เส้นทางรักนักบาสกับเด็กเนิร์ด

ท่ามกลางความวุ่นวายของมหาวิทยาลัยใน๰่๥๹พักกลางวันชั้น 4 ของห้องสมุดกลางคือพื้นที่ที่ถูกลืม แสงแดดรำไรส่องผ่านช่องหน้าต่างบานแคบกระทบลงบนชั้นหนังสือไม้เก่า ๆ ส่งกลิ่นหอมจางๆของกระดาษและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ

'ใบพลู' กระชับแว่นสายตากรอบบางให้เข้าที่เธอเอนหลังพิงชั้นหนังสือในมุมที่ลึกที่สุด พื้นที่ตรงนี้คือ 'หลุมหลบภัย' ชั้นดีที่ไม่มีใครสนใจจะย่างกรายเข้ามา

เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับโลกในนิยายคลาสสิกเล่มโปรดความเงียบรอบกายทำให้เธอได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเองมันเป็๲ความสุขเรียบง่ายของเด็กปีสองที่รักการเป็๲ 'คนไร้ตัวตน' มากกว่าการเป็๲จุดสนใจ

ตึก...ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังใกล้เข้ามาทำให้ใบพลูชะงัก เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติแล้วมุมนี้ไม่เคยมีใครหลงเข้ามาหรือถ้ามี ก็มักจะเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่นี่...เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าชั้นหนังสือถัดจากเธอไปเพียงไม่กี่ก้าว

"เฮ้อ...กว่าจะสลัดหลุด" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเหนื่อยหอบดังขึ้น

ใบพลูพยายามทำตัวให้เล็กลงกว่าเดิมเธอกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณแอบมองผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือที่ว่างเปล่าไปเพียงไม่กี่เล่มแล้วดวงตาภายใต้กรอบแว่นของเธอก็ต้องเบิกกว้าง

ชายหนุ่มในชุดนักกีฬาสีน้ำเงินเข้มเสื้อกล้ามบาสเกตบอลที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเผยให้เห็นกล้ามแขนที่แข็งแรงผิวสีแทนของเขาดูโดดเด่นท่ามกลางแสงสลัว ใบหน้า คมคายที่สาว ๆทั้งมหาวิทยาลัยต่างคลั่งไคล้กำลังแหงนขึ้นพิงกับชั้นไม้ดวงตาคมปิดสนิทคล้ายกำลังระงับอารมณ์บางอย่าง

'พี่อัคริน'... กัปตันทีมบาสเกตบอลที่เป็๲เหมือนดวงอาทิตย์ของที่นี่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้!

ใบพลูใจเต้นรัวเธออยากจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ขาเ๯้ากรรมกลับแข็งทื่อเธอเห็นเขาหยิบลูกบาสเกตบอลขึ้นมา แล้วเริ่มหมุนมันบนปลายนิ้วอย่างแคล่วคล่องก่อนจะเริ่มทำท่าเดาะบาสในอากาศ มันเป็๞ท่วงท่าที่เงียบเชียบแต่กลับดูทรงพลังอย่างประหลาด

อัครินดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าเขากำลังอยู่ในห้องสมุดเขาหลับตาลงและเคลื่อนไหวตามจังหวะในหัวของตัวเองท่าชู้ตบาสลมของเขาดูสง่างามราวกับกำลังเต้นระบำ

แต่แล้ว...

เคร้ง!

ความประหม่าทำให้มือของใบพลูสั่นจนเผลอปัดโดนที่กั้นหนังสือเหล็กเล่มหนึ่งหล่นลงพื้นเสียงมันดังสนั่นสะท้อนไปทั่วชั้นที่เงียบสงัด

"ใครน่ะ!"เสียงทุ้มของอัครินตวาดขึ้นทันที เขาหันขวับมาทางต้นเสียงด้วยสัญชาตญาณนักกีฬา

ใบพลูหน้าถอดสีเธอรีบก้มลงเก็บที่กั้นหนังสือแต่ด้วยความรีบร้อนทำให้เธอทำหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่บนตักหล่นกระจายไปด้วย

"ขะ...ขอโทษค่ะ"เธอละล่ำละลักบอก พยายามรวบรวมของอย่างลนลาน

ในจังหวะที่เธอกำลังจะคว้าหนังสือเล่มสุดท้ายมือหนาของใครบางคนก็ยื่นมาตัดหน้า เขาคว้าหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาได้ก่อนเธอ

ใบพลูค่อย ๆเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าอัครินยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่ง๰่๥๹แขนทำให้เธอได้กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตที่ชวนให้รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

อัครินมองหนังสือในมือ'The Great Gatsby' เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะก้มมองสาวน้อยตัวเล็กที่นั่งแหมะอยู่บนพื้นห้องสมุดเธอสวมเสื้อช็อปขนาดตัวใหญ่เกินไปหน่อย แว่นตากรอบหนานั่นบดบังใบหน้าไปเกือบครึ่งแต่ดวงตาที่สั่นระริกเหมือนกระต่ายตื่นตูมคู่นั้นกลับดึงดูดสายตาเขาไว้อย่างประหลาด

"ชอบอ่านอะไรยากๆ แบบนี้ด้วยเหรอเรา" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็๲สงสัย

ใบพลูไม่ได้ตอบอะไรเธอเพียงแต่มองเขาค้างอยู่อย่างนั้น แสงแดดที่ส่องลอดผ่านชั้นหนังสือเข้ามาตกกระทบลงบนใบหน้าของอัครินพอดี ทำให้เขายิ่งดูเหมือนภาพวาดที่ไม่มีอยู่จริง

เป็๲ครั้งแรกในชีวิตที่ใบพลูรู้สึกว่า...โลกที่เงียบเชียบของเธอ กำลังถูกสั่นคลอนด้วยแรงกระแทกที่รุนแรงยิ่งกว่าลูกบาสเกตบอลลูกไหนๆ

อัครินจ้องมองเธอเขม็งและก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว เขาก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเด็กเนิร์ดอย่างเธอหยุดทำงานไปชั่วขณะ

"นี่...ถ้าจะหลบมุมอ่านหนังสือแบบนี้ คราวหลังบอกพี่ด้วยนะพี่จะได้ไม่ส่งเสียงดังรบกวน"

เขาส่งหนังสือคืนให้เธอแต่ในจังหวะที่ปลายนิ้ว๼ั๬๶ั๼กันกระแสไฟบางอย่างก็ดูเหมือนจะแล่นผ่านเข้าสู่หัวใจของคนทั้งคู่ทันที