ย้อน กลับไปเมื่อ 1 เดือนก่อน ผมชื่อ บอส อายุ23ปี ผม เป็เด็กกำพร้า และด้วยเพราะว่าเป็เด็กกำพร้า และอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาั้แ่เด็ก
พอเรียน จบม.6 ผมจึงตัดสินใจ ออกจากบ้านเด็กกำพร้า ออกมาหาห้องเช่าอยู่ และ ตัดสินใจ ไม่เรียนต่อ แต่ไปสมัครงาน หางานทำั้แ่อายุ 19 ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็ ร้านอาหาร 2 ชั้น จนผมอายุ23ปี
ผมนั้นชอบอ่านนิยายและดูอนิเมะหรือซีรีย์ที่เกี่ยวกับแฟนตาซีกำลังภายใน มากๆ มากถึงขนาดที่ว่าเข้าขั้นออกไปทางบ้าเลยเเหละ และนิยายที่ผมติดมากคือ จอมยุทธ์ภูติถังซาน ซึ่งผมมักจะมานั่งดูหลังเลิกงานเป็ประจำ
แต่วันนั้นหลังเลิกงานพอกลับมาถึงห้องก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นพอผมกลับมาถึงห้องและเปิดประตูห้องเข้ามาจู่ๆ ก็มีหลุมดำขนาดใหญ่ดูดผมเข้าไปข้างในข้างในหลุมดำนั้นมีแรงกดดันมหาศาลจนทำให้ผมนั้นสลบไป และพอตื่นขึ้นมาผมก็อยู่ที่นี่แล้ว
" ที่นี่ คือที่ไหน?"
คือคำพูดแรกที่ผมพูดขึ้นมา หลังจากที่ ตื่นขึ้นมา และผมใมาก ที่มองเห็น สภาพแวดล้อมรอบข้าง ที่ มีแต่ป่าเต็มไปหมด ใกล้ๆ จุดที่ผมนอนอยู่มีน้ำตกเล็กๆ ห่างออกไปไม่ไกลเท่าไหร่ ความรู้สึกในตอนนั้นคือผมทั้งใทั้งกลัวจนอยากจะร้องไห้เพราะผมไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือมันเป็เพราะหลุมดำนั้นที่ดูดผมมา ตอนนั้นผมรู้สึกมืดแปดด้านไปหมด แล้วอยู่ๆ ความรู้ต่างๆ เกี่ยวกับโลกนี้ก็ได้ไหลเข้ามาในหัวของผมจนผมรู้สึกปวดหัวและนั้นทำให้ผมได้รู้ว่าในโลกนี้มีการใช้พลังที่เรียกว่าพลังธาตุ ทุกคนบนโลกนี้ สามารถปลุกพลังธาตุได้ ั้แ่อายุ 6 ปี แต่ผม นั้นไม่มีพลังธาตุ
โลกแห่งนี้ เรียกว่า ทวีปเทียนหลง ทวีปนี้แบ่งออกเป็ 5 แคว้น ได้เเก่ แคว้นฉู่ แคว้นฉี แคว้นอี้ แคว้นหวง และแคว้นหู่ ในโลกนี้คนที่ไม่มีพลังธาตุ จะไม่สามารถฝึกฝนได้และถูกเรียก ว่าเป็ขยะ
ในขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้นภายในตัวของผมก็เกิดมีพลังงานบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น ในขณะที่ผมกำลังงุนงงอยู่นั้น จู่ๆ สิ่งแวดล้อมรอบข้างผมก็เปลี่ยนไป
ผมได้เข้าไปยังที่ ที่หนึ่ง ที่นั่น มีทุ่งหญ้าและมีป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ และมีอากาศที่บริสุทธิ์กว่าป่าที่ผมตื่นขึ้นมาตอนแรกเป็อย่างมาก บริเวณใกล้ๆ นั้น มีบ้าน1หลังตั้งอยู่ และตรงข้างบ้านมีบ่อน้ำที่เป็บ่อน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก ตั้งอยู่ข้างๆ และถัดออกไป ก็จะมีแปลงพืชผักผลไม้ต่างๆ ปลูกขึ้นอยู่เรียงราย ด้านหลังบ้านที่เป็บ้านก็มีต้นผลไม้มากมายหลายชนิด พร้อมทั้งสมุนไพรต่างไปขึ้นอยู่กันเต็มไปหมด
