่ให้หย่าก็เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่ออนาคตของพี่เฉียว หลังจากแต่งงานครบหนึ่งปี พวกเขาจะยื่นเื่หย่าอีกครั้ง และผู้มีอำนาจระดับสูงจะอนุมัติอย่างแน่นอน"
“ถึงตอนนั้นพี่เฉียวจะต้องแต่งงานกับฉัน!”
ทุกคนต่างประหลาดใจ เพราะก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ยินว่าเฉียวเหลียนเฉิงกำลังจะหย่ากับภรรยาของเขา แต่แล้วด้วยเหตุผลบางอย่างพวกเขาก็ไม่ได้หย่ากัน จริง ๆ มันเป็เพราะแบบนี้เองสินะ!
คิด ๆ ดูแล้ว ตอนนี้กองทัพกำลังให้ความสำคัญกับเื่ภาพลักษณ์เป็อย่างมาก หากพวกเขาหย่าร้างกัน มันจะส่งผลต่ออนาคตอย่างแน่นอน!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สะใภ้เฉินก็เอ่ยเย้ยหยัน
“หยุดฝันได้แล้ว หัวหน้ากองพันเฉียวกับภรรยาเขารักกันดี!”
"หลัวิ่ เธอเห็นที่พวกเขาสองคนทำในแปลงเมื่อไม่กี่วันก่อนไหม? ที่หัวหน้ากองพันเฉียวกำลังขุดดิน ส่วนเจียงหว่านก็เช็ดเหงื่อให้เขาไง!"
หลัวิ่รู้สึกไม่ยินดีเมื่อถูกถาม แต่เธอก็ยังตอบอย่างไม่เต็มใจ
"ใช่ แม้ว่าฉันจะไม่ชอบเจียงหว่าน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ค่อนข้างไปได้สวย"
หลี่ซิ่วหลันที่อยู่ข้าง ๆ ถามซักไซ้ "จริงเหรอ? ยัยอ้วนคนนั้นเช็ดเหงื่อให้หัวหน้ากองพันเฉียว แล้วหัวหน้ากองพันเฉียวดูรังเกียจไหม?"
หลัวิ่ส่ายหัว "ไม่นี่ จากที่เห็น หัวหน้าเฉียวก็ดูปกติ และเขายังให้ความสนใจกับยัยอ้วนมากด้วย!"
คำพูดของเธอฟังดูน่าเหลือเชื่อ ซึ่งเพิ่มความน่าสนใจให้กับคำบอกเล่าอย่างบอกไม่ถูก
และมันก็ทำให้ทุกคนในลานพากันตื่นเต้น
สำหรับพวกเธอ เื่ซุบซิบของเฉียวเหลียนเฉิงกับเจียงหว่านนั้นช่างเหมือนกับการดูภาพยนตร์
แม้ว่าเจียงหว่านจะนิสัยไม่ดี แต่เฉียวเหลียนเฉิงก็ไม่เลวเลย
เมื่อได้ยินว่าทั้งสองอยู่ด้วยกัน ความคิดแรกของทุกคนคือ
‘จบแล้ว เฉียวเหลียนเฉิงเป็คนดีขนาดนั้น ถูกกะหล่ำปลีเน่าทำร้ายแน่ ๆ’
แต่ในขณะที่เสียใจ พวกเขาก็รู้สึกสนุก
แต่เมื่อคำพูดเหล่านี้ถึงหูของเจียงเสวี่ยความหมายก็เปลี่ยนไป พอเธอได้ฟัง ภาพของเจียงหว่านและเฉียวเหลียนเฉิงยืนเคียงข้างกันในลานพร้อมกับแขนแกร่งที่โอบเอวหญิงสาวไว้ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอทันที
เจียงเสวี่ยขบฟันด้วยความโกรธ หน้าหนี แล้วเดินจากไป
เมื่อเห็นเจียงเสวี่ยจากไป สะใภ้เฉินก็ถ่มน้ำลาย
“ถุ้ย ยัยคนไร้ยางอาย หน้าด้าน ชอบใส่ชุดล่อตาล่อใจ หมกตัวอยู่ในบ้านทั้งวัน ตอนเดินก็ก้นบิดไปมา คิดยั่วใครกัน!”
คำพูดของสะใภ้เฉินทำเอาสีหน้าทุกคนดูเปลี่ยนไป
เจียงเสวี่ยยังเด็กและเป็คนสวย จึงมีความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี
โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามเธอเดิน เอวของเธอค่อนข้างแฟบ แต่กระนั้นก็ยังพยายามบิดบั้นท้ายไปมาเหมือนต้นหลิวลอยอยู่บนน้ำ
ไม่ต้องพูดถึงพวกผู้ชาย แม้แต่ผู้หญิง เมื่อเห็นก็อดไม่ได้ที่จะสบถในใจว่า ‘น่ามอง!’
เมื่อรวมกับเอวคอดกิ่วและผมเปียสีดำขนาดใหญ่สองเส้น มันย่อมดึงดูดสายตาได้ไม่ยาก
……
เหล่าภรรยาของนายทหารในบริเวณนั้นต่างถูกหล่อนกลบรัศมี!
ถึงจะไม่มีใครพูด แต่ในใจทุกคนก็ค่อนข้างอึดอัด!
