ตอนที่ 18 ความหวังของทีมสำรวจ
คำพูดต่อจากนั้นของซ่งเจิงทำให้สมาชิกในทีมสำรวจต่างก็มีความหวังขึ้นมา
"กระทะที่อยู่ในมือของผมใบนี้หลังจากที่ใช้มันฆ่าซอมบี้แล้ว มันสามารถที่จะผลิตอาหารและน้ำสะอาดออกมาได้!"
ยามเมื่อทุกคนได้ยิน พวกเขาต่างเผยเสียงฮือฮากันออกมา!
หลังจากใช้กระทะฆ่าซอมบี้แล้วยังได้อาหารกับน้ำอีกงั้นเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้ก็ไม่ต้องพึ่งพาอาหารจากในเมืองแล้วน่ะสิ!
ในใจของหลายคนมีความโลภเกิดขึ้นมาทันใด!แต่ซ่งเจิงรีบดับฝันของพวกคนโลภเ่าั้ด้วยประโยคต่อมา…
"กระทะใบนี้ได้ทำข้อผูกมัดกับผมแล้ว!ดังนั้นไม่ใช่ว่าใครก็ได้ที่สามารถใช้มัน และถ้าผมตายไปกระทะใบนี้ก็จะไร้ประสิทธิภาพทันที"
ซ่งเจิงทราบว่าคนเ่าั้จะต้องไม่เชื่อแน่นอนเขาจึงเดินไปยังร่างของแมวกลายพันธุ์ที่ตายแล้วจากนั้นซ่งเจิงได้ยกกระทะขึ้นแล้วฟาดไปที่หัวของแมวกลายพันธุ์ตัวที่อยู่ตรงหน้าทันที
[ติง! ดูดซับพลังงานสำเร็จ!]
[น้ำยาวิวัฒนาการขั้นต่ำสุดได้ถูกเปลี่ยนให้เป็ขนมเปี๊ยะทอดและน้ำดื่มสำเร็จแล้ว!]
ทุกคนต่างมองไปยังกระทะเหล็กที่มีขนมเปี๊ยะทอดและน้ำดื่มขึ้นปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันขณะที่พวกเขาเบิกตากว้างด้วยอาการตกตะลึง!
และมีบางคนรีบวิ่งเข้ามายืนที่ด้านข้างซ่งเจิงพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบอาหารในกระทะเหล็กแต่ขนมเปี๊ยะทอดและน้ำดื่มที่เคยมีอยู่ในกระทะกลับหายวับไปในทันที!
พวกเขาจึงรีบส่งกระทะคืนให้กับซ่งเจิงอย่างรีบร้อน…
มันเป็อย่างที่ชายหนุ่มกล่าวจริง ๆ ด้วย!
ต่อไปพวกเขาคงไม่ต้องหิวตายแล้ว!
ผู้คนของทีมสำรวจต่างหัวเราะกันด้วยความยินดีแต่ขณะมีความสุขกันอยู่นั้นเองพวกเขานึกขึ้นได้ว่าอาจมีซอมบี้ได้ยินเสียงแล้วตามมา พริบตาจึงเงียบปาก!
ขนมเปี๊ยะทอดเพียงแผ่นนั้นถูกนำมาแบ่งเป็ชิ้นเล็กๆ อย่างรวดเร็ว โดยเขาฉีกมันให้กับทุกคน เมื่อเห็นขนมเปี๊ยะทอดที่อยู่ในมือพวกเขาก็พากันกัดกินอย่างช้า ๆ
"อื้ม! อร่อย! อร่อยมาก ๆ เลย!"
สมาชิกในทีมพากันพูดถึงแต่เื่ของขนมเปี๊ยะทอดและในขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นเฉินเฟิงก็ะโขึ้นมาว่า
"เอาล่ะ! เงียบกันก่อน!ฉันจะแต่งตั้งซ่งเจิงให้เป็ผู้ช่วยหัวหน้าทีม พวกนายมีความคิดเห็นยังไงกันบ้าง?"
เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นต่างพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียงกันว่า
"ไม่มีปัญหาครับ!"
