วันที่ 24 เดือนพฤศจิกายน
เวลา 12:30
หน้าโรงพยาบาล เกาะฟุจิมุระ
โรงพยาบล ฟุจิมุระ คือโรงพยาบาลที่ก่อตั่งขึ้นโดยรัฐบาล โดยโรงพยาบาลมีเทคโนโลยี ลำสมัยอยู่มากมาย ที่ช่วยรัษาได้แทบทุก
โรคที่ สมัยก่อนไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน และยังมีอุปกรณ์ อีกมากมายที่ยังไม่กล่าวถึง แต่่นี้โรงพยาบาลกลับไม่สามารถ แก้ได้อยู่
นั่นคือหมอกปริศนา ที่ปรากฏขึ้น่นี้นั่นเอง พักนี้หมอกพวกนี้มักปรากฎออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ อยู่บ่อยครั่งแถมยังเป็อันตราย
ต่อมนุษร์ ด้วย แต่เื่นั่นคงไม่สำคัญสำหรับคู้ชายหญิง ที่อยู่หน้าโรงพยาบาลเท่าไรหนัก พวกเค้าเดินคู่กันเพือไปที่ไหนสักแห่งอยู่
ชายหนุ่มรูปร่าสูง สวมเสือยืดสีดำ กางเก่งยีน ทำให้ดูเหมาะกับรูปร่างที่สูง แต่ก็เท่านั่น เพราะชายหนุ่มคนนี้มีหนวดเพียบไม่เพียง
แค่นั่นผมของชายหนุ่มยังยาวแถมยุ่งเหยิง อีกต่างหาก ทำให้ชายหนุ่มที่ควณดูดี กับกลายเป็ ชายหนุ่มที่ดูคล้ายกับโจรมากว่า
แต่กลับกัน ชายหนุ่มทั่วสาระทิต กำลังมองไปที่สิ่งเดียวอย่างไม่ได้นัดหมาย แน่นอนเพราะเด็กสาวข้างๆชายหนุ่มนั้นเอง
เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ใบ้หน้ามีความน่ารัก แต่ก็รู้สึกเป็ผู้ใหญ่อย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน เสือผ้าที่ใส้ก็ให้ความรู้สึกสบายตาอย่างบอกไม่ถูก เหมื่อนกัน
อาสึกะ กำลังเดินไปที่ หนึ่ง ตามคำช่วนของหญิงสาวข้างกาย พวกเขาเดินได้ประมาณ ห้านาที พวกเค้าก็มาถึง ร้านอาหารนั่นเอง
อาสึกะมองไปที่ร้านอาหารด้วยความงง อย่างบอกไม่ถูก พร้อมเบียงสายตาไปหา เด็กสาว ข้างตนด้วยงง แน่นอน ว่าเด็กสาว ข้างเค้าพูดด้วยเสียงที่น่าฟัง
อย่างบอกไม่ถูก
"ไปกันเถอะ"เด็กสาวพูด
"เดี่ยวก่อน เดียว ทำไมเราถึงมาที่นี้ละเธอยังไม่บอกชั่นเลยน่ะ"อาสึกะถาม
"ง่ายจะตาย นายลองดูตัวเองก่อสิ ผอมสะขนาดนั่น นายไม่ได้กินอะไรเลยใช้ไหมล่ะ"
"เอ๋" อาสึกะมองไปดูสาระรูปของตัว ว่าจริงหรือไม่ แน่นอนว่าไม่ต้องมองก็รู้ได้ ถึงแม้ชายหนุ่มจะมีรูปร่างที่สูงแต่ตัวเค้าผอมมากผมจนเกือบ
เนือหนังเกือบหิวกระดูกอยู่ แล้ว อาสึกะ พานนึกถึงเรืองที่ตัวเอง พอตัวเองลืมตาตื่นขึ้นมา ตัวเค้าก็อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้พอพยามหนี้ ชายแปลกหน้าก็มาจับตัวเค้า
ที่กำลังพย่ามหนี้ออกหน้าต่าง อย่าสุดชีวิต สุดท้ายก็โดนจับจน มีชายรูปร่างกำยัมที่ไหนไม่รู้ พย่ามาจับตัวเค้า แต่เค้าก็ซัดจนหมอบแทบทุกร่าย
แต่ชายวั่ยกลางคน คนนั่นกลับแรงเยอะ ไม่นานหลังจากนั่น คืออะไร น่ะ ชายพึมพำในใจอย่างไม่รู้สาเหตุจนเด็กสาวข้างกายสะกิดเค้า ไม่สิเรียกว่า
ตบหลังอย่างรุนแรงเลยล่ะ
"โอย" ชายหนุ่มร้องอุทานออกมาดด้วยความเ็ป เพราะรู้สึกเหมือนโดนของแรงๆ กระแทกที่หลัง
