ในมือของลู่ซือในยามนี้ มีเพียงขลุ่ยที่มีลวดลายงดงาม ดูเป็มิติและมีมนตร์ขลังปรากฏ
"ขลุ่ยเซียน ในที่สุดเราก็พบกัน" ลู่ซือกล่าวเบา ๆ หลังจากที่ออกจากฌาณ
ขลุ่ยเซียนสีนิล มีลวดลายโบราณอยู่ในมือ ตัวขลุ่ยขยับไปมา ประดุจว่า ดีใจที่ได้พบพานกันอีกครั้ง นี่คือจิตเจตจำนงที่ลี้เฟยเคยฝากไว้เมื่อในอดีตชาติ ตัวขลุ่ย เป็ส่วนหนึ่งของพลองเซียนวานร ที่ลี้เฟยแยกออกมาจากตัวพลอง
ในอดีตชาติ ลี้เฟยปกครองดินแดนอนันตกาล ประสบการณ์สะสมในครั้งนั้น คือ การเข้าสู่ครึ่งก้าวปรมัติปราชญ์เซียนจักรพรรดิ มีอายุยาวนาน แต่ละแห่งหนที่เดินทาง มักจะเก็บส่วนของเจตจำนงและศัสราวุธไว้ในที่ต่าง ๆ จุดประสงค์ก็เพื่อในยามจำเป็ หรือให้แก่ผู้มีวาสนาต่อกัน
ที่สำนักแห่งนี้ก็เช่นกัน ในอดีตกาลโบราณ คือ หนึ่งในสถานที่นับไม่ถ้วนที่ลี้เฟยเคยผ่านมา และเก็บขลุ่ยเซียนนี้ไว้ ในวัฏะเดิม การเป่าขลุ่ยเป็สิ่งที่ทำให้ผ่อนคลาย การใช้ชีวิตเป็ไปอย่างเรียบง่าย เป่าขลุ่ยร่วมกับเฟยิผู้เป็จักรพรรดินีคู่ชีวิตในยามนั้น
"ในยามนี้ ข้าเชื่อว่า เ้าก็ก้าวเข้าสู่วัฏะแห่งเดียวกับข้าได้เช่นกัน" ลู่ซือเชื่อมั่นว่า เฟยิก็ได้ก้าวข้ามวงล้อแห่งวัฏะได้สำเร็จเฉกเช่นกัน แม้นในยามนี้ กล่าวได้ว่าเร็วเกินไปที่จะเสาะหาก็ตามว่าเฟยิอยู่แห่งหนใด แต่ด้วยการ้าวข้ามวงล้อแห่งวัฏะด้วยกัน ความสำเร็จของตนเองย่อมบ่งบอกถึงความสำเร็จของเฟยิเช่นกัน
ลู่ซือ หรือในอดีตกาล ปรมาจารย์ลี้เฟยก็ดี ในวัฏะนี้ ตัวตนและพลังยังไม่ได้ถึงเสี้ยวของลี้เฟยในอดีต การตระหนักรู้ในยามนี้ นับเป็สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างชัดเจนมากขึ้น หลังจากที่ตระหนักรู้เื่จักระแห่งกิเลน
ลู่ซือหยิบขลุ่ยเซียนขึ้นมา บนตัวขลุ่ย มีวานรปีนไป่บนลวดลายบนขลุ่ย ตาของวานรมีสีแดงเข้ม เหมือนกับตัวพลองเซียนทุกประการ ลู่ซือเดินถือขลุ่ยไปด้านหลังบริเวณหุบผา เสียงขลุ่ยเบา ๆ ล้อไปกับเสียงลมและเสียงใบไม้ที่พัดไหวในป่า ดูผสานกันอย่างน่าอัศจรรย์ ในวัฏะนี้ นี่เป็ครั้งแรกที่ลู่ซือได้หยิบขลุ่ยมาเป่า แต่แม้เพียงครั้งแรก ภาพและการเป่าบรรเลงบทเพลงกลับไพเราะต่อเนื่องเสนาะหูยิ่งนัก นั่นก็มาจาก การตระหนักรู้นั่นเอง
"ขลุ่ยเซียนนี้คือส่วนหนึ่งของศัสตราวุธของข้า ไม่ว่าข้าจะเรียกเ้าว่าพลองเซียนวานร หรือพลอง์ปราชญ์เซียนก็ดี เ้าก็คือส่วนของเจตจำนงของข้า ส่วนจิติญญาของเ้า ได้กลายเป็เจตจำนงแห่งข้าและเ้าแล้ว ดังนั้น เ้าจะไม่สูญสลายหรือดับสูญตามกฏแห่งไตรลักษณ์" ลู่ซือยังคงถือขลุ่ยเซียนไว้ในมือ
ในตอนนี้ ข้าจำเป็ต้องฝึกฝึกท่าร่างพลองเซียนวานรก่อน ภาพในอดีตปรากฏและไหลอยู่ในหัวลู่ซือตลอดเวลา กล่าวได้ว่า นี่ไม่ใช่การฝึกใหม่ หากแต่เป็การทบทวนสิ่งที่รู้และเชี่ยวชาญอยู่แล้วต่างหาก
