"ท่านอ๋องเ้าค่ะ นายหญิงกับคุณหนูอิงอิงตกน้ำเ้าค่ะ"
มู่เฉวียนวิ่งออกจากห้องไปในทันที
"ชะชะช่วยด้วย"
น้องสาวอิงอิง น้องร่วมบิดาของอิงหลันภรรยาที่เพิ่งจะแต่งกันได้ไม่นานนัก อิงอิงส่งเสียงร้องด้วยความใมู๋เฉวียนะโลงไปในน้ำสอดส่ายสายตาหา อิงหลัน
กลางบึงใหญ่ที่เขารู้ดีว่าลึกเพียงใดต้องใช้คนขุดแรมปี อิงหลันผุบๆ โผล่ๆ อ่อนแรงเต็มที
"จะจะเจียฟูช่วยอิงอิงด้วย"
"นายหญิงกำลังจมน้ำไปแล้วเ้าค่ะ"เสียงสาวใช้พูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นใ
อิงอิงกอดรัดมู่เฉวียนไว้สายตาตื่นกลัว
"พวกเ้า มัวทำอะไรอยู่ทำไมไม่ลงไปช่วยกัน"สาวใช้ตวาดลั่นบ่าวหลายคนรีบกระโจนลงน้ำไป
ทันที
“เจียฟูเจียฟูช่วยอิงอิงด้วย”
เสียงออดอ้อนหวานแว่ว มู่เฉวียนหันหน้าหันหลังแต่กลับถูกกอดรัดไว้แน่นจากอ้อมแขนของอิงอิง
อิงหลันยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะหยุดดิ้นรนปล่อยตัวเองจมลงไปใต้น้ำ
น้ำตากับน้ำผสมจนแยกไม่ออก
"ลาก่อนท่านพี่หัวใจท่านปราศจากรักข้าแล้ว ข้าจะมีขีวิตไปเพื่อสิ่งใดกัน"
"ม่ายยยยยนางคือคนรักของข้าเ้าเพียงแค่ คนที่มากั้นกลางทำให้ข้ากับนางต้องพรากจากกัน”
มู่เฉวียนยกมือสั่นระริกชี้หน้าอิงหลันที่เอาแต่ยืนนิ่งงัน
"ข้าจะไปปลอบใจอิงอิง ตามที่นัดแนะกับนางไว้ถึงคืนนี้จะเป็คืนเข้าหอของข้ากับเ้าแต่ความรู้สึกของอิงอิงเป็ข้าที่ไม่อาจไม่แยแส”อิงหลันหลับตาไล่ความขมขื่นในใจ
“นั่นข้าก็คงไม่อาจห้ามปรามท่านพี่ได้ถึงจะอ้อนวอนท่านก็ยังจะไปอยู่ดี ข้าเป็ภรรยาท่านพี่แล้ว สามีพาะโเหวก็ต้องะโตามลงไป”
เปิดผ้าคลุมหน้า จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของมู่เฉวียนที่มองมาเช่นกันแต่สายตาเต็มไปด้วยความเฉยชา ถึงจะไม่เกลียดชังแต่ว่าเย้นชายิ่งกว่าธารน้ำแข็ง
“ข้าหวังว่า เ้าจะไม่นำเื่นี้ไปบอกบิดาเ้า”
“ข้าไม่ทำเช่นนั้นแน่ ในเมื่อภรรยาจะต้องออกรับแทนสามี”
“ เ้าคิดว่าสิ่งที่ทำ จะทำให้ข้าใจอ่อนหรือ อย่าบอกว่า เ้าไม่รู้มาก่อนว่าเราสองคนรักกันข้าหมายปองอิงอิง ข้าไปมาหาสู่อิงอิง แต่เ้ากลับทำเหมือนว่าไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน อีกทั้งบิดาเ้าเล่ห์ของเ้าช่างไร้ยางอายยัดเยียดบุตรีที่ขายไม่ออกให้กับข้า”
"ท่านว่ากล่าวข้าได้แต่อย่าเอ่ยถึงบิดาข้า"
อิงหลันหลับตาไล่หยาดน้ำตาไม่มีคำกล่าวใดในเมื่อ สิ่งที่มู่เฉวียนพูดล้วนเป็ความจริงเสียทั้งหมด
มู่เฉวียน ชอบพอกับอิงอิงที่งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้มสดใสราวกระต่ายป่า ผิดกับอิงหลันที่ ใบหน้าสุดแสนจะธรรมดา และไม่มีอะไรที่ทำให้ผู้คนหันมองมีเพียงความเป็คุณหนูใหญ่ตระกูลเซิ่นเท่านั้น ที่ทำให้เชิดหน้าชูตา แต่จะว่าไปหากผู้คนจะพูดถึงคุณหนูบ้านเซิ่นจะต้องเป็เซิ่นอิงอิง ที่โดดเด่น