แต่ซ่งเจิงกลับลุกขึ้นอย่างไม่สบายใจก่อนจะเกาหัวพลางพูดว่า
"เป็ได้จริง ๆ เหรอครับ? แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเพื่อทีมเลยนะครับ?"
ในโลกก่อนเขาก็ไม่เคยทำหน้าที่ผู้นำเลยสักครั้งเพียงการเป็หัวหน้ากลุ่มสุขศึกษาก็นับว่ายากลำบากมากแล้วสำหรับเขาอย่างไรก็ตามตอนนั้นเขาถูกอาจารย์สุขศึกษาจับได้ว่าเขาแอบซุกกางเกงในนับสิบตัวไว้ใต้เตียงและเื่นี้ทำให้เขาถูกปลดจากตำแหน่ง!
มันช่างโชคร้ายจริง ๆ…
"ทำไมจะเป็ไปไม่ได้? รองหัวหน้าซ่งเจิงหากเมื่อกี้นี้ไม่ได้นายช่วยไว้ ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะตายด้วยน้ำมือของแมวกลายพันธุ์ไปแล้วก็เป็ได้!"
"ใช่ ๆ รองหัวหน้าซ่งเจิง! ถ้าหากไม่ได้นายล่ะก็ คืนนี้คงมีคนตายไม่ใช่น้อย!"
“งั้นผมก็เป็รองหัวหน้าแล้วล่ะสิ! ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!”ซ่งเจิงมองไปยังทุกคนตรงหน้าที่มีความคิดเห็นตรงกัน มันทำให้ในใจของเขาเปี่ยมสุข ขณะเดียวกันก็คิดว่าแม้โลกอนาคตที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ทุกคนก็ยังมีจิตใจดีงาม!
"ตอนนี้พวกเราก็สามารถไปล่าซอมบี้เพื่อเก็บน้ำและอาหารได้แล้วใช่ไหม?!"
หัวหน้าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า
"ได้! แต่หวังว่านายจะมีพลังมากพอที่จะปกป้องสมาชิกในทีมได้นะ!เพราะในกลุ่มของเรามีเพียงนายคนเดียวเท่านั้นที่มีพลังพิเศษ"
"ไม่ต้องเป็ห่วงครับ!"เมื่อได้ยินคำตอบของซ่งเจิงที่พูดออกไป ทุกคนก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาและรู้สึกพึงพอใจรองหัวหน้าคนนี้มาก
"เอาล่ะ! แยกย้ายกันได้แล้ว ใครที่มีหน้าที่เฝ้าเวรก็เฝ้าไปส่วนคนอื่นไปพักผ่อนได้! อีกอย่างพวกเรายังไม่มีแรงมากพอในตอนนี้จึงไม่สามารถต้านทานพวกซอมบี้ได้!ฉันไม่อยากให้พวกนายตายก่อนที่จะมีพลังกันหรอกนะ… คืนนี้พักผ่อนซะ!พรุ่งนี้เราต้องออกไปล่าซอมบี้กัน"
เมื่อซ่งเจิงกลับมาเข้ามาในที่พักเขาก็จ้องมองไปยังชุดนอนของหลี่ว่านหลูด้วยอาการตกตะลึง!ทำไมถึงสวมเสื้อผ้าแบบนี้มานอนในแคมป์ของเขากัน? ไม่กลัวว่าจะโดนเขาทำมิดีมิร้ายหรือยังไง?
คิดว่าเขาไม่ได้เป็ผู้ชายรียังไงกัน?!วันนี้เขาจะประชดเธอให้ดู!
"หือ! พี่เจิงกลับมาแล้ว?"
"อืม! กลับมาแล้ว!"พูดจบซ่งเจิงที่ยังคงตื่นเต้นกับอาการดีใจของทุกคนอยู่ก็อุ้มหลี่ว่านหลูขึ้นมาและจูบเธอทันที!
หลี่ว่านหลูที่ถูกจูบก็รู้สึกสมองโล่งและว่างเปล่าไปหมด!
เขาไม่้าเราไม่ใช่เหรอ?แล้วทำไมเขาถึงมาจูบเราล่ะ?