" นี้มันที่ไหนกัน! "
ผมร้องอุทานออกมาอีกครั้ง ด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น พอหายตกตะลึงผมก็เลยได้สำรวจดูว่าที่นี่คือที่ไหนมีใครอยู่หรือเปล่าก็ปรากฏว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากผมคนเดียว
พอเข้าไปดูในตัวบ้านก็พบกับสิ่งของต่างๆ เหมือนกับบ้านปกติทั่งไปในโลกที่ผมจากมา ทุกอย่างในบ้านสามารถใช้ได้ตามปกติ ต่างกันที่เวลาผมหยิบของอะไรขึ้นมา ก็จะมีอันใหม่โผล่ขึ้นมาแทนอันเก่า พวกพืชผักผลไม้ที่ปลูกอยู่นอกบ้านก็เช่นเดียวกัน
และนั้นทำให้ผมรู้ว่าที่ที่ผมอยู่นี้คือมิติส่วนตัวของผมเอง เหมือนในนิยายแฟนตาซีหลายๆ เื่ที่ผมเคยอ่านมา
" นี่เรามาอยู่ในโลกแฟนตาซีเหรอเนี่ย! "
ผมอุทานขึ้นในใจเมื่อได้สำรวจที่นี่ทั้งหมดแล้ว
และจากการที่ผมได้ทดลองอะไรหลายอย่างในระยะ1เดือนมานี้ทำให้ผมได้รู้ว่า 1วันของโลกภายนอก เท่ากับ1วันในมิติ และผมก็ยังได้รู้ว่าผมก็สามารถใช้พลังได้เหมือนกันแต่พลังของผมนั้นเป็พลังิญญายุทธไม่ใช่พลังธาตุ ซึ่งคนในโลกนี้ก็ไม่รู้จักิญญายุทธ
ซึ่งิญญายุทธของผมนั้นเป็ิญญายุทธคู่ นั้นก็คือ ิญญายุทธ กระบี่เฉินซิน และ ิญญายุทธหอแก้ว 9 สมบัติเหมือนในเื่ถังซาน ในตอนที่ผมรู้นั้นผมดีใจเป็อย่างมากที่ผมสามารถใช้พลังได้ แถมใช้ได้โดยไม่ต้องฝึกอีกด้วย เเค่พูดทักษะออกมาเหมือนในอนิเมะ ก็ใช้งานได้แล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะใช้งานได้ตามใจผมซะมากกว่าส่วนระดับพลังของผมนั้นผมว่าน่าจะอยู่ในระดับ99ไม่ก็ระดับ100 โคตรจะแฟนตาซี
นี้ก็ผ่านมา1เดือนแล้วที่ผม ได้มาอยู่ในโลกแห่งนี้ ผมก็ได้แต่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในมิติจนผมรู้สึกเบื่อคิดอยากจะออกไปข้างนอกบ้าง
ผมคงยังไม่ได้บอกสินะครับว่า เมื่อผมมาอยู่ในโลกนี้แล้วผมจึงได้เปลี่ยนชื่อเพื่อให้เข้ากับโลกใบนี้ว่า ไป๋ชิง และตอนนี้ก็ใกล้จะถึงแล้ว ที่ผมควรที่จะออกไปจากป่าแห่งนี้แล้ว เพื่อที่จะเข้าไปสำรวจในเมือง ในวันพรุ่งนี้
ซึ่งต้องบอกให้รู้ก่อนว่าป่าที่ผมอยู่นี้ เรียกว่าป่าเทวะทมิฬ ที่อยู่ในแคว้นฉู่ และแคว้นฉู่เป็แคว้นใหญ่ที่อยู่ตรงกลางระหว่างทั้ง 4 แคว้น ซึ่งป่าเทวะทมิฬเป็ป่าที่มีสัตว์อสูรที่ดุร้ายอาศัยอยู่มากมายคนธรรมดาจึงไม่กล้าเข้ามาอยู่ในป่าแห่งนี้