“ข้าพร้อมจะหย่ากับท่านทันที”
“หุหุ พร้อมจะหย่ากับข้าเพื่อให้ผู้คนครหาว่าข้าชั่วช้า แต่งพี่สาวแล้วหย่าเพื่อจะแต่งกับน้อง ั้แ่แรกเ้าทำไมไม่ปฏิเสธไปว่าไม่อยากแต่งกับข้า”
นั่นก็เพราะอิงหลันคิดไม่ถึงว่า มู่เฉวียนจะโกรธแค้นเกลียดชังอิงหลันถึงเพียงนี้
“ข้าจะรับ อิงอิงเข้ามาอยู่ในจวนด้วยกัน เพื่อว่าท่านพี่จะได้พบนางพอให้ได้หายคิดถึง”
“ข้าจะต้องแบกรับคำก่นด่ามากมายเพียงใดอิงหลัน เ้าคิดได้เพียงเท่านนั้นหรือเ้าคิดว่าอิงอิงนางอยากเป็รองเ้าหรือไรในเมื่อนางงดงามเพียบพร้อมและยังฉลาดหลักแหลมเกินใครนางไม่ควรเป็รองใครทั้งนั้นโดยเฉพาะเ้า”
“ข้าจะคุกเข่าอยู่ที่นี่จนกว่า จะทวงความเป็ธรรมคืนให้กับอิงหลัน” ร่างชรา คุกเข่าลงกับพื้น ร่างสั่นเทาด้วยอาการสะอื้นไห้
“ความเป็ธรรมใดกัน ใต้เท้าเซิ่นท่านพ่อตาท่านอยากได้ความเป็ธรรมใดกันในเมื่อ เื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดคืออุบัติเหตุ”
มู่เฉวียนเอ่ยปากน้ำด้วยเสียงเรียบเฉยพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน พาลเกเรในใจ
“ท่านจะแต่งกับอิงอิงไม่ได้ ท่านอ๋องไม่ได้ท่านจะทำผิดบาปต่ออิงหลันไม่ได้หากท่านสำนึกผิดต่ออิงหลันจะต้องไม่แต่งกับอิงอิง”
“ทำไมข้าต้องทำแบบนั้นในเมื่อทุกอย่างเป็นางไม่ใช่ข้าที่เป็ต้นเหตุนางตกลงไปในสระก็เป็อุบัติเหตุหาใช่ความจงใจของข้าที่จะให้นางตาย”
“อิงหลัน…อิงหลัน นางกำลัง….กำลังตั้งครรภ์เืเนื้อเชื้อไขของท่านอ๋องแต่ท่านกลับปล่อยให้นางตาย ไม่ยอมช่วยนาง เลือกที่จะช่วยอิงอิงเสียก่อน”
มู่เฉวียนตัวชา เจ็บจี๊ดไปที่ใจ เขาทำผิดกับอิงหลัน เพียงนั้นเชียวหรือนางกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาแต่เขากลับปล่อยให้นางตายง่ายดาย เช่นนั้นไม่เลือกว่าเืเย็นจะเรียกว่าอะไร
“ทะทะทำไมขะ ขะข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่านางตั้งครรภ์”ทรุดกายลงกับพื้นเ็ปที่ใจแสนสาหัส
“ท่านไม่เคยสนใจ ในตัวนางจะแปลกอะไรที่ท่านไม่เคยรู้ว่านางตั้งครรภ์ หนึ่งคนสองชีวิต มู่เฉวียนอ๋องท่าน ใจร้ายยิ่งนัก อิงหลันลุกพ่อพ่อไม่น่าผลักไสเ้าไปอยู่ในมือคนที่ใจร้ายเช่นนี้”
ใต้เท้าเซิ่นก้มหน้าสะอื้นกับพื้นปานจะขาดใจ
“ฝ่าา สนมอี้หลิงให้กำเนิดทารกเพศหญิงทั้งๆ ที่ไม่เคยมีใครสืบทราบมาก่อนว่า พระสนมตั้งครรภ์”ฉีหลงฮ่องเต้ผุดลุกขึ้นจากแท่นนั่งสาวเท้ายัง ตำหนัก..ไม่ผูกพัน..
“อุแว๊ อุแว๊ อุแว๊”
ใบหน้า เรียบเฉยกระตุกยิ้ม เปิดประตูเข้าไปในทันที กี่ปีกันที่ ไม่มีองค์หญิงหรือองค์ชายถือกำเนิดในวังหลวงแห่งแคว้นเปยเหลียง
“ อี้หลิง”ร่างบอบบางนอนโอบกอดทารกน้อยในอ้อมแขนด้วยความรักใคร่
“ลูกของข้าใช่ไหม นางคือองค์หญิงน้อยของข้าใช่ไหม”
สนมอี้หลิงยิ้ม หวานหยด
“ฝ่าา นางยังไร้นาม”
“อิงหลันลูกพ่อ องค์หญิงอิงหลันลูกพ่อ”
262