ในตอนที่หลี่ว่านหลูกำลังมีความคิดมากมายยุ่งเหยิงในหัวซ่งเจิงก็หัวเราะออกมา
"ต่อไปอย่าสวมเสื้อผ้าแบบนี้อีก! ฉันยังหนุ่มและเืร้อนฉันอาจจะห้ามใจไม่ไหวก็ได้นะ! ระวังให้ดีล่ะ… ครั้งต่อไปฉันจะไม่ปล่อยเธอแน่!"
ใบหน้าของหลี่ว่านหลูแดงก่ำขึ้นมาทันทีเพราะผู้หญิงคนไหนก็ไม่สามารถรับได้กับคำวิจารณ์แบบนี้!
ประโยคสุดท้ายเมื่อครู่ทำหลี่ว่านหลูรู้สึกใไม่น้อย…ขณะที่ไม่เข้าใจความหมายของคำกล่าวที่ว่าฉันยังหนุ่มและเืร้อน…อาจจะห้ามใจไม่ไหวก็ได้!
หลี่ว่านหลูที่มีอาการหน้าแดงรีบกลับไปยังแคมป์ของตนเองทันทีและหัวใจของเธอยังคงเต้นแรงอย่างไม่ลดทอน… ทำไมถึงเป็แบบนี้?
หรือว่าเราชอบเขาแล้ว?
เขาแค่ช่วยคุณปู่ของเราเท่านั้นเองและอีกอย่างเราได้สัญญาไว้แล้วว่าจะมอบร่างกายให้แก่เขา แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่า้ามันเลยสักนิด…ซ่งเจิง… พี่เป็คนแบบไหนกันแน่นะ?
ในตอนนั้นเองหัวใจของช่งเจิงก็รู้สึกฮึกเหิมมากขึ้นและอยากจะปรับเปลี่ยนทีมของเขาให้กลายเป็กองทัพผู้ชำนาญการด้านการฆ่าซอมบี้ไปเสียเลยแต่เขาคิดว่าเื่นี้มันทำได้ยากลำบาก เนื่องจากจะต้องสะสมน้ำยาวิวัฒนาการให้ได้เป็จำนวนมากให้ได้เสียก่อน!
วันนี้ชายหนุ่มพูดเื่ของกระทะเหล็กออกไปแล้วและได้รับการแต่งตั้งให้เป็รองหัวหน้าก็เพราะเหตุผลนี้เขาจึง้าสร้างอำนาจและชื่อเสียงที่ไม่มีใครในทีมสามารถเทียบได้!ซึ่งปัญหาก็มีเพียงเื่ของเวลาเท่านั้น
เช้าวันต่อมาทุกคนออกมารวมตัวทานอาหารเช้ากันที่ด้านนอกแคมป์โดยพวกเขาไม่มีท่าทีซังกะตายเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
ตอนนี้พวกเขามีพลังเต็มเปี่ยมนั่นก็เพราะว่าพวกเขามีความหวังแล้วซึ่งความหวังในครั้งนี้ก็คือกระทะเหล็กของรองหัวหน้าทีมคนใหม่ และซ่งเจิงได้เตรียมตัวพร้อมแล้ว…ในเมื่อเขา้าจะสร้างอำนาจและชื่อเสียง เขาจึงจำเป็ต้องเป็ผู้นำ!
เขาจะต้องแสดงพลังในการฆ่าซอมบี้ให้คนในทีมเห็น!
"วันนี้พวกเราจะออกไปทำอะไรกัน? คงไม่ต้องให้ผมพูดหรอกนะ!ไป! เราจะไปล่าซอมบี้กัน พวกหัวหน้าจะอยู่คุมที่แคมป์ส่วนผมจะนำทีมไปล่าซอมบี้เอง… เราจะออกไปล่าอาหารสำหรับวันนี้จากซอมบี้กัน!"
เนื่องจากบริเวณที่อยู่มีคนค่อนข้างน้อยแม้ที่นี่จะเป็แหล่งชุมชน แต่เป็หมู่บ้านที่สามารถอธิบายได้ด้วยสองคำที่ว่า‘รกร้าง’
คนกลุ่มหนึ่งค่อยๆ เดินเข้าไปในหมู่บ้านอย่างใจเย็นและระมัดระวัง ขณะที่ทุกคนมีอาการตื่นตัวซึ่งการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้คนทั้งทีมเกิดอาการตื่นตัวเพิ่มขึ้นได้ในทันที!