หลายคนอาจสงสัยว่าหลังจากที่ผมมาอยู่ที่นี่หน้าตาผมเป็ยังไงต้องบอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าผมเป็คนที่หน้าตาดีอยู่แล้ว พอมาอยู่ที่นี่หน้าตาของผมยิ่งดูดีไปกันใหญ่บวกกับผมที่ยาวสลวยเหมือนคนจีนโบราณใน ซีรีย์กับชุดที่ผู้ชายในซีรีย์จีนโบราณใส่กันบวกกับหน้าหวานๆ สดใสของผมจึงเสริมทำให้ผมดูสวยมีเสน่ห์ราวกับนางเซียน (ผมไม่ได้อวยตัวเองนะจิงจิ๊งง) ใครได้เห็นหน้าผมคงมีตกตะลึงกันบ้างแหละขนาดผมเห็นตัวเองผมยังรู้สึกเขินเองเลย ฮ่าๆ
เพราะว่าเป็อย่างนี้ ผมเลยได้สร้างหน้ากากมาใส่ไว้เพื่อป้องกันเื่วุ่นวายที่จะเกิดขึ้นตามมาก่อนเดินทางออกจากป่าในวันพรุ่งนี้ แต่ในระหว่างทางที่ผมกำลังนอนพักผ่อนหย่อนใจกับธรรมชาติภายนอกมิติแล้วกำลังจะเคลิ้มหลับอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังแว่วมาเหมือนว่ามันอยู่ใกล้ๆ
"เสียงอะไรอ่ะ คนจะนอน งึ่มๆ "
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียและด้วยความสงสัย จึงใช้พลังเหาะไปดูทันที
เมื่อไปถึงผมก็ได้แอบสังเกตการณ์ดูอยู่บนต้นไม้ใกล้ๆ แถวนั้นจึงทำให้เห็นว่ามีกลุ่มชายชุดดำกลุ่มนึงประมาณ 10 คนกำลังรุมทำร้ายเด็กหนุ่มหน้าสวยคนหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเหลืออยู่คนเดียวและศพที่นอนข้างๆ 5- 6 ศพน่าจะเป็ศพของผู้ติดตามของเด็กหนุ่มคนนั้นแต่โดนฆ่าตายทั้งหมด และดูเหมือนคุณชายคนนั้นก็ได้รับาเ็สาหัสเช่นเดียวกัน
คุณชายคนนั้นก็คือ จางเย่ชิง เป็บุตรคนที่สามของประมุขตระกูลจาง ที่เกิดกับฮูหยินเอก และจางเยว่ชิงนั้นเป็เกอ หรือก็คือ ผู้ชายที่สามารถท้องได้ ซึ่งในโลก นี้ มีอยู่3เพศ คือ เพศชาย เพศหญิง และ เกอ
และเกอนั้นไม่เป็ที่ยอมรับกันสักเท่าไหร่ในโลกนี้ถึงขั้น ไม่ยอมรับเลยก็ว่าได้ เพราะอย่างนี้ จางเย่ชิง จึงไม่เป็ที่ยอมรับในตระกูลซักเท่าไหร่ ยิ่งไม่สามารถปลุกพลังธาตุได้ สถานนะในตระกูลของ จางเยว่ชิง ยิ่งแย่ลงไปอีก เพราะ ตระกูลจางเป็หนึ่งใน 5 ตระกูลใหญ่ของเเคว้นฉู่ การที่ จางเย่ชิง เป็เกอ และไม่สามารถปลุกพลังธาตุได้นั้น ถือวันเป็ความอัปยศของตระกูลเลยก็ว่าได้
ในขณะที่ผมกำลังตกอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นั้นก็ได้มีเสียงชายชุดดำคนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดขึ้นมาว่า
"อย่าพยายามหนีอีกเลยคุณชาย มาให้ข้าฆ่าเ้าซะดีๆ ขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์"
"พวกเ้าเป็ใครทำไมต้องมาทำร้ายข้า"
เย่ชิงถามออกไป