เนื่องจากคำพูดของสะใภ้เฉิน ลานบ้านจึงเงียบสนิทและไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
หลังจากเฉียวเหลียนเฉิงออกไป เจียงหว่านคิดจะออกไปที่ลาน แต่เมื่อเห็นว่าลานเต็มไปด้วยผู้คนเธอจึงเลือกกลับ
เธอรู้ว่าทุกคนไม่้าเห็นเธอ ั้แ่ครั้งก่อนที่เธอปรากฏตัวแล้วคนทั่วลานต่างแยกย้าย เจียงหว่านจึงมักหลีกเลี่ยงพวกเขา
ไม่ใช่ว่าเธอกลัว แต่แค่เธอไม่อยากปะทะคารมกับคนเ่าั้
หลังจากทานอาหารกลางวันในตอนบ่าย เจียงหว่านก็เห็นว่าไม่มีใครอยู่ในลาน เธอจึงถือชามขนมหูแมวออกมาทอดใต้แสงอาทิตย์
ทว่าตอนยกขนมหูแมวขึ้นจากกระทะ ชามในมือของเธอดันกระแทกกับกระทะเหล็กแล้วแตกออก
เจียงหว่านจึงใช้กระชอนตักขนมหูแมวในกระทะขึ้นพักให้สะเด็ด และเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อหยิบชามด้วยตัวเอง
ทว่าทันทีที่เธอกลับไป เจียงเสวี่ยก็เดินลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว หยอกเล่นกับเทียนเทียนลูกชายวัยสามขวบของหลัวิ่ที่กำลังเล่นคนเดียวในชั้นล่าง แล้วชี้ไปที่กระทะที่เจียงหว่านใช้
"เทียนเทียนตัวน้อย อยากกินอาหารอร่อย ๆ ไหมจ๊ะ!"
เทียนเทียนเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเป็เจียงเสวี่ย จึงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม "อยากกิน อยากกิน!"
เจียงเสวี่ยยิ้มอย่างสดใสราวกับดอกไม้ "เทียนเทียนน่ารักจัง ในกระทะนั้นมีของอร่อยอยู่ หนูสามารถไปเอาเองได้เลยนะ"
เทียนเทียนหัวเราะคิกคักและวิ่งไปที่กระทะ
เขายืนอยู่ข้างกระทะ เขย่งเท้าสูงให้พอเห็นสิ่งที่อยู่ในกระทะได้
เจียงหว่านวางขนมหูแมวทิ้งไว้บนกระชอน มันส่งกลิ่นหอมยั่วยวนโชยออกมาจากกระทะ
เทียนเทียนที่ได้กลิ่น อดที่จะเอื้อมมือไปคว้ากระชอนไม่ได้
แต่เด็กชายตัวเตี้ยและแขนสั้น ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน เขาก็เอื้อมไม่ถึง
แต่เพื่อจะกิน เทียนเทียนจึงคิดใช้มือและเท้าปีนขึ้นไป
จากบันไดไม่ไกล เจียงเสวี่ยเห็นฉากนี้อย่างชัดเจน แต่เธอไม่มีความตั้งใจที่จะหยุดเด็กน้อยแม้สักนิด
ตรงกันข้าม เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป แววตาของเธอกลับดูตื่นเต้นมาก
เมื่อเห็นว่าเทียนเทียนกำลังจะปีนขึ้นไปด้านข้างของเตา ช่องว่างระหว่างเตาใหญ่กับตัวกระทะนั้นแคบมาก
ถ้าเด็กคนนั้นปีนขึ้นไปจริง ๆ อีกฝ่ายคงไม่สามารถทรงตัวได้ จนตกลงไปในกระทะ และผลที่จะตามมาก็คือหายนะ
ใน่เวลาสำคัญนี้ เจียงหว่านหยิบชามเดินออกมาจากห้องพอดี
เธอเห็นเทียนเทียนที่กำลังพยายามปีนขึ้นไปจึงะโด้วยความใ
“อ๊ะ เธอทำอะไรน่ะ ลงมานะ!”
เทียนเทียนที่กำลังพยายามจะปีนขึ้นไป ได้ยินเสียงะโ ก็หันศีรษะมามองโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเห็นว่าเป็ผู้หญิงที่แย่งขนมเขาไป และอีกฝ่ายกำลังะโใส่เขาราวกับกำลังโกรธ เขาจึงรีบปีนขึ้นไปอีกครั้ง และคราวนี้เขาปีนขึ้นไปอย่างมั่นคงมากขึ้น
เจียงหว่านร้อนรน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเด็กนั่นตกลงไปในกระทะ!
จะให้เธอรีบวิ่งลงไปข้างล่างก็คงจะสายเกินไป ขณะกังวล เธอพลันเห็นชามในมือ
เธอไม่สนแล้วว่าชามจะหนักหรือจะทำร้ายคนไหม ยังไงก็ดีกว่าตกลงไปในกระทะ
เจียงหว่านออกแรงทั้งหมดเขวี้ยงชามไปยังกระทะที่ด้านข้างของเทียนเทียน
เธอตั้งใจจะขู่เด็กไม่ให้ปีนเข้าไปใกล้กระทะ
เพียงแต่ว่าเธอควบคุมมันไม่ได้ และชามก็ลอยออกมา ตกลงบนเตาข้าง ๆ เด็กคนนั้น
เพล้ง!
ชามไม่โดนเด็ก แต่เศษชามที่แตกก็กระเด็นไปโดนแขนเด็กเข้า
“อ๊ากกก!” ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บหรือกลัวกันแน่ เด็กชายล้มลงกับพื้นแล้วร้องเสียงดัง
เมื่อเห็นอย่างนั้น เจียงหว่านก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรีบวิ่งออกไปทันที
หลังจากวิ่งลงมาข้างล่าง เธอเห็นเจียงเสวี่ยยืนอยู่ข้างบันได มองเธออย่างเสียดายและท้าท้าย
เจียงหว่านไม่สนใจอีกฝ่ายและรีบตรงไปหาเทียนเทียน เพื่อตรวจสอบอาการของเขา
16K