โฮ่ง! โฮ่ง!
หลังจากได้ยินเสียงนี้ผู้คนอาจคิดว่ามันก็เหมือนกับเสียงสุนัขเห่าทั่วไป แต่หากตั้งใจฟังให้ดีแล้วล่ะก็จะเข้าใจว่ามันคือเสียงแห่งความกราดเกรี้ยวและกระหายเื!
"สุนัขกลายพันธุ์!ทุกคนระวังตัวด้วย!"
ชั่วอึดใจต่อมามีสุนัขกลายพันธุ์ออกมาจากห้องนั้นราวสิบตัวหัวของพวกมันเน่าเฟะ ส่วนใบหูที่ลู่ลงไปตามร่างกายก็เต็มไปด้วยแผลเน่า… มันคือสุนัขกลายพันธุ์ไม่ผิดแล้วมั้ง?
"ทุกคนระวังตัวด้วย!"เมื่อพูดจบซ่งเจิงก็พุ่งตัวไปข้างหน้าและเริ่มปะทะกับสุนัขกลายพันธุ์เ่าั้อย่างดุเดือดเมื่อทุกคนเห็นจิติญญาแห่งการต่อสู้ของซ่งเจิงก็ทำให้คนอื่นในทีมเกิดอาการฮึกเหิมขึ้นมาทันที!
ทำไมโลกถึงมีจุดจบแบบนี้?มนุษย์ที่น่าสงสารจะต้องวิ่งหนีเหล่าซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์!อีกทั้งพวกเขายังต้องปลุกความกล้าหาญของตนเองขึ้นมาเพื่อต่อสู้กับซอมบี้มิหนำซ้ำยังต้องหาอาหารเพื่อเลี้ยงร่างกายอีก! โลกนี้ช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน…
แต่ตอนนี้เหล่าซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์สามารถเปลี่ยนเป็อาหารสำหรับการดำรงชีพได้แล้ว!คนอื่นในทีมก็มีความแข็งแกร่งเช่นเดียวกันโดยพวกเขาพุ่งเข้าไปและเล็งที่หัวของสุนัขทันที แต่พวกสุนัขกลายพันธุ์มีเื่ที่ต้องระวังอยู่หนึ่งอย่าง
เื่ราวชวนใคือพวกมันสามารถกัดอาวุธและสามารถโจมตีด้วยกีบเท้าของมันได้ เพราะหลังจากที่ได้รับเชื้อแล้วฟันกับเล็บของมันจะมีความแหลมคมและอันตรายมากยิ่งขึ้นไปอีก!
แต่ซ่งเจิงไม่ได้สนใจเื่พวกนี้เท่าไหร่นักเพราะเขาจะใช้เส้นใยพลังจิตในการรัดศีรษะของสุนัขกลายพันธุ์ไว้ก่อนที่จะทำให้มันล้มลงไปและซ่งเจิงพบว่าเมื่อเหล่าสุนัขกลายพันธุ์สามารถหนีไปได้พวกมันจะมีความแข็งแกร่งและความเร็วที่เพิ่มขึ้นไปอีกขั้นทันที!
“ตึง!” สุนัขกลายพันธุ์ล้มลงอีกแล้ว!
จากนั้นซ่งเจิงคำนวณว่าตนเองได้ใช้พลังกับสุนัขกลายพันธุ์เกินสามนาทีแล้วหรือยัง?
เนื่องจากพวกมันมีพลังที่แข็งแกร่งมากแต่พลังของเขาที่ยังไม่ค่อยแข็งแกร่งมากนักมีเวลาในการใช้พลังเพียงสามนาทีเท่านั้น!
หากสามนาทีนี้ไม่สามารถจัดการกับสุนัขกลายพันธุ์นี้ได้คนที่โชคร้ายก็คงจะเป็ตัวเขาเอง!
4K