"เ้าไม่จำเป็ต้องรู้ รู้แต่ว่าวันนี้เป็วันตายของเ้าก็พอ"
ชายชุดดำคนเดิมพูด
"ใช่ขยะอย่างเ้าทำให้พวกข้าเสียเวลามามากเเล้วเป็แค่คุณชายไร้ประโยชน์ที่ไม่มีพลังธาตุคนเดียวแท้ๆ น่าเสียดายหน้าตาที่งดงามของเ้า" ชายชุดดำอีกคนพูดขึ้น
"ฮูหยินรองเป็คนจ้างพวกเ้ามาใช่หรือไม่ พวกเ้าทำอย่างนี้ไม่กลัวท่านพ่อข้าจะจัดการพวกเ้างั้นหรอ"
จางเย่ชิงพูดถามขึ้นมาเพื่อที่จะหาทางรอดให้กับตนเอง
"ถ้าข้าบอกว่าใช่เ้าจะทำอะไรได้งั้นรึ เ้าคิดว่าถ้าขยะไร้ประโยชน์ที่ไม่สามารถปลุกพลังธาตุได้อย่างเ้าแถมยังเป็เกออีก หายไป เ้าคิดว่าพ่อของเ้าจะรับรู้อะไรงั้นหรอทุกวันนี้เ้าก็ไม่มีที่ยืนอยู่ในตระกูลจางของเ้าแล้วไม่ใช่หรือยังไง ฮ่าๆ"
"อย่าพูดมากรีบจัดการให้มันเสร็จๆ จะได้กลับซะทีเสียเวลามามากแล้ว "
เสียงของหัวหน้ากลุ่มชายชุดดำสั่งก่อนที่กลุ่มของใครชุดดำพวกนั้นจะได้พุ่งตรงไปที่เย่ชิงผมที่เห็นแบบนั้นจึงได้ใช้พลังลอยเข้าไปหากลุ่มของชายชุดดำ และใช้พลังิญญาซัดออกไปทันที ในขณะที่หนึ่งในพวกคนชุดดำกำลังใช้จากฟันไปที่คุณชายตระกูลจาง
ฟิ้ววว ตูมมม
" อ้ากก "
" ใคร มันเป็ใคร กล้าดียังไงมายุ่งเื่ของข้าไสหัวออกมา "
หัวหน้าของกลุ่มชายชุดดำคำรามขึ้นพร้อมกับหันมองไปรอบๆบริเวณที่ตอนนี้มีแต่ความเงียบสงบ
"พวกเ้านั่นแหละเป็ใครกล้าดียังไงมาทำร้ายคนต่อหน้าข้ามารบกวนเวลานอนของข้า"
ผมที่ลอยอยู่บนอากาศพูดออกไปอย่างหงุดหงิด
เมื่อกลุ่มชายชุดดำและเย่ชิงมองไปตามเสียงเรียก ก็ต้องใและตกตะลึง บุรุษหนุ่มน้อยในชุดอาภรณ์ สีขาวอายุราวๆ ไม่ถึง20 สวมหน้ากากปิดบังครึ่งใบหน้า รูปร่างผอมเพรียว ริมฝีปากอวบอิ่ม สองเเก้มแดงระเรื่อ น่าัั สองคิ้วยาวเรียวงาม มองโดยรวมราวกับนางเซียนลงมาท่องเเดนมนุษย์ ขนาดมีหน้ากากปิดบังใบหน้าอยู่ยังไม่อาจปิดบังความงามได้
" จะเ้า เป็ใคร "
หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำกล่าวขึ้นด้วยความหวาดกลัว
"ข้าคือคนที่มาจัดการพวกเ้าอย่างไรละ"
ผมพูดเสียงเย็นด้วยความหงุดหงิดว่าแล้วก็เรียกใช้ทักษะวิณญาณยุทธทันที
"ทักษะที่ 6 หมื่นกระบี่หวนตระกูล"
พอผมพูดจบก็เกิดมีกระบี่ขึ้นมากลางอากาศเป็จำนวนมากแล้วพุ่งลงไปหากลุ่มชายชุดดำเหมือนฝนตก
"ฟิ้ววๆๆๆ ชิ้งงๆๆๆ"
"อ้ากกๆ อ้ากกกๆๆ"
เสียงกระบี่กระทบกันและเสียงร้องโหนหวนของชายชุดดำดังก้องไปทั่วทั้งป่าแล้วก็เงียบหายไป
เมื่อจัดการกลุ่มชายชุดดำเสร็จแล้วผมจึงมองไปหาคุณชายหน้าสวยที่กำลังได้รับาเ็อยู่ ซึ่งดูจากหน้าตาแล้วน่าจะอายุเท่าๆ กันกับเขาเป็แน่ผมจึง ได้ใช้ทักษะหอแก้ว9สมบัติรักษา