"เหมออะไรของนายน่ะ ไปกันได้แล้ว"
"อะเออ โอเค ไปก็แล้วกัน" อาสึกะเดินเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกับเด็กสาว ในทันทีโดยรวมถือว่า ตัวร้านทำออกมาดีไม่รกจนเกินไป แต่จนก็ไม่
เบ่าบ่างจน ไม่มีอะไรเลย ถือว่าอยู่ในหมวดหมู่ที่สบาย
พวกเค้าทั่งสองนั่งกัน หน้าร้านอาหาร เพราะว่าในร้านมีแอร์ ก็จริงแต่เด็กสาวแนะนำหน้าร้านมากกว่าเพราะได้บรรยากาศที่ดี พอตัวแถมหน้าร้าน
ยังมีน้ำพุไหล ขนาดใหญ่ตั่งอยู่ ทำให้เย็นสบายแบบแปลกๆ
อาสึกะ นั่งข้างหน้าเด็กสาว พวกเค้านั่งตรงข้ามกัน เด็กสาวตัดสินใจ หยิบ ออรเดอร์ ขึ้นมาส้ังอาหาร เด็กสาวกวาดตาดูเมนูพร้อมทั่งเริมเรียก
พนักงานเพื่อสั่งอาหาร โดยส่วนใหญ่แล้วการสั่งอาหารในเกาะนี้สามารถสั่งได้ ผ่านเครืองมือที่มีอยู่ในเกาะได้อย่างสบายๆ เรียกว่าเครือง สแกน mx
มีรูปร่างคล้ายมือถือ แต่ประสิทธิถาพ ดีกว่าหล่ายเท่า ความสามารถอย่างอืนค่อยว่ากัน หลังจากผ่านไปได้เวลาหนึ่ง อาสึกะและเด็กสาวตัดสินใจ คิดเงิน
และออกจากร้าน
"เออ ถึงจะอย่ากจะขอบคุณเธอก็เถอะแต่ชันไม่มีอะไรให้หรอกน่ะ"
"นี่นายเห็นชันเป็คนยังไงเนี่ย แล้วก็น่ะ ชันไม่ได้ชื่อเธอซะหน่อย เรียกชื่อให้ถูกด้วยล่ะ" เด็กสาว ไม่สิ นัตสึกิ ว่าเช่นนั่น อาสึกะ ได้แต่เก่าหัว
แล้วตอบว่า
"เข้าใจแล้ว ฮิเมโกะ นัตสึกิ "
"เรียกว่า นัตสึกิ ก็พอ เข้าใจไหม"
" โอะ โอ เค"
"และเพือตอบแทนชันจะเรียกเธอว่า อาสึกะ แล้วกันโอเคน่ะ"
"ครับ เอะ" ทั่นใดนั่นเอง เสียงบ่างอย่างก็ดังขึ้น
"เอะ" นัตสึกิ มองไปที่ mx ด้วยความใขั่นสุด ผู้ที่โทรมาคือ พ่อของเธอ นั่นเอง "มีอะไรค่ะ คุณพ่อ"
"จะอะไร ลูกพาคนไข้ ไปไหรเหอะ นัตสึกิ ลูกทำอะไร อยู่ที่ไหนบอกพ่อมาเลยน่ะ แล้วก็พาตัวเค้ามาด้วย"
"คะ ค่ะ เข้าใจแล้วไปกันเถอะอาสึกะ"เธอดึงแขนของ อาสึกะ และไปที่โรงพยาบาลทันที
"เดี่ยว เดียวก่อน นัตสึกิ" อาสึกะทำได้แต่ตอบเช่นนั่น
พ่อของเธอบ่นด้วยความหงุดหงิด ให้ความรู้สึกเหมื่อนถูเขาไฟที่กำลังประทุอย่างไงอย่างนั่น เมือตอนเที่ยง
ชายวัยกลางคน มาดูที่ห้องพยาบาลเพือทำการตรวจร่างกายของอาสึกะและมีเรืองจะบอกด้วยแต่เค้ากลับไม่ชายวัยกลางคนได้ถ่ามนางพยาบาลทำการตรวจ
อาสึกะ
ว่าหายไปไหน เพราะเค้าถูกลอคด้วยเหล็กพิเศษ ที่ทำจาก แร่พิเศษ มีเฉพาะ เกาะฟุจิมุระ เท่านั่น แถมยังมีอุปรกรณ์ ลอคด้วยเสียงซึงมีเฉพาะ
เค้าเท่านั่น ซึ่ง หมายความว่า ชายที่ชื่อว่าอาสึกะ ไม่มีทางออกจากห้องนี้ไปได้แน่ ซึ่งแปลว่าต้องมีใครมาช่วยเค้า ซึ่งนั่นคือลูกของเธอ นั่นเอง
แถมยังมีพย่านเพิมด้วย ยิ่งใช้เข้าไปใหญ่
"ให้ตายสิยัยลูกคนนี้ ทั่งที่ชั่นมีเื่จะบอก ชายคนนั่นแท้ๆ ทำไมถึงเป็งี้ไปได้น่ะ"
ชายวัยกล่างคน หรือ แจ็ค กล่าวเช่นนั่นก่อนจะหยิบเอกสารบ่างอย่างขึ้นมาดู
2K