ลู่ซือไม่ได้อ่านท่าร่างจากในตำรา ห่างแต่ภาพท่ารางและกระบวนท่า การส่งต่อพลังล้วนหลั่งไหลจากจักระเซียนวานรเข้าสู่หัวอย่างต่อเนื่อง ภาพเก้าสิบหกท่าร่างถูกส่งต่อให้ลู่ซือโดยไม่หยุด ทุกครั้งที่ลู่ซือสะบัดท่าร่างส่งต่อไปยังขลุ่ยเซียน พลังถูกส่งต่อไปยังขลุ่ยเซียนทันที ทุกครั้งที่ฝึกท่าร่างก้าวสิบหกท่า พลังในตันเถียนจะถูกอัดแน่นและรับพลังปราณเข้ามา ทำให้ตันเถียนและถะเจดีย์ขยายและแกร่งขึ้นอย่างเด่นชัด
หากจะกล่าวว่าพลังในยามนี้ ลู่ซือมีเท่าใด ย่อมบอกได้ว่า เข้าสู่ครึ่งก้าวราชันแล้ว แม้ภายนอกจะมองเห็นเพียงระดับปฐมกายาก็ดี โดยธรรมชาติระดับพลังเด็กวัยเจ็ดขวบอยู่ที่ประมาณปฐมกายาระดับสามถือได้ว่าดีเยี่ยม ซึ่งต้องได้รับการส่งต่อทรัพยกรมหาศาลในการสร้างเสริมฐานพลัง
จากปฐมกายาขึ้นมา จะเป็ทุติยกายา ปราณกายา จิตตกายา และจึงมาเป็ระดับราชัน ซึ่งผู้ฝึกส่วนใหญ่จะอยู่ใน่อายุยี่สิบถึงยี่สิบห้าปีไปแล้ว ส่วนระดับสูงกว่านี้ นับว่าเร็วเกินไปที่จะกล่าวถึงในยามนี้
ส่วนของขุมพลังจิต ลู่ซือเข้าสู่ระดับตติญฌาณได้นานแล้ว ซึ่งเป็เื่ไม่ได้พบบ่อยนักสำหรับผู้เข้าสู่ระดับตติญฌาณ คือ การรู้ตระหนัก กล่าวได้ว่า เป็ธรรมในพุทธอันหนึ่งในการละซึ่งอาสวะนั่นเอง สิ่งที่ต้องฝึกคือ การขัดเกลาขุมพลังจิตให้นิ่งและเข้าสู่ขุมพลังอริยจิตเช่นในวัฏะเดิมในอดีต
ทุกเช้าก่อนการฝึก ลู่ซือจะเป่าขลุ่ยบทเพลงชำระจิต ซึ่งเป็บทเพลงที่ลี้เฟยในอดีตบรรเลงให้สิ่งมีชีวิตมากมายใจสงบ และอยู่ในภวังค์แห่งสมาธิ ชำระจิตแห่งความวุ่นวาย ทำลายมนตร์มืดทั้งปวง
บทเพลงชำระจิตที่ดังขึ้น ส่งไปยังหุบผาด้านล่าง ฝูงนกอสุนีเพลงนับแสนตัวที่อาศัยอยู่ด้านล่าง เมื่อได้ยินจะบินขึ้นมาและบินวนตามจ่าฝูงบนฟากฟ้า โดยบินรอบลู่ซือที่ยืนเป่าอยู่ด้านล่าง ภาพแห่งความสงบและเป็ระเบียบเช่นนี้ ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน และนี่เป็ครั้งแรกที่พวกมันได้ยิน และเข้าถึงความสงบเฉกเช่นนี้ ช่างเป็ภาพที่อัศจรรย์ยิ่งนัก
่เวลาร่วมเดือนผ่านไป หลังจากที่ฝึกฝนทบทวนท่าร่างวิชาพลองเซียนวานรอย่างหนักและต่อเนื่อง ลู่ซือกลับมาเปิดอ่านในตำราอีกครั้ง พบว่าในตำรา แม้จะมีครบทั้งเก้าสิบหกท่าร่าง หากแต่มีเพียงข้อความสั้น ๆ ให้ตีความ หากไม่สำเร็จและเข้าถึงฌาณชั้นสูงแล้ว อาจไม่เข้าใจและตีความได้ นี่เป็เจตจำนงที่ข้าทิ้งไว้ในอดีตกาล
ลู่ซือนำตำราไปคืนที่อาราม ใน่หนึ่งเดือนในสำนักมีภาระกิจมากมายให้แก่ศิษย์ที่สนใจ เพื่อหารายได้และประสบการณ์ ด้วยเหตุนี้ ลู่ซือจึงไปที่หองานของสำนัก ซึ่งมีงานมากมาย เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อเทียบกับสิ่งที่ได้ตระหนักรู้กับในอดีตว่าเป็เช่นไร
2K