"9 สมบัติเลื่องชื่อ หอแก้ว9สมบัติ เรียกรักษา"
เมื่อเมื่อผมพูดจบก็เกิดเป็แสง 9 สีและปรากฏเป็รูปหอคอยแก้ว 9 ชั้นลอยอยู่เหนือหัวของคุณชายตระกูลจาง ทำให้ อาการาเ็ ทั้งหมดที่เคยมีก็หายดีเป็ปลิดทิ้ง เหมือนกับว่าไม่ได้มีอาการาเ็มาก่อน เหตุการณ์นี้สร้างความใให้กับเย่ชิงเป็อย่างมาก
"ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยข้าขอรับ ชื่อว่าจางเย่ชิง เป็บุตรชายคนเล็กของตระกูลจาง แห่งแคว้นฉู่ โปรดรับการคำนับจากข้าด้วยขอรับ"
เย่ชิงพูดพร้อมโค้งคำนับไป๋ชิง
" อาการาเ็เ้าหายดีแล้ว แต่ข้าดูจากร่างกายของเ้าเเล้ว เ้าคงโดนพิษมาน่ะสินะ "
ผมพูดขึ้น โดยไม่ได้สนใจว่าเย่ชิงจะคารวะผมอยู่
"โดนพิษ? ข้าโดนพิษอะไรงั้นหรอ "
"ข้าหมายถึงพิษที่ทำให้เ้าปลุกพลังธาตุไม่ได้ "
"พิษที่ทำให้ข้าปลุกพลังธาตุไม่ได้งั้นหรอ "
เย่ชิงถามขึ้นอย่างใ
"ใช่ ถ้าให้เดาเ้าคงยังไม่สามารถปลุกพลังธาตุได้สินะ"
"ใช่ ขอรับ"
จางเย่ชิงก้มหน้าตอบเสียงเศร้าเมื่อผมได้ยินแบบนั้นผมจึงได้พูดว่า
" งั้นข้าช่วยเ้าเอง "
ว่าแล้วผมก็เรียกหอแก้ว9สมบัติออกมา
" 9 สมบัติกระจายแก้ว หอแก้ว 9 สมบัติ 1 เรียกรักษา 2 เรียกฟื้นฟู "
เมื่อผมพูดจบก็เกิดเป็หอแก้ว9สีลอยขึ้นมาเหนือหัวของเย่ชิง พร้อมกับทำการรักษาและฟื้นฟูพลังธาตุของเย่ชิงในทันทีทำให้ร่างกายของเย่ชิง มีเมือกสีดำๆ ไหลออกมาตามรูขุมขนจากนั้น พลังธาตุในกายของเย่ชิงก็ปรากฏขึ้นทำให้พื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งปกคลุมอยู่
ทำให้เย่ชิงได้รู้ว่าตนนั้นมีพลังธาตุเหมันต์ ซึ่งเป็ธาตุหายาก และระดับพลังการฝึกฝนของเขาเองก็เพิ่มขึ้นมาอย่างมากจากรวบรวมลมปรานขั้น 1จนถึงรวบรวมลมปราณขั้น 10และทะลวงเข้าสู่สร้างรากฐานขั้น 1 ได้สำเร็จ
" เอาล่ะในเมื่อข้าช่วยเ้าแล้วเ้าควรรีบออกไปจากป่าแห่งนี้ซะอย่าอยู่รบกวนข้า "
ผมพูดออกมาหลังจากที่เห็นว่าการช่วยเหลือนั้นได้สำเร็จเสร็จลุล่วงแล้ว พูดจบผมก็หายตัวไปทันทีโดยไม่ทันได้ให้เย่ชิงกล่าวสิ่งใดอีก ด้วยว่ามีความง่วงหลงเหลืออยู่จากการที่นอนไม่เต็มอิ่ม
ส่วนทางด้านของคนที่ได้รับความช่วยเหลือ หลังจากที่ได้รับพลังธาตุเหมันต์และระดับการบ่มเพาะเลื่อนขึ้นนั่นสร้างความดีใจให้กับเย่ชิงเป็อย่างมาก เขาจึงหันไปทางที่ได้เห็นท่านเซียนออกมาแล้วก็คุกเข่าลงแล้วคำนับไปทางนั้นพร้อมพูดว่า
"ขอบคุณท่านเซียนที่เมตตาขอรับ"
ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหาทางออกจากป่าทันทีโดยไม่รู้ตัวเลยว่าหน้าตาของตนเองนั้นได้เปลี่ยนไปมากเพียงใด