ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

เช้าวันถัดมา

ลานฝึกเงียบกว่าปกติ

ทุกคนเพิ่งผ่านการทดสอบอ่านคน

ไม่มีใครพูดมาก

เพราะหลายคนเริ่มรู้แล้วว่า—

หน่วยเจ็ดไม่ได้ฝึกให้ฆ่าคนเก่ง

แต่ฝึกให้มองคนออก

ฉีเหยียนยืนอยู่กลางลาน

ด้านหลังเขามีรถไม้สามคัน

บนรถวางถุงทราย หอก โล่ น้ำ และไม้

เยอะจนดูเหมือนย้ายค่าย

ฉีเหยียนพูดสั้น ๆ

“แบ่งกลุ่ม”

“สามคนต่อหนึ่งรถ”

ทุกคนเริ่มจับกลุ่ม

หลัวชิงเดินมาหาหลินรุ่ยทันที

“ร่วมกันไหม”

เฉินมู่เดินเข้ามาเงียบ ๆ

ไม่พูดอะไร

แต่ยืนอยู่ข้างหลินรุ่ย

กลายเป็๲สามคนโดยปริยาย

ฉีเหยียนโยนแผ่นไม้ลงมา

ภารกิจ:

ขนเสบียงขึ้นยอดเขา
ก่อนพระอาทิตย์ตก

ข้อห้าม:

ห้ามทิ้งของ

ห้ามใช้กำลังภายในเกินครึ่ง

ห้ามเปลี่ยนสมาชิก

รางวัล:

อาหาร

บทลงโทษ:

อด

หลัวชิงยิ้ม

“ง่ายกว่าที่คิด”

ฉีเหยียนยิ้มกลับ

“เริ่ม”

—

สามคนเริ่มลากรถ

สิบก้าวแรก

ปกติ

ยี่สิบก้าว

เริ่มหนัก

ห้าสิบก้าว

ล้อเริ่มจมดิน

หลัวชิงใช้แรงเต็มที่

เฉินมู่ช่วยดัน

แต่รถยังแทบไม่ขยับ

หลัวชิงสบถ

“นี่หนักเกิน!”

หลินรุ่ยมองรถ

ไม่ได้ช่วยทันที

แต่สังเกต

ล้อซ้ายฝืด

น้ำหนักกระจุกหลัง

เชือกผูกผิด

เขาพูด

“หยุด”

หลัวชิงหอบ

“อะไรอีก”

หลินรุ่ยเริ่มย้ายของ

เอาหอกไปหน้า

ถุงทรายลงกลาง

น้ำไว้หลัง

เปลี่ยนมุมเชือก

หลัวชิงขมวดคิ้ว

“ต่างตรงไหน”

หลินรุ่ยตอบ

“ลอง”

ทั้งสามออกแรงใหม่

รถเคลื่อนง่ายขึ้นทันที

หลัวชิงอึ้ง

“นี่…”

เฉินมู่มองรถ

แล้วมองหลินรุ่ย

แต่ไม่พูด

—

ระหว่างทาง

เริ่มมีหลายกลุ่มตามไม่ทัน

บางกลุ่มทะเลาะ

บางกลุ่มผลักภาระกัน

จนเกิดเ๱ื่๵๹

กลุ่มหนึ่งให้คนแข็งแรงลากคนเดียว

อีกสองคนเดินสบาย

ผลคือ—

คนลากหมดแรง

ทั้งกลุ่มหยุด

ฉีเหยียนยืนมอง

ไม่ช่วย

—

ผ่านครึ่งทาง

ทางชันขึ้น

หลัวชิงเริ่มเหนื่อย

เขาหอบแล้วพูด

“พักไหม”

หลินรุ่ยตอบ

“พัก”

ทั้งสามนั่ง

แต่หลินรุ่ยไม่ปล่อยให้หยุดนาน

สิบลมหายใจ

ออกต่อ

หลัวชิงเริ่มงง

“ทำไมไม่พักนาน”

หลินรุ่ยตอบ

“เหนื่อยจนหยุด”

“จะลุกยากกว่า”

เฉินมู่มองเขา

แล้วพูดขึ้น

“เ๯้าเคยนำคนมาก่อน?”

หลินรุ่ยตอบทันที

“ไม่”

เฉินมู่เงียบ

แต่ไม่ถามต่อ

—

ใกล้ยอดเขา

หลัวชิงเริ่มหมดแรงจริง

ก้าวช้าลง

ลมหายใจเสียจังหวะ

หลินรุ่ยหยุด

มองเขา

พูด

“เปลี่ยนตำแหน่ง”

หลัวชิงงง

“ข้ายังไหว”

หลินรุ่ยตอบ

“ตอนเ๽้าพูดว่ายังไหว”

“คือเริ่มไม่ไหวแล้ว”

เขาสลับคน

ให้เฉินมู่ลาก

ตัวเองช่วยดัน

รักษาจังหวะ

สุดท้าย…

ทั้งสามขึ้นถึงยอด

เป็๲กลุ่มแรก

ฉีเหยียนมอง

ไม่ได้ชม

ถามเพียง

“ใครแข็งแรงสุด”

หลัวชิงตอบทันที

“เฉินมู่”

ฉีเหยียนถามต่อ

“แล้วใครนำ”

ทั้งคู่เงียบ

มองหลินรุ่ย

ฉีเหยียนพยักหน้า

แล้วพูดประโยคเดียว

“จำไว้”

“คนแข็งแรงที่สุด…”

“ไม่จำเป็๞ต้องเป็๞ผู้นำ”

เขาหันกลับ

พูดต่อโดยไม่มอง

“คนที่ทำให้ทุกคนถึงพร้อมกัน…”

“ต่างหากที่มีค่ากว่า”

—

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจสำเร็จ

ได้รับ:

ค่าบัญชาการ +1

ปลดล็อก:

【การจัดสรรกำลัง Lv.1】

คำอธิบาย:

เพิ่มประสิทธิภาพกลุ่มขนาดเล็ก

—

ตกเย็น

ขณะทุกคนกินข้าว

เฉินมู่นั่งลงข้างหลินรุ่ย

พูดโดยไม่มองหน้า

“ถ้าวันหนึ่ง…”

“เ๯้ามีคนใต้มือมากขึ้น”

เขาหยุด

“…อย่าลืมว่า คนไม่ใช่หมาก”

พูดจบก็ลุกเดินออกไป

หลินรุ่ยมองตาม

เงียบอยู่นาน

ประโยคนี้…

ทำให้เขานึกถึงชีวิตก่อน

ที่เขาเองก็เคยเป็๞หมาก

ตอนที่ 16 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 17 — บางครั้ง การชนะ คือยอมแพ้ก่อน